I SA/Wa 1713/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Kosińska Sędziowie WSA Emilia Lewandowska WSA Jolanta Dargas (spr.) Protokolant Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2009 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2008 r., nr [...] w przedmiocie wywłaszczenia na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości oddala skargę. Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] września 2008 r. , nr [...] po rozpoznaniu odwołania P. K., reprezentowanego przez J. K., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2008 r., nr [...] o wywłaszczeniu nieruchomości stanowiącej własność P. K. położonej w obrębie [...], gm. [...], oznaczonej jako działka nr [...] pow. [...] ha, na cele budowy [...] w ciągu drogi krajowej nr [...], o ustaleniu odszkodowania w wysokości [...] zł oraz o dokonaniu wypłaty odszkodowania przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad oraz o odstąpieniu od wyznaczenia terminu wydania nieruchomości z uwagi na wydanie w dniu [...] kwietnia 2006 r. decyzji nr [...] z rygorem natychmiastowej wykonalności, zezwalającej Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad na niezwłoczne zajęcie nieruchomości. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podano, że decyzją nr [... ] z dnia [...] kwietnia 2005 r., znak: [...], zmienioną decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2005 r., znak: [...], Wojewoda [...] ustalił lokalizację drogi krajowej dla inwestycji polegającej na budowie [...] w ciągu drogi krajowej nr [...] oraz zatwierdził projekt podziału nieruchomości. Pismem z dnia 7 września 2005 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wystąpił z wnioskiem o wywłaszczenie nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, będącej własnością P. K. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r., znak: [...] Wojewoda [...] orzekł o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa z przeznaczeniem pod budowy [...] prawa własności nieruchomości położonej w R., oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, stanowiącej własność P. K. oraz ustalił odszkodowanie w kwocie [...] zł. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r., znak: [...] Minister Budownictwa uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją z dnia [...] maja 2008 r., znak: [...] Wojewoda [...] orzekł o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa prawa własności nieruchomości przeznaczonej pod budowę [...], położonej w obrębie [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha oraz ustalił odszkodowanie za dokonanie wywłaszczenia w kwocie [...] zł, orzekł o dokonaniu wypłaty odszkodowania przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, odstępując od wyznaczenia terminu wydania nieruchomości z uwagi na to, że w dniu [...] kwietnia 2006 r. wydana została decyzja z rygorem natychmiastowej wykonalności, zezwalająca Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad na niezwłoczne zajęcie nieruchomości. Od ww. decyzji odwołanie wniósł P. K. reprezentowany przez J. K., kwestionując ustaloną przez rzeczoznawcę majątkowego wartość nieruchomości, a tym samym wysokość przyznanego odszkodowania. Strona zarzuciła biegłemu rzeczoznawcy majątkowemu, iż do ustalenia wartości wywłaszczonej nieruchomości przyjął transakcje zawarte w 2005 r., pomijając przy tym transakcje zawarte wcześniej, a opiewające na kwoty wyższe niż zawarte później. Ponadto strona zarzuciła organowi, że decyzja wydana została z naruszeniem art. 128 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzez zignorowanie zasady pełnego odszkodowania. Strona wskazała ponadto, iż nastąpiło naruszenie art. 134 ust. 1 i 2 oraz art. 151 i art. 55 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez nieprawidłowe określenie wartości rynkowej wywłaszczonej nieruchomości bez uwzględnienia kryteriów: rodzaju nieruchomości, położenia, sposobu użytkowania, przeznaczenia, stopnia wyposażenia w urządzenia infrastruktury technicznej, stanu nieruchomości oraz aktualnie kształtujących się cen w obrocie nieruchomościami. Strona oceniła, iż organ nie dokonał ustalenia wartości rynkowej