I SA/Wa 1718/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska Sędziowie: WSA Elżbieta Lenart WSA Joanna Skiba (spr.) Protokolant referent stażysta Ewa Czarnota po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2010 r. sprawy ze skargi J. S. w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego orzeczeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 marca 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 2001/09 1. oddala skargę o wznowienie postępowania; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata O. L. tytułem nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) złotych, w tym: tytułem opłaty kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, tytułem 22% podatku od towarów i usług kwotę 52,80 (pięćdziesiąt dwa 80/100) złotych. Skarżąca J. S. w złożonej skardze domagała się wznowienie postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt I SA/Wa 1718/10 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę swą uzasadniała twierdząc, że w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu z dnia 9 marca 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 1718/10 została pozbawiona możności działania. Jako podstawę wznowienia postępowania wskazała przepis art. 271 pkt 2ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej p.p.s.a.). Skarżąca podała, że o treści wyroku dowiedziała się dopiero 1 czerwca 2010 roku podczas przeglądania akt spraw sądowych w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie. Wcześniej nie doręczono jej ani zawiadomienia o terminie rozprawy zaplanowanej na dzień 9 marca 2010 roku ani jakiegokolwiek awiza pocztowego, wskazującego na dostępność takiego zawiadomienia w placówce pocztowej. W konkluzji skargi wniosła o rozpoznanie sprawy na nowo w całości, przeprowadzenie rozprawy oraz zmianę wyroku poprzez uwzględnienie żądań przedstawionych w skardze na decyzję tj. uchylenie zaskarżonej decyzji i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez SKO oraz o zasadzenie na rzecz pełnomocnika kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, które nie zostały pokryte w całości ani w części. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wobec żądań skargi o wznowienie postępowania sądowego nie zajęło stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga o wznowienie postępowania nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 271 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm. zwanej dalej p.p.s.a.) można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności, jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia postępowania, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. Skarżąca domagała się wznowienia postępowania w sprawie o sygn. akt I SA/Wa 2001/09 na podstawie art. 271 pkt 2 p.p.s.a., zarzucając, że na skutek naruszenia przepisów postępowania związanych z doręczaniem przesyłek sądowych została pozbawiona możności działania w sprawie. Na wstępie zauważyć trzeba, że uruchomienie trybu wznowienia postępowania uzależnione jest od pozytywnego ustalenia istnienia formalnych przesłanek wszczęcia postępowania wznowieniowego, jakimi są: zakończenie postępowania prawomocnym orzeczeniem, złożenie wniosku o wznowienie z zachowaniem terminu określonego w art. 277 p.p.s.a. oraz powołanie we wniosku przyczyny mieszczącej się w kategorii podstaw wznowienia. W rozpatrywanej sprawie skarżąca domagała się wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Warszawie z dnia 9 marca 2010 r. (sygn. akt I SA/Wa 2001/09), którym oddalono jego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] października 2009 r. Skoro zatem w sprawie zapadło prawomocne orzeczenie, a skarżąca złożyła skargę o wznowienie postępowania, to należało ustalić, czy skarga ta opierała się na ustawowej podstawie wznowienia i czy została wniesiona w terminie określonym w art. 277 p.p.s.a. Skarżący w swojej skardze jako podstawę wznowienia postępowania wskazał art. 271 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym można żądać wznowienia, jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania. W stosunku do tej przesłanki wznowienia postępowania trzymiesięczny termin na złożenie skargi o wznowienie postępowania należy liczyć od dnia, w którym strona dowiedziała się o się o orzeczeniu. W niniejszej sprawie skarżąca podała, że dowiedziała się o wydaniu wyroku w dniu 1 czerwca 2010 roku, a zatem od tej daty należało liczyć termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania. Skarga taka została wniesiona w dniu 26 sierpnia 2010 r., a więc z zachowaniem ustawowego terminu. Pozytywne ustalenie, że zostały spełnione niezbędne przesłanki skutecznego wniesienia skargi o wznowienie postępowania, spowodowało w dalszej kolejności konieczność zbadania czy skarga wznowieniowa była dopuszczalna, a więc czy wskazana przez wnioskodawcę podstawa wznowieniowa była merytorycznie uzasadniona. Obowiązek taki wynika z treści art. 281 p.p.s.a. Negatywny wynik wspomnianej oceny powoduje oddalenie skargi o wznowienie postępowania. Istnienie natomiast przyczyny wznowienia postępowania uzasadnia uchylenie lub zmianę prawomocnego orzeczenia, o ile treść zapadłego orzeczenia jest niewłaściwa, a jego zmianę lub uchylenie uzasadniają okoliczności będące podstawą wznowienia. W niniejszej sprawie zawiadomienie o terminie rozprawy zostało doręczone skarżącej w dniu 5 lutego 2010 r. W tym dniu nastąpił zwrot przesyłki do nadawcy w związku z nie podjęciem jej w terminie przez adresata. Skuteczność awizowania przesyłki sądowej nie jest uzależniona od stosowanego przez adresata sposobu odbierania korespondencji, to jest od tego, czy adresat korzysta z zainstalowanej na bramie posesji skrzynki pocztowej oraz od tego, jak ta skrzynka jest zabezpieczona przed nieuprawnioną ingerencją osób trzecich, gdyż instalacja i odpowiednie zabezpieczenie takiego urządzenia należy do adresata, względnie do zarządcy budynku, w którym adresat zamieszkuje. Stosownie do art. 73 p.p.s.a. zawiadomienie o niemożności doręczenia pisma doręczyciel umieszcza w skrzynce na korespondencję (a gdy to nie jest możliwe - na drzwiach mieszkania adresata). Jeżeli doręczyciel wywiąże się z opisanego obowiązku, a w zakreślonym terminie adresat przesyłki nie podejmie, następuje skutek w postaci uznania przesyłki za doręczoną w dacie określonej według reguły zawartej w art. 73 p.p.s.a. W przypadku skarżącego doręczyciel ze wskazanego obowiązku wywiązał się, toteż opisany skutek nastąpił dnia 5 lutego 2010 r. W rozpoznawanej sprawie przesłanki te zostały spełnione, co słusznie stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Tym samym powstało domniemanie prawnego doręczenia pisma adresatowi. Powyższe domniemanie prawne ma charakter niewzruszalny, skoro k.p.a. nie reguluje trybu składania oświadczeń woli i dochodzenia ich do wiadomości adresata, lecz normuje samą czynność procesową doręczenia pisma. Zatem wskazana przez skarżącą podstawa wznowienia postępowania - w ocenie Sądu - nie była merytorycznie uzasadniona, a zatem skarga o wznowienie postępowania podlegała oddaleniu.