I SA/Wa 1719/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Gabriela Nowak (spr.), Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz, sędzia WSA Bożena Marciniak, Protokolant specjalista Dorota Kwiatkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lipca 2020 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość oddala skargę. I SA/Wa 1719/19 UZASADNIENIE Minister Inwestycji i Rozwoju decyzją nr [...], z dnia [...] czerwca 2019 r. po rozpatrzeniu odwołania [....][...] od decyzji Wojewody [...] nr [...], z dnia [...] lutego 2018 r., orzekającej o ustaleniu odszkodowania za prawo własności nieruchomości położonej w gminie [...][...], w obrębie [...] [...][...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, przeznaczonej pod rozbudowę drogi krajowej nr [...] do parametrów drogi ekspresowej na odcinku od węzła z drogą wojewódzką nr [...] w [...] do węzła [...] z drogą wojewódzką nr [...] w [...] w wysokości [...] zł na rzecz [...][...] oraz zobowiązaniu [...] Dyrektora [...][...] i [...] do wypłaty ustalonego odszkodowania w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja ustalająca odszkodowanie stanie się ostateczna - uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] lutego 2018 r. w całości i orzekł o: 1. ustaleniu odszkodowania za prawo własności nieruchomości położonej w gminie [...][...], w obrębie [...] [...][...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, przeznaczonej pod rozbudowę drogi krajowej nr [...] do parametrów drogi ekspresowej na odcinku od węzła z drogą wojewódzką nr [...] w [...] do węzła [...] z drogą wojewódzką nr [...] w [...] w wysokości [...] na rzecz [...][...]. 2. odmowie powiększenia odszkodowania o 5% wartości nieruchomości z powodu niewydania nieruchomości zgodnie z art. 18 ust. 1e ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194 z późn. zm.) 3. zobowiązaniu [...] Dyrektora [...][...] i [....] do wypłaty ustalonego w pkt 1 odszkodowania na rzecz [...][....] w terminie 14 dni, od dnia wydania decyzji. Przedmiotowa decyzja wydana została w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne: Nieruchomości położona w gminie [...][...], w obrębie [...] [...][....], oznaczona jako działka nr [...] o pow. [...] ha, decyzją Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, została przeznaczona pod rozbudowę drogi krajowej nr [...] do parametrów drogi ekspresowej na odcinku od węzła z drogą wojewódzką nr [...] w [...] do węzła [...] z drogą wojewódzką nr [...] w [...]-[...] I [...] – [...] od km [...]+[...] do [...]+[...]. Wojewoda [...] wskazaną wyżej decyzja z dnia z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...], orzekł o ustaleniu odszkodowania na rzecz [....][...] w kwocie [...] zł. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł [...][...], zarzucając brak powiększenia odszkodowania o 5% wartości nieruchomości na podstawie art. 18 ust. 1e ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Organ odwoławczy w pierwszej kolejności zauważył, że odwołanie strony zostało wniesione jedynie w zakresie niepowiększenia odszkodowania o 5% wartości nieruchomości na podstawie art. 18 ust. 1e powołanej ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. Wskazał, że jakkolwiek zarzut odwołania dotyczy jedynie braku powiększenia odszkodowania o 5% wartości nieruchomości, to brak jest podstaw do uznania, że decyzja została zaskarżona jedynie w tej części z uwagi na fakt, że w sentencji zaskarżonej decyzji brak jest stosownego orzeczenia w kwestionowanym zakresie. Z tego też względu w toku prowadzonego postępowania odwoławczego Minister Inwestycji i Rozwoju, dokonał oceny całej decyzji organu pierwszej instancji. Wskazał, że w przedmiotowej sprawie podstawę dla ustalenia odszkodowania za przejęcie z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa prawa własności przedmiotowej nieruchomości stanowił operat szacunkowy sporządzony na zlecenie Wojewody [...] w dniu [...] listopada 2017 r., przez rzeczoznawcę majątkowego [...][...], aktualizowany w dniu [...] maja 2019 r. Organ dokonując oceny ww. operatu szacunkowego w konfrontacji z brzmieniem przepisów rozporządzenia w konkluzji stwierdził, że sporządzony na potrzeby niniejszego postępowania operat szacunkowy nie zawiera nieprawidłowości, które uniemożliwiają dalsze jego wykorzystywanie dla celu ustalenia odszkodowania. W stosunku do części nieruchomości o produkcyjno-usługowym przeznaczeniu nieruchomości, biegły do porównań prawidłowo przyjął nieruchomości o tożsamym