nieruchomości z powodu nieuwzględnienia przeznaczenia nieruchomości na cele inwestycyjne, położenia jej w bezpośrednim sąsiedztwie zabudowy jednorodzinnej, w strefie śródmiejskiej inwestycyjnej. Minister Infrastruktury w wyniku rozpoznania odwołania wyjaśnił, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz.U. Nr 80, poz. 721 ze zm.) wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego w odniesieniu do nieruchomości przeznaczonych na pasy drogowe, następuje na wniosek Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad po bezskutecznym upływie terminu do zawarcia umowy , o której mowa w art. 13 ust. 1 w/w ustawy, wyznaczonego przez Wojewodę na piśmie właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu tych nieruchomości. Termin ten nie może być krótszy niż 30 dni od dnia otrzymania przez właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości pisemnej oferty Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad dotyczącej zawarcia umowy. Ofertą z dnia [...] sierpnia 2005 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wystąpił do P. K. z propozycja nabycia działki nr [...] (doręczoną stronie w dniu [...] sierpnia 2005 r.). Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wnioskiem z dnia [...] września 2005 r. zwrócił się do Wojewody o wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego w stosunku do w/w nieruchomości. Pismem z dnia [...] listopada 2005 r. Wojewoda [...] na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. wyznaczył stronie termin do dnia [...] listopada 2005 r. do zawarcia umowy sprzedaży z Generalnym Dyrektorem Dróg Krajowych i Autostrad. Po bezskutecznym upływie terminu do zawarcia umowy kupna – sprzedaży pismem z dnia [...] lutego 2006 r. Wojewoda [...] zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego. Stąd w ocenie organu, postępowanie w sprawie wywłaszczenia w/w nieruchomości wszczęte zostało prawidłowo zgodnie z art. 118 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami w związku z art. 23 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. W dniu [...] listopada 2007 r. odbyła się rozprawa administracyjna w celu ustalenia odszkodowania za nieruchomość. Odnosząc się do zarzutów związanych z nieprawidłowym – zdaniem skarżącej strony – określeniu wartości rynkowej wywłaszczonej nieruchomości i wysokości odszkodowania, organ odwoławczy dokonał analizy przepisów art. 18 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r., art. 154 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami i wskazał, iż podstawą ustalenia odszkodowania za nieruchomości przeznaczone pod budowę dróg krajowych stanowi przede wszystkim wartość rynkowa nieruchomości ustalona w dniu wydania decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości według jej stanu na dzień wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi, przy czym wartość nieruchomości określają rzeczoznawcy majątkowi. Wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości dokonuje rzeczoznawca majątkowy, uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stopień wyposażenia w urządzenia infrastruktury technicznej, stan jej zagospodarowania oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych. W myśl § 36 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i zasad sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 2007, poz. 2109) przy określeniu wartości rynkowej gruntów przeznaczonych lub zajętych pod drogi publiczne stosuje się podejście porównawcze, przyjmując ceny transakcyjne uzyskiwane przy sprzedaży gruntów odpowiednio przeznaczonych lub zajętych pod drogi publiczne. W operacie szacunkowym wartość gruntu oszacowano w podejściu porównawczym metodą korygowania ceny średniej. Autor operatu dokonał szczegółowej analizy informacji z aktów notarialnych dotyczących transakcji zawartych od października 2005 r. do dnia wyceny na terenie miasta R. i przeanalizował 12 umów transakcji kupna – sprzedaży działek. W pkt 7 operatu biegły jednoznacznie wskazał, że do analizy przyjęte zostały transakcje nieruchomościami przeznaczonymi pod inwestycje drogowe. Po dokonaniu analizy wykonanej wyceny wartości wywłaszczonej