I SA/Wa 1712/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska Sędziowie: Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska (spr.) asesor WSA Tomasz Wykowski Protokolant Anna Milicka-Stojek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi Z. C. na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie waloryzacji odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość 1. oddala skargę; 2. przyznaje od Skarbu Państwa i nakazuje wypłacić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata D. W. z Kancelarii Adwokackiej [...] sp. k. z siedzibą w W. przy [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 52,80 (pięćdziesiąt dwa 80/100) złotych stanowiącą 22 (dwadzieścia dwa) procent podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Z. C. I SA/Wa 1712/06 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r., nr [...] Minister Budownictwa po rozpatrzeniu odwołania Z. C. do decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2006 r., nr [...] (wydanej po wznowieniu postępowania na wniosek Z. C.) odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2005 r., nr [...] uchylającej decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] października 2004 r., nr [...] o ustaleniu odsetek ustawowych z tytułu niewypłacenia odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość w części dotyczącej ustalenia odszkodowania i terminu jego wypłaty i orzekającej w tym zakresie oraz utrzymującej w mocy zaskarżoną decyzję w pozostałej części – utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. Organ przedstawił następujący stan faktyczny: Decyzją z dnia [...] października 2004 r., nr [...] Prezydent Miasta S. ustalił ustawowe odsetki z tytułu niewypłacenia odszkodowania za wywłaszczoną na podstawie decyzji Prezydium [...] w K. z dnia [...] kwietnia 1962 r., nr [...] nieruchomość położoną w S. przy ul. [...] oznaczoną jako dawne działki nr [...] i [...] na kwotę [...] zł oraz ustalił wysokość zrewaloryzowanego odszkodowania za powyższą nieruchomość na kwotę [...] zł oraz określił termin wypłaty tych kwot. Od decyzji tej wniosła odwołanie do Wojewody [...] Z. C. następczyni prawna dawnego właściciela. Decyzją z dnia [...] stycznia 2005 r., nr [...] Wojewoda [...] uchylił decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] października 2004 r., nr [...] w części dotyczącej ustalenia zwaloryzowanego odszkodowania i terminu jego wypłaty i orzekł w tym zakresie, zaś w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Na tę decyzję Z. C. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W dniu 9 lutego 2005 r. w/w złożyła do Wojewody [...] wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2005 r. Postanowieniem z dnia [...] maja 2005 r., nr [...] Wojewoda [...] wznowił postępowanie w sprawie. Następnie postanowieniem z dnia [...] lipca 2005 r., nr [...] Wojewoda [...] zawiesił wznowione postępowanie do czasu zakończenia postępowania sądowego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach w sprawie ze skargi Z. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2005 r. Postanowieniem z dnia 12 października 2005 r., sygn. akt II SA/GL 256/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zawiesił postępowanie w powyższej sprawie do czasu I SA/Wa 1712/06 zakończenia postępowania wznowieniowego. W związku z powyższym Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] grudnia 2005 r., nr [...] podjął z urzędu zawieszone postępowanie wznowieniowe. Następnie Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r. orzekł o odmowie uchylenia swojej decyzji z dnia [...] stycznia 2005 r., wskazując w uzasadnieniu, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły przesłanki wznowienia wskazane przez stronę jako podstawę wznowienia postępowania określone w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 KPA. Od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. Z. C. złożyła odwołanie do Ministra Transportu i Budownictwa żądając niezwłocznego wypłacenia odszkodowania. Po rozpatrzeniu odwołania właściwy w sprawie Minister Budownictwa podniósł, że Z. C. składając wniosek o wznowienie postępowania ograniczyła się jedynie do powołania art. 145 § 1 pkt 1 i 2 KPA, nie wskazując przy tym żadnych okoliczności świadczących o tym, że dowody zebrane w sprawie okazały się fałszywe, nie dołączyła też żadnych dokumentów z których to wynikałoby, ani też dowodów potwierdzających, że decyzja została wydana w wyniku przestępstwa. Organ podniósł, że w świetle utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego sfałszowanie dowodu musi być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 czerwca 1999 r., sygn. akt I SA 989/99, opublikowany LEX Nr 48571), a strona która domaga się wznowienia postępowania na tej podstawie musi przedłożyć właściwemu organowi dowód w postaci orzeczenia sądowego stwierdzającego, że dokument jest sfałszowany, bowiem organ administracji nie może przeprowadzać takiego dowodu we własnym zakresie (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 czerwca 2000 r., sygn. akt I SA 1123/99, opublikowany LEX Nr 55749). Z powyższych przyczyn organ uznał, że Wojewoda [...] prawidłowo stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły przesłanki o których mowa w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 KPA, skoro żaden sąd prawomocnym wyrokiem skazującym nie potwierdził, że dowody w sprawie zostały sfałszowane ani też prawomocnym wyrokiem sądu nie został potwierdzony fakt popełnienia innego przestępstwa w wyniku którego została wydana decyzja Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2005 r. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła Z. C., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Skarżąca podniosła, że nieprawdziwe są twierdzenia organu, iż we I SA/Wa 1712/06 wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2005 r. ograniczyła się ona jedynie do powołania przepisu art. 145 KPA, gdyż w jej ocenie wykazała, że obliczenie odszkodowania jest sprzeczne z prawem i że ustalona wysokość odsetek ustawowych jest jakąś "karykaturą wyliczenia". Minister Budownictwa w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, o czym stanowi art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Kontrolując pod tym względem zaskarżone decyzje sąd uznał, że nie naruszają one obowiązującego prawa. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową, która ma na celu usuwanie następstw kwalifikowanych wad postępowania administracyjnego wyliczonych wyczerpująco w art. 145 § 1 KPA. W postępowaniu administracyjnym obowiązuje ogólna zasada trwałości decyzji wyrażona w art. 16 § 1 KPA. Zgodnie z nią przypadki zmiany lub uchylenia ostatecznej decyzji muszą wynikać wprost z treści przepisów kodeksu postępowania administracyjnego lub z przepisów szczególnych. Zmiana lub uchylenie decyzji ostatecznej mają charakter wyjątkowy, a przepisy stanowiące podstawę jej wzruszenia muszą być interpretowane ściśle. Uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2005 r. i decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] października 2004 r. o co wnosi skarżąca w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 i 2 KPA wymaga przedłożenia prawomocnych orzeczeń sądowych lub innych organów potwierdzających w sposób niezbity, że dowody na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności okazały się fałszywe lub decyzja została wydana w wyniku przestępstwa. Tymczasem w materiale dokumentacyjnym przedmiotowej sprawy brak jest takich dokumentów. Należy zaznaczyć, że strona która domaga się wznowienia postępowania na tej podstawie, że dowód okazał się fałszywy lub decyzja została wydana w wyniku przestępstwa (art. 145 § 1 pkt 1 i 2 KPA) musi przedłożyć właściwemu organowi dowód w postaci orzeczenia sądowego stwierdzającego, że dokument na którym oparł się organ był sfałszowany, bowiem nie jest rzeczą organu administracji przeprowadzanie I SA/Wa 1712/06 takiego dowodu we własnym zakresie. W przedmiotowej sprawie strona nie przedłożyła takich dokumentów, dlatego organowi który wydał zaskarżoną decyzję nie można zarzucić naruszenia prawa. Dlatego Sąd uznał ustalenia organu za prawidłowe i zgodne z obowiązującym prawem. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.