przeznaczeniu pod zabudowę produkcyjną, usługową i przemysłową. Natomiast w stosunku do części nieruchomości przeznaczonej pod drogi, z uwagi na brak występowania podobnych transakcji nieruchomościami drogowymi, biegły prawidłowo do porównań przyjął nieruchomości o przeznaczeniu przeważającym wśród gruntów przyległych - przeznaczenie usługowe. Biegły przeprowadził także analizę zasady korzyści i stwierdził, że ceny nieruchomości budowlanych przewyższają ceny nieruchomości drogowych. Organ odnosząc się do zarzutu odwołania zacytował art. 18 ust. 1e specustawy drogowej zgodnie z którym w przypadku, w którym dotychczasowy właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości objętej decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej odpowiednio wyda tę nieruchomość lub wyda nieruchomość i opróżni lokal oraz inne pomieszczenia niezwłocznie, lecz nie później niż w terminie 30 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o wydaniu decyzji, o której mowa w art. 17,doręczenia postanowienia o nadaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej rygoru natychmiastowej wykonalności albo w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna - wysokość odszkodowania powiększa się o kwotę równą 5% wartości nieruchomości lub wartości prawa użytkowania wieczystego. Organ ustalił, że zawiadomienie o wydaniu decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, opatrzonej rygorem natychmiastowej wykonalności, zostało odebrane przez [...][...] w dniu [...] marca 2017 r., zatem termin na wydanie inwestorowi nieruchomości upłynął w dniu [...] kwietnia 2017 r. ([...]). Natomiast wydanie przedmiotowej nieruchomości przez byłego właściciela nastąpiło w dniu [...] kwietnia 2017 r., co potwierdza oświadczenie o wydaniu nieruchomości złożone inwestorowi, a więc z uchybieniem ustawowego terminu. Organ nie podzielił poglądu odwołującego się, iż liczenie 30 dniowego terminu na wydanie nieruchomości należało rozpocząć od zawiadomienia o wydaniu decyzji poprzez jego publiczne ogłoszenie - art. 11f ust. 3 specustawy drogowej. Organ wskazał, że skoro zawiadomienie o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zostało skutecznie doręczone dotychczasowemu właścicielowi w dniu [...] marca 2017 r. to od tej właśnie daty należy liczyć 30 dniowy termin na wydanie nieruchomości inwestorowi. Brak jest podstaw by termin ten uległ przedłużeniu i rozpoczął swój bieg po upływie 14 dni od publicznego ogłoszenia zawiadomienia. Za taką interpretacją przemawiają szczególne motywy specustawy drogowej polegające na przyspieszeniu realizacji inwestycji drogowych, jak i wykładnia celowościowa art. 18 ust.1e specustawy drogowej, który gratyfikuje właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości za szybkie przekazanie nieruchomości inwestorom. Organ podkreślił, że wskazany przez skarżącego przepis art. 11f ust. 3 specustawy drogowej określa jedynie sposoby doręczenia decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej oraz zawiadomienia o jej wydaniu oraz wskazuje osoby, którym należy takie dokumenty doręczyć. Tym samym nie może wpłynąć, w analizowanej sprawie, na zmianę sposobu liczenia terminu na wydanie nieruchomości inwestorowi. Tym samym, zdaniem organu, za bezzasadny należy uznać wniosek odwołującego się o zwrócenie się do Urzędu Gminy [...][...] o udzielenie informacji co do okresu dostępności obwieszczenia na tablicy informacyjnej. Organ wyjaśnił, że nie można również uwzględnić przedstawionej koncepcji strony, w odniesieniu do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2017 r., sygn. akt II OPS 2/16. Wskazał, że powołana uchwała została podjęta w celu ustalenia zasad liczenia terminu na wniesienie odwołania od decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej w sposób zapewniający skuteczną ochronę praw procesowych podmiotów, którym odjęto prawo własności. Podsumowując organ uznał, że skuteczne, indywidualne doręczenie zawiadomienia o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanowi początek liczenia biegu terminu na wydanie nieruchomości w trybie art. 18 ust. 1e specustawy drogowej, a mając na uwadze fakt, że w sentencji zaskarżonej decyzji Wojewody [...] brak było orzeczenia dotyczącego powiększenia odszkodowania o 5% wartości nieruchomości w trybie art. 18 ust. 1e specustawy drogowej, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł w pkt 2 decyzji o odmowie powiększenia odszkodowania o 5% wartości nieruchomości z powodu niewydania nieruchomości zgodnie z art. 18 ust. 1e ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Skargę na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju nr [...], z dnia [...] czerwca 2019 r. w części tj. w zakresie pkt. 2 co do odmowy powiększenia odszkodowania o 5% wartości nieruchomości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł [....][...]