I SA/Wa 1721/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Kosińska Sędziowie WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.) WSA Przemysław Żmich Protokolant referent stażysta Zbigniew Dzierzęcki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2012 r. sprawy ze skargi H. K. i A. K. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami RP oddala skargę. Decyzją z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] Minister Skarbu Państwa po rozpatrzeniu odwołania H. K. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r., znak: [...] odmawiającej potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, utrzymał wymienioną decyzję w mocy . Uzasadniając swe rozstrzygnięcie Minister Skarbu Państwa przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy: Pismem z dnia [...] marca 2006 r. H. K. i A. K. złożyli wniosek o przyznanie rekompensaty za nieruchomość pozostawioną przez M. K. poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej tj. w mieście [...], ul. [...], woj. [...]. Decyzją z dnia [...] marca 2011 r. Wojewoda [...] odmówił potwierdzenia prawa do rekompensaty na rzecz H. K. z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu Wojewoda [...] wskazał, że na podstawie zaświadczenia Starosty [...] z dnia [...] lutego 1999 r. M. K. dokonała częściowej realizacji swojego uprawienia poprzez zakup lokalu mieszkalnego położonego w [...] przy ulicy [...], nr KW [...]. Na poczet sprzedaży lokalu zaliczono wartość pozostawionego mienia poza obecnymi granicami państwa Polskiego. Wojewoda wyjaśnił, że powodem odmowy było niezłożenie przez H. K. oświadczenia o dotychczasowym stanie realizacji prawa do rekompensaty zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169 poz.1418 ze zm). Od decyzji powyższej odwołanie do Ministra Skarbu Państwa złożyli H. K. i A. K. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania Minister Skarbu Państwa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...] i wskazał, że odmowa przyznania rekompensaty w niniejszej sprawie podyktowana jest niezłożeniem przez H. K. dowodu wymienionego w art. 6 ust. 1 pkt 5 tj. oświadczenia o dotychczasowym stanie realizacji prawa do rekompensaty. Wskazał przy tym, że strona wielokrotnie była wzywana przez organy do uzupełnienia wniosku o oświadczenie o dotychczasowym stanie realizacji tego prawa m.in. pismami z dnia [...] listopada 2008 r., z dnia [...] czerwca 2009 r., [...] sierpnia 2009 r., [...] listopada 2010 r. [...] stycznia 2011 r. i [...] czerwca 2011 r. Pomimo tych wezwań strona nie złożyła jednak w/w oświadczenia, co zdaniem Ministra uniemożliwia ustalenie pełnej wartości prawa do rekompensaty zrealizowanego przez M. K. na podstawie aktu notarialnego z dnia [...] marca 1988 r. Niezagadzając się z rozstrzygnięciem organu H. K. i A. K. pismem z dnia [...] sierpnia 2011 r. wnieśli skargę na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] lipca 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze podnieśli, że do ich wniosku z dnia [...] marca 2006 r. załączone zostało zaświadczenie Starosty [...] z dnia [...] lutego 1999 r., nr [...], w którym jest "uwidocznione oświadczenie H. K. i A. K. o stanie realizacji uprawnień z tytułu pozostawienia przez M. K. mienia". Podkreślili ponadto, że jako spadkobiercy M. K. nie zrealizowali prawa do rekompensaty, a ich wniosek z dnia [...] marca 2006 r. jest "nowym wnioskiem" w sprawie. Wnieśli poza tym o nadanie klauzuli wykonalności art. 1153 kpc, art. 37 i 38 Konwencji do wyroku Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z dnia 23 września 2008 r., zasądzenie odsetek za 5 lat przewlekania załatwionej, ale nie sfinalizowanej sprawy oraz zabezpieczenie pozostałej reszty mienia, żeby nie dostała się w niegodne ręce. Odpowiadając na skargę Minister Skarbu Państwa wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skarga H. K. i A. K. nie jest zasadna i podlega oddaleniu . Sąd oddalił skargę A. K. z uwagi na brak po jego stronie przymiotu strony w tym postępowaniu. Zaskarżona decyzja nie jest do niego adresowana, a tym samym nie dotyczy jego praw lub obowiązków. Zważyć bowiem należy , że A. K. przedłożył do akt administracyjnych żądane przez organ dokumenty i w oparciu o postanowienie Wojewody [...] z dnia [...].03.2011r. uzyskał potwierdzenie spełnienia wymogów umożliwiających uzyskanie potwierdzenia prawa do rekompensaty. Przechodząc do skargi H. K., w pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że będąca podstawą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, ustawa z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, ma za zadanie zakończyć proces rozliczeń z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Przepisy tej ustawy mają zastosowanie zarówno do spraw nowych jak również do sytuacji, w których osoba posiadająca zaświadczenie lub decyzję potwierdzającą