nieruchomości Minister Infrastruktury stwierdził, iż odpowiada ona wymogom określonym w w/w przepisach, a zarzut dotyczący wykorzystania do szacowania wartości przedmiotowych nieruchomości działek innych niż życzyłaby tego sobie strona uznał za nieuzasadniony. Subiektywne przekonanie strony, iż wskazana w operacie szacunkowym cena za wywłaszczoną nieruchomość jest zbyt niska nie świadczy o braku rzetelności przy jego wykonywaniu, ani też o celowym zaniżeniu wartości nieruchomości. Brak jest zatem podstaw do uznania, że odszkodowanie zostało ustalone nieprawidłowo, skoro operat szacunkowy będący podstawą ustalenia odszkodowania został sporządzony zgodnie z przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami i rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wyceny nieruchomości i zasad sporządzania operatu szacunkowego. Mając powyższe na uwadze, Minister Infrastruktury, uznając zasadność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 208 r., decyzją z dnia [...] września 2008 r. utrzymał ją w mocy. Skargę na powyższą decyzję Ministra Infrastruktury wniósł P. K. reprezentowany przez J. K. zarzucając jej: - naruszenie przepisu art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych poprzez ustalenie odszkodowania w 1/ 2 wartości rynkowej przedmiotowej nieruchomości; - nie ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez skarżącego odnośnie wyceny działek. Zarzucając powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra z dnia [...] września 2008 r. oraz decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2008 r. oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Strona skarżąca kwestionując wysokość przyznanego odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość wskazała, iż biegły nie uwzględnił cen jakie były płacone za nieruchomości o podobnych walorach gospodarczych i podobnym usytuowaniu przez nabywców niepublicznych lub w trakcie publicznych licytacji, a uwzględnił wyłącznie ceny za jakie były nabywane grunty pod drogi publiczne, a należałoby uwzględnić ceny uzyskiwane we wszystkich transakcjach zbycia nieruchomości dokonywanych na terenie miasta, a nie tylko zbycia nieruchomości pod drogi publiczne. Ponadto skarżący zarzucił, iż biegły przy ustalaniu ceny za 1 m 2 przyjmował dane za rok 2005 i 2006, a należało przyjmować dane za rok 2007, a nawet 2008 lub wcześniej gdzie transakcje opiewały na cenę za 1 m2 po [...] zł. Nadto skarżący podniósł, iż biegły dokonując wyceny nieruchomości nie uwzględnił treści art. 128 ust. 1, art. 134 ust 1 i 2 , art. 151 ust. 1, art. 155 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Minister Infrastruktury w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie stwierdzając, że podniesione w skardze zarzuty były znane organowi. Do akt sprawy wpłynęło też pismo skarżącego z dnia 4 września 2009 r. uzupełniające skargę, do którego załączono kserokopie: opinii Komisji Arbitrażowej przy Polskiej Federacji Stowarzyszeń Rzeczoznawców Majątkowych z dnia [...] stycznia 2007 r. i protokołu spisanego w Urzędzie Skarbowym w R. dotyczącego wartości rynkowych mieszkań, budynków i gruntów z dnia [...] lutego 2008 r. oraz zdjęcia. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2008 r., nr [...] Minister Infrastruktury wstrzymał z urzędu wykonanie decyzji Minister Infrastruktury z dnia [...] września 2008 r. utrzymującej w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2008 r. orzekającą o wywłaszczeniu nieruchomości położonej w R., obręb [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha oraz ustalającą odszkodowanie za dokonane wywłaszczenie w kwocie [...] zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja oraz decyzja organu pierwszej instancji są zgodne z prawem. Wskazać należy, że postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. Nr 80, poz. 721 ze zm.). W sprawach nieuregulowanych w tej ustawie, zgodnie z jej art. 23, stosuje się przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. Nr 261, poz. 2603 ze zm.). Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. jako lex specialis, nie wyłącza jednak zastosowania przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami w ogóle, ale tylko w zakresie w jakim przewiduje uregulowanie odmienne. Należy zauważyć, że ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. w sposób kompletny reguluje warunki nabycia nieruchomości od chwili ustalenia lokalizacji drogi, którą zatwierdza się również projekt podziału nieruchomości (art. 12 ust. 1), aż do przeniesienia w drodze umowy własności nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa (art. 13 ust. 1). Z przepisów art. 18 ustawy z 10 kwietnia 2003 r. (w brzmieniu obowiązującym przed 16 grudnia 2006 r.) wynika że wysokość odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość ustala się według jej stanu na dzień wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi i według jej wartości rynkowej w dacie wydania decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości (ust. 1). Wartość nieruchomości określają rzeczoznawcy majątkowi, o których mowa w ustawie o gospodarce nieruchomościami (ust. 2). W świetle art. 23 ustawy z 10 kwietnia 2003 r. w sprawach nieuregulowanych w rozdziale 3 dotyczącym nabywania nieruchomości pod drogi, stosuje się przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z art. 128 ust. 1 wywłaszczanie nieruchomości, użytkowania wieczystego lub innego prawa rzeczowego następuje za odszkodowaniem na rzecz osoby wywłaszczonej odpowiadającym wartości tych praw. Z przepisu art. 134 ustawy o gospodarce nieruchomościami wynika zaś, że podstawę ustalenia wysokości odszkodowania stanowi z zastrzeżeniem art. 135, wartość rynkowa nieruchomości (ust. 1). Przy określeniu wartości rynkowej nieruchomości uwzględnia się w szczególności jej rodzaj, położenie, sposób użytkowania, przeznaczenie, stopień wyposażenia w urządzenia infrastruktury technicznej, stan nieruchomości oraz aktualnie kształtujące się ceny w obrocie nieruchomościami (ust. 2). Wartość rynkową nieruchomości określa się według aktualnego sposobu jej użytkowania, jeżeli przeznaczenie nieruchomości, zgodnie z celem wywłaszczenia, nie powoduje zwiększenia jej wartości (ust. 3). Jeżeli przeznaczenie nieruchomości, zgodne z celem wywłaszczenia, powoduje zwiększenie jej wartość, wartość rynkową nieruchomości określa się według alternatywnego sposobu użytkowania wynikającego z tego przeznaczenia (ust. 4). Zgodnie z art. 151 ust. 1 wartość rynkową nieruchomości stanowi najbardziej prawdopodobna jej cena, możliwa do uzyskania na rynku, określona z uwzględnieniem cen transakcyjnych przy przyjęciu następujących założeń: 1. strony umowy były od siebie niezależne, nie działały w sytuacji przymuszonej oraz miały stanowczy zamiar zawarcia umowy; 2. upłynął czas niezbędny do wyeksponowania nieruchomości na rynku i do wynegocjonowania warunków umowy . Z dyspozycji art. 154 wynika zaś, że wybranie właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości dokonuje rzeczoznawca majątkowy, uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stopień wyposażenia w urządzenia infrastruktury technicznej , stan jej zagospodarowania oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych (ust. 1). W przypadku braku planu miejscowego przeznaczenie nieruchomości ustala się na podstawie stadium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania terenu (ust. 2). W przypadku braku studium lub decyzji, o których mowa w ust. 2 uwzględnia się f faktyczny sposób użytkowania nieruchomości (ust. 3). Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy wskazać należy, że wartość nieruchomości powinna zostać ustalona według jej stanu na dzień [...] kwietnia 2005 r. i według jej wartości rynkowej na dzień [...] maja 2008 r. Wywłaszczona nieruchomość była nieruchomością [...] zarówno na dzień wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi, jak i na dzień wydania decyzji o jej wywłaszczeniu. Zdaniem Sądu, z art. 18 ust. 2 ustawy z 10 kwietnia 2003 r. wynika wprost, że określając wartość wywłaszczonej nieruchomości konieczne jest korzystanie z operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego z uwzględnieniem przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, a w konsekwencji z uwzględnieniem przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 