I SA/Wa 1721/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Łukaszewska-Macioch /spr./ po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. D. na pismo Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] września 2006 r. w przedmiocie potwierdzenia prawa do zaliczenia wartości nieruchomości pozostawionej poza obecnymi granicami państwa polskiego postanawia odrzucić skargę. Wojewoda [...] – działając na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418) – postanowieniem z dnia [...] grudnia 2005 r., nr [...] stwierdził posiadanie przez D. D., A. M., J. C., T. C., L. C., J. C.i O. C. prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia zabudowanej nieruchomości w m. W., gm. N., powiat [...], woj.[...] oraz wezwał wymienione osoby do wskazania jednej z wybranych form realizacji prawa do rekompensaty, numeru rachunku bankowego i złożenia operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego, w którym określona zostanie wartość przedmiotowej nieruchomości, w terminie trzech miesięcy od daty doręczenia tego postanowienia. Strony zostały pouczone, że postanowienie to jest ostateczne i może być zaskarżone w odwołaniu od decyzji. Pismem z dnia 21 grudnia 2005 r. D. D. zaskarżyła postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. do Ministra Skarbu Państwa. Dyrektor Departamentu Reprywatyzacji i Udostępniania Akcji w Ministerstwie Skarbu Państwa pismem z dnia [...] kwietnia 2006 r. wyjaśnił D. D. między innymi, że na postanowienie Wojewody z dnia [...] grudnia 2005 r., w którym dokonano oceny spełnienia wymogów dotyczących przyznania prawa do rekompensaty i wezwano do przedstawienia operatu szacunkowego, wskazania numeru rachunku bankowego oraz wskazania jednej z wybranych form realizacji prawa do rekompensaty, nie przysługuje zażalenie. Zgodnie z art. 142 kpa postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji wydanej przez wojewodę. Pełnomocnik D. D. – radca prawny P. M. w piśmie z dnia [...] kwietnia 2006 r., zawarł odwołanie od orzeczenia Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. podnosząc, że rozstrzygnięcie to nie jest "postanowieniem" lecz decyzją administracyjną potwierdzającą prawo do rekompensaty, wydaną na podstawie ar. 5 ust. 3 powołanej ustawy. Pismem z dnia [...] lipca 2006 r. pełnomocnik D. D. wezwał Ministra Skarbu Państwa do rozpoznania przedmiotowej sprawy. W odpowiedzi na powyższe pismo z dnia [...] lipca 2006 r. Dyrektor Departamentu Ewidencji, Reprywatyzacji, Rekompensat i Udostępniania Akcji w Ministerstwie Skarbu Państwa poinformował pełnomocnika D. D. w piśmie z dnia [...] września 2006 r., że podtrzymuje swoje stanowisko zawarte w piśmie z dnia [...] kwietnia 2006 r. oraz wskazał, iż uważa, że brak jest podstaw do przyjęcia, że postanowienie Wojewody [...] nie jest postanowieniem tylko decyzją, o której mowa w art. 8 ustawy o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Ponadto wskazał, że na obecnym etapie postępowania organ wojewódzki prowadzący postępowanie w sprawie nie może wydać decyzji, zawierającej elementy wskazane w treści art. 8 ust. 1 pkt 2, 3 i 4 powołanej ustawy, gdyż zgodnie z treścią tegoż artykułu będzie to możliwe dopiero po złożeniu przez stronę operatu szacunkowego oraz dopełnieniu przez stronę pozostałych obligatoryjnych czynności, o których mowa w art. 7 tej ustawy. W dniu [...] września 2006 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) D. D. reprezentowana przez radcę prawnego P. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe pismo Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] września 2006 r., traktując je jako decyzję utrzymującą w mocy decyzję (postanowienie) Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Właściwość rzeczowa sądów administracyjnych została określona w art. 1, art. 2, art. 3, art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Przepis art. 3 § 2 powołanej ustawy zawiera szczegółowy katalog spraw objętych właściwością rzeczową sądów administracyjnych. Z treści wskazanego wyżej przepisu prawa wynika, że sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, określone postanowienia, inne czynności i akty dotyczące uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa, akty prawa miejscowego organów samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej oraz inne akty tych jednostek w sprawach z zakresu administracji publicznej, akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego oraz na bezczynność organów w przypadku nie wydania decyzji administracyjnych, określonych postanowień i innych aktów z zakresu administracji publicznej oraz nie dokonania czynności z zakresu administracji publicznej. W kręgu tych spraw nie mieszczą się natomiast pisma informacyjne. Poza sporem pozostaje okoliczność, że – uwzględniając treść ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418) – sprawy dotyczące potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami państwa polskiego są rozstrzygane w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 5 ust. 3 powołanej ustawy decyzję pierwszoinstancyjną potwierdzającą to prawo wydaje właściwy wojewoda, a organem wyższego stopnia jest minister właściwy do spraw Skarbu Państwa (art. 9 tej ustawy). Decyzja potwierdzająca prawo do rekompensaty – w myśl art. 8 ust. 1 powołanej ustawy – zawiera wskazanie: osoby lub osób, którym potwierdza się prawo do rekompensaty; zwaloryzowanej na dzień wydania tej decyzji wartości nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej; wysokości rekompensaty oraz wybranej formy realizacji prawa do rekompensaty. Wskazać ponadto należy, że zgodnie z art. 7 ust. 1 powołanej ustawy, wojewoda po wszczęciu postępowania – a więc przed wydaniem decyzji, o której mowa w art. 5 ust. 3 i art. 8 ust. 1 powołanej ustawy – dokonuje oceny spełnienia wymogów określonych w art. 2, art. 3 i art. 5 ust. 1 i 2, na podstawie dowodów, o których mowa w art. 6. Pozytywna ocena następuje w drodze postanowienia. W postanowieniu tym wojewoda wzywa ponadto wnioskodawcę do przedstawienia operatu szacunkowego, wskazania numeru rachunku bankowego oraz wskazania jednej z wybranych form realizacji prawa do rekompensaty. Na postanowienie to nie przysługuje zażalenie, może być ono zaskarżone w odwołaniu od decyzji w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty. W przypadku natomiast niespełnienia wymogów określonych w art. 2, art. 3 i art. 5 ust. 1 i 2, wojewoda wydaje decyzję o odmowie potwierdzenia prawa do rekompensaty (art. 7 ust. 2 powołanej ustawy). Pismo pełnomocnika skarżącej z dnia [...] kwietnia 2006 r. nie mogło być potraktowane jako środek odwoławczy od postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. i w związku z tym organ winien wydać postanowienie o niedopuszczalności zażalenia na podstawie art. 134 w związku z art. 144 kpa. Zaskarżone pismo Dyrektora Departamentu Ewidencji, Reprywatyzacji, Rekompensat i Udostępniania Akcji w Ministerstwie Skarbu Państwa z dnia [...] września 2006 r. nie stanowi aktu o jakim wyżej mowa, nie stanowi też – wbrew twierdzeniom strony skarżącej – decyzji administracyjnej w rozumieniu art. 104 KPA. Przedmiotowe pismo nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty w całości lub części, ani nie kończy w inny sposób sprawy w danej instancji. Jest ono jedynie pismem o charakterze informacyjnym i jako takie nie podlega kontroli sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji postanowienia.