I SA/Wa 1711/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Aneta Żak po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego W. G. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego postanawia: przyznać od Skarbu Państwa – ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - na rzecz radcy prawnego W. G. kwotę 295,20 zł tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie z urzędu, tj. kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) powiększoną o kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Postanowieniem z dnia 3 listopada 2015 r., sygn. I SA/Wa 1711/15, referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał A. K. prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego oraz umorzył postępowanie w zakresie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] wyznaczyła pełnomocnikiem skarżącego radcę prawnego W. G. Wyrokiem z dnia 3 lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. oraz przyznał na rzecz radcy prawnego W. G. kwotę 295,20 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W dniu 10 marca 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła opinia radcy prawnego W. G. z dnia 10 marca 2016 r. o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 3 lutego 2016 r. wraz z wnioskiem o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu. Jednocześnie pełnomocnik oświadczył, że koszty udzielonej pomocy prawnej z urzędu nie zostały opłacone ani w całości, ani w części. Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, sposób określania tych kosztów oraz wydatków stanowiących podstawę ich ustalania oraz maksymalną wysokość opłat za udzieloną pomoc określają przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2015 r. poz. 1805). W świetle § 22 ww. rozporządzenia, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia (tj. 1 stycznia 2016 r. – § 23 rozporządzenia) stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. O zakończeniu postępowania w danej instancji decyduje wydanie orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie (por. § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia i § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia). Rozpoznawany wniosek odnosi się do kosztów powstałych w postępowaniu w drugiej instancji wszczętym po wejściu w życie rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r., co uzasadnia ich zwrot w oparciu o przepisy tegoż rozporządzenia. Zgodnie z § 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r., koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz niezbędne i udokumentowane wydatki radcy prawnego. W świetle § 4 ust. 1 rozporządzenia opłatę ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Zgodnie z § 4 ust. 2 rozporządzenia, ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej opłaty maksymalnej następuje z uwzględnieniem stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy radcy prawnego oraz wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu, wartości przedmiotu sprawy, wkładu pracy radcy prawnego w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie, a także trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności. Opłatę, o której mowa w § 4 ust. 1 rozporządzenia, podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług (§ 3). Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia, opłata maksymalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym w drugiej instancji wynosi za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50 % opłaty maksymalnej określonej w pkt 1 tego paragrafu, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 240,00 zł. Stosownie do treści § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) opłata maksymalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w innej sprawie wynosi 480,00 zł. W niniejszej sprawie pomoc prawna pełnomocnika w drugiej instancji polegała na sporządzeniu opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Mając na względzie charakter sprawy oraz stwierdzając, że nakład pracy i podjęte w sprawie czynności przez pełnomocnika nie przekraczały przeciętnego poziomu zaangażowania profesjonalnego pełnomocnika w reprezentowaniu interesów swojego mocodawcy, wysokość wynagrodzenia za pomoc prawną polegającą na sporządzeniu opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 3 lutego 2016 r. ustalono w oparciu o treść § 4 ust. 1 oraz § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia. Z powyższych względów, działając na podstawie art. 250 § 1 i art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. oraz § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 4 ust. 1 rozporządzenia postanowiono jak w sentencji.