2007, poz. 2109 ze zm.). Organy prawidłowo przyjęły zatem, że w świetle powołanych wyżej przepisów podstawę do określenia wysokości odszkodowania stanowił dowód w postaci operatu szacunkowego wartości rynkowej przedmiotowej nieruchomości gruntowej sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego z uwzględnieniem przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 21 września 2004 r. Z § 36 rozporządzenia wynika, że przy określeniu wartości rynkowej gruntów przeznaczonych lub zajętych pod drogi publiczne stosuje się podejście porównawcze, przyjmując ceny transakcyjne uzyskiwane przy sprzedaży gruntów odpowiednio przeznaczonych lub zajętych pod drogi publiczne (ust. 1). Skoro możliwe było podejście porównawcze, to zastosowania nie mógł mieć ust. 2 Przepisy ust. 1 i ust. 2 pkt 1 stosuje się odpowiednio do określenia wartości nieruchomości nabywanych na cele budowy autostrad lub dróg krajowych z tym, że stan tych nieruchomości przyjmuje się na dzień wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji autostrady lub drogi krajowej, a ceny – na dzień zawarcia umowy, jeżeli nabycie następuje w drodze umowy, albo na dzień wydania decyzji o odszkodowaniu, jeżeli nabycie następuje w drodze wywłaszczenia (ust. 4). Zdaniem Sądu, brak jest wystarczających podstaw do stwierdzenia, że wartość rynkowa wywłaszczonej nieruchomości została oszacowana przez rzeczoznawcę majątkowego w sposób nieprawidłowy. Uwzględnił on bowiem stan nieruchomości, jej położenie, dane z ewidencji gruntów, a przede wszystkim przedstawił zestawienie cen transakcyjnych sprzedaży nieruchomości przeznaczonych pod drogi, a położonych w R. za okres nie dłuższy niż 2 lata (standard zawodowy III.7) uzasadnił wybór podejścia porównawczego i metod szacowania nieruchomości. Ustalona przez biegłego wartość metra kwadratowego przedmiotowego gruntu wynika z analizy 12 transakcji nieruchomości podobnych. Wycenę nieruchomości przeprowadzono w podejściu porównawczym przy zastosowaniu metody korygowania ceny średniej. Ponadto biegły rzeczoznawca majątkowy z uwagi na to, że ceny gruntów przeznaczonych pod drogi na badanym terenie są wyższe od cen gruntów o przeznaczeniu [...] wartość rynkową przedmiotu oszacowania określił w/g alternatywnego sposobu użytkowania. Skarżący nie przedstawił żadnego dowodu który mógłby stanowić podstawę do stwierdzenia, że operat szacunkowy został sporządzony w sposób nieprawidłowy, niekorzystny dla skarżącego. Skarżący zarzuca biegłemu przyjęcie cen transakcyjnych uzyskiwanych przy sprzedaży gruntów przeznaczonych lub zajętych pod drogi publiczne, a to jest zgodne z § 36 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. Załączona przez skarżącego do akt sprawy opinia Komisji Arbitrażowej przy Polskiej Federacji Stowarzyszeń Rzeczoznawców Majątkowych oraz protokół spisany w Urzędzie Skarbowym i zdjęcia nie mogą zostać uznane za dowód stanowiący podstawę do podważenia oszacowanej przez biegłego wartości przedmiotowej nieruchomości, gdyż opinia Komisji Arbitrażowej dotyczy innej sprawy i nie może być wykorzystana w niniejszej sprawie, a protokół dotyczy obrotu wolnorynkowego nieruchomościami będącymi przedmiotem poboru podatków od czynności cywilnoprawnych i opłaty skarbowej, w związku z czym jest nieprzydatny dla niniejszego postępowania. Załączone zdjęcia zaś obrazują usytuowanie przedmiotowej nieruchomości względem innych nieruchomości. Reasumując, skoro skarżący nie przedstawił dowodu pozwalającego na skuteczne podważenie szacunku dokonanego przez biegłego, a dokonana przez organ ocena opinii biegłego prowadzi do wniosku, że jest ona wiarygodna, to w takiej sytuacji organ był uprawniony do ustalenia wysokości odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość z uwzględnieniem tego dowodu. A zatem analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego i ocena podniesionych przez skarżącego zarzutów prowadzą do przekonania, że brak jest podstaw do podważenia legalności zaskarżonej decyzji i wskazuje na bezzasadność skargi. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji z mocy art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).