. Zaskarżonej decyzji zarzucał : - naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.a., 77 §1 k.p.a., 80 k.p.a. oraz 107 § 3 k.p.a., mających istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez niezbadanie i pominięcie przez organ istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy okoliczności, tj. że faktyczne wydanie nieruchomości przez skarżącego nastąpiło przed datą wysłania przez niego oświadczenia o wydaniu nieruchomości z [...] kwietnia 2017 r., a w następstwie tego błędne ustalenie, że skarżący nie wydał nieruchomości w terminie, o którym mowa w art. 18 ust. le ustawy. - naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 ust. le ustawy w zw. z art. 49 ust. 2 k.p.a., poprzez ich błędną interpretację i ustalenie, że początek biegu 30- dniowego terminu na wydanie nieruchomości należy liczyć od dnia [...] marca 2017 r., podczas gdy zawiadomienie zgodnie z dyspozycją art. 49 ust. 2 k.p.a. powinno zostać uznane za dokonane w terminie 14 dni od dnia, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, przez co termin na wydanie nieruchomości mógł upłynąć najwcześniej [...] kwietnia 2017 r. Wnosił, o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi skarżący w pierwszej kolejności zarzucił organom nie zbadanie terminu faktycznego wydania nieruchomości. Zwrócił uwagę, że wskazany przepis art. 18ust.1e specustawy drogowej nie precyzuje dokładnie, jakie czynności podjęte przez właściciela nieruchomości powinny być kwalifikowane, jako wydanie nieruchomości. Skarżący wskazał, że sam akt wydania powinien polegać na faktycznym udostępnieniu nieruchomości inwestorowi, w celu zapewnienia mu faktycznego władania nieruchomością, po to by niezwłocznie i bez żadnych przeszkód mógł podjąć roboty związane z budową drogi lub pasa drogowego, a właściciel nie musi podejmować formalnych działań ani wydawać stosownych oświadczeń w tym przedmiocie. Nieuprawnione jest zatem wymaganie od właściciela spełnienia jakichkolwiek formalnych przesłanek, w okresie 30 dni. Tymczasem w niniejszej sprawie organ rozpatrujący sprawę ograniczył się tylko i wyłącznie do zbadania, kiedy właściciel nieruchomości złożył oświadczenie o jej wydaniu. Podniósł, ze przed dniem [...] kwietnia 2017 r. zamontowany został namiar laserowy, a jeszcze dużo wcześniej były przeprowadzane prace geodezyjne. Następnie skarżący zarzucił błędne określenie przez organ początku 30-dniowego terminu na wydanie nieruchomości. Wskazał, że jak prawidłowo ustalił organ, skarżącemu, jako dotychczasowemu właścicielowi nieruchomości, w trybie art. 11 f ust. 3 ustawy, przesłano zawiadomienie o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej na jego adres wskazany w katastrze nieruchomości. Zawiadomienie to zostało przez niego odebrane [...] marca 2017 r. Wskazał, że treść art. 49 § 2 k.p.a. dokładnie precyzuje, kiedy zawiadomienie przez publicznie obwieszczenie uważa się za doręczone. Nie wiadomo zatem, zdaniem skarżącego, na jakiej podstawie organ przyjął odstępstwo od ogólnej zasady sprecyzowanej we wskazanym przepisie. Nie powinno przecież stanowić żadnych wątpliwości, że obwieszczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie. Skarżący wyjaśnił, że obwieszczenie, od którego należy liczyć termin na wydanie nieruchomości, było zamieszczone na tablicy informacyjnej Urzędu Gminy [...][...] w terminie od [..] marca 2017 r. do [...] marca 2017 r. Z kolei, na stronie internetowej [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...], obwieszczenie pojawiło się [...] lutego 2017 r. i miało termin ważności do [...] marca 2017 r. Zatem, zdaniem skarżącego stosowne jest przyjęcie rozwiązania, zgodnie z, którym termin na wydanie nieruchomości będzie liczony zgodnie z treścią 49 § 2 k.p.a., a w obliczu tych okoliczności nie sposób uznać, że oświadczenie o wydaniu nieruchomości nadane [...] kwietnia 2017 r. nie zostało dokonane w terminie 30 dniowym, o którym mowa w art. 18 ust. 1e specustawy drogowej. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie i podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się w przedmiocie ustalenia na rzecz [...][...] odszkodowania za działkę nr [...] o pow. [...] ha, przeznaczoną pod rozbudowę drogi krajowej nr [...] do parametrów drogi ekspresowej na odcinku od węzła z drogą wojewódzką nr [....] w [....] do węzła [...] z drogą wojewódzką nr [...] Zdaniem skarżącego wadliwość ostatecznej decyzji podjętej w tej sprawie wynika z należytej oceny organu w przedmiocie zaistnienia przesłanki do zwiększenia ustalonego odszkodowania o 5% jego wysokości. W myśl art. 18 ust. 1e specustawy drogowej, w przypadku, w którym dotychczasowy właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości objętej nieostateczną decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, odpowiednio wyda tę nieruchomość lub wyda nieruchomość i opróżni lokal oraz inne pomieszczenia niezwłocznie, lecz nie później niż w terminie 30 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o wydaniu powyższej decyzji, wysokość odszkodowania powiększa się o kwotę równą 5% wartości nieruchomości lub wartości prawa użytkowania wieczystego. Z powyższej regulacji wynika szczególne uprawnienie podmiotu, któremu odjęto prawo do nieruchomości, do uzyskania dodatkowego świadczenia odszkodowawczego w związku z dobrowolnym i niezwłocznym lub przyśpieszonym wykonaniem nieostatecznej decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Jest to w istocie ustawowo zagwarantowana premia dla podmiotów, które poprzez dobrowolną akceptację treści nieostatecznej decyzji ułatwiają i przyśpieszają realizację inwestycji drogowej poprzez eliminację konieczności przymusowego wykonania powyższej decyzji. Ratio legis regulacji ustanowionej w przepisach art. 18 ust. 1e specustawy drogowej opiera się na założeniu, że zakresem szczególnego uprawnienia do zwiększenia odszkodowania o 5% są objęte sytuacje, w których dotychczasowy właściciel (użytkownik wieczysty) nieruchomości manifestuje wolę dobrowolnego wydania tej nieruchomości zarządcy drogi, przez co możliwe staje się niezwłoczne objęcie nieruchomości we władanie i rozpoczęcie realizacji inwestycji bez konieczności składania wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego. Przy czym instytucja ta jest instytucją wyjątkową i dlatego wskazaną regulację należy interpretować ścisłe. W sprawie niniejszej organ nie powiększył odszkodowania o 5% na zasadzie art. 18 ust. 1e cytowanej ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. gdyż skarżący nie spełnił uregulowanej w nim przesłanki niezwłocznego lub w terminie do 30 dni od określonego w nim dnia wydania nieruchomości. W pierwszej kolejności skarżący zarzucił organowi, że ograniczył się tylko i wyłącznie do zbadania, kiedy właściciel nieruchomości złożył oświadczenie o jej wydaniu. Podniósł, ze przed dniem [...] kwietnia 2017 r. zamontowany został namiar laserowy, a jeszcze dużo wcześniej były przeprowadzane prace geodezyjne. Odnosząc się do tego zarzutu należy stwierdzić, że pod pojęciem wydania nieruchomości w rozumieniu przepisu art. 18 ust. 1e ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. należy rozumieć podjęcie i ujawnienie takich czynności przez dotychczasowego jej właściciela, które zapewnią nowemu właścicielowi (inwestorowi) realną możliwość wykonywania w stosunku do niej wszelkich działań wynikających z prawa własności, a więc przede wszystkim posiadania, używania, pobierania pożytków, przetworzenia i rozporządzania rzeczą. Zatem czynność zmierzająca do realizacji tej czynności musi być odpowiednio widoczna i rzeczywista. Właściciel winien zatem podjąć jakiekolwiek działania, które mogą być odczytane jako przejaw woli wydania nieruchomości. Pomiar laserowy nieruchomości oraz prace geodezyjne poprzedzające wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie świadczą o realnym wydaniu nieruchomości. Pierwszym przejawem ze strony skarżącej, który uwidocznił zamiar wydania nieruchomości było oświadczenie z dnia [...] kwietnia 2017 r. Z uzasadnienia skargi nie wynika, aby skarżący po otrzymaniu zawiadomienia o wydaniu decyzji, a przed złożeniem oświadczenia w jakikolwiek inny sposób zamanifestował wolę wcześniejszego wydania nieruchomości. Skarżący nie wykazał, że przed [...] kwietnia 2017 r. doszło więc do przeniesienia posiadania i umożliwienia inwestorowi korzystania z nieruchomości w sposób właścicielski. Zważyć należy, że jakkolwiek podwyższenie odszkodowania jest obligatoryjne w razie spełnienia omawianych przesłanek, to organ nie ma obowiązku pouczania o powyższym. Nadto chociaż z zasady działania organów administracyjnych wynika obowiązek ustalenia stanu faktycznego sprawy, to jednak z uwagi na wyjątkowość instytucji obowiązek wykazania tej istotnej okoliczności w równym stopniu spoczywa na stronie, która winna z organem w tym zakresie współdziałać. Skarżący nie udowodnił w sposób niebudzący wątpliwości spełnienia przesłanki z art. 18 ust. 1e pkt 3 cytowanej ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. Odnosząc się do drugiego zarzutu przypomnieć należy, że w art. 11f ust. 3 ustawy z 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych przewidziano trzy niezależne od siebie sposoby zawiadamiania o wydaniu decyzji:, po pierwsze doręczenie decyzji, po drugie, doręczenie zawiadomienia o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, - po trzecie, zawiadomienie w drodze obwieszczeń - odpowiednio w urzędzie wojewódzkim lub starostwie powiatowym oraz w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi, na stronach internetowych tych gmin, a także w prasie lokalnej. Pierwsza forma dotyczy wyłącznie wnioskodawcy; tylko wnioskodawcy doręcza się decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Właścicielom i użytkownikom wieczystym nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie tej decyzji doręcza się zawiadomienie o wydaniu decyzji - ta forma miała zastosowanie w stosunku do skarżącego. Pozostałe strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia. Tak więc przepis art. 11 f ust. 3 specustawy drogowej określa sposoby doręczenia decyzji o zezwoleniu na realizacje inwestycji drogowej, zawiadomienia o jej wydaniu oraz wskazuje osoby, którym należy takie dokumenty doręczyć. W przepisie art. 18 ust 1e ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. stanowiącym uregulowanie lex specialis w stosunku do przepisów kpa ustawodawca wskazał, ze w przypadku w którym dotychczasowy właściciel lub użytkownik wieczysty wyda nieruchomość niezwłocznie lecz nie później niż w terminie 30 dni od dnia doręczenie zawiadomienia o wydaniu decyzji, wysokość odszkodowania powiększa się o 5%. W przypadku tych podmiotów, którym przepis specustawy drogowej nakazuje wysyłanie zawiadomienia o wydaniu decyzji, termin na wydanie nieruchomości biegnie od dnia doręczenia zawiadomienia o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizacje inwestycji drogowej. Przepis ten jest jasny, konkretny i nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. Powyższe prowadzi do uznania, że skuteczne, indywidualne doręczenie zawiadomienia o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanowi początek do liczenia biegu terminu na wydanie nieruchomości w trybie art. 18 ust. 1e specustawy drogowej. Organ ustalił, że zawiadomienie o wydaniu decyzji Wojewody [....] Nr [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, opatrzonej rygorem natychmiastowej wykonalności, zostało odebrane przez [....][...] w dniu [...] marca 2017 r., zatem termin na wydanie inwestorowi nieruchomości upłynął w dniu [...] kwietnia 2017 r. Natomiast wydanie przedmiotowej nieruchomości przez byłego właściciela nastąpiło w dniu [...] kwietnia 2017 r., co potwierdza oświadczenie o wydaniu nieruchomości złożone inwestorowi. Sąd podziela stanowisko organu, że pogląd odwołującego się jakoby liczenie 30 dniowego terminu na wydanie nieruchomości można było liczyć od doręczenia zawiadomienia o wydaniu decyzji poprzez jego publiczne ogłoszenie - art. 11f ust. 3 specustawy drogowej jest chybiony. Nie można również uwzględnić przedstawionej koncepcji strony, w odniesieniu do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2017 r., sygn. akt II OPS 2/16. Wskazać należy, że powołana uchwała została podjęta w celu wyjaśnienia skuteczności doręczenia zawiadomienia o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej i ustalenia zasad liczenia terminu na wniesienie od niej odwołania w sposób zapewniający skuteczną ochronę praw procesowych podmiotów, którym odjęto prawo własności. Konkludując wskazać należy, ze analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego i ocena podniesionych przez skarżącego zarzutów prowadzą do przekonania, ze brak jest podstaw do podważenia legalności zaskarżonej decyzji i wskazują na bezzasadność skargi. Organy orzekające w sprawie wnikliwie i wszechstronnie rozpatrzyły stan faktyczny sprawy ( art. 7 i art. 77 § 1 kpa) szczegółowo wyjaśniły motywy, jakimi kierowały się przy rozstrzyganiu sprawy oraz uzasadniły orzeczenie ( art. 107 1 i 3 kpa). Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga jest niezasadna, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) orzekł jak w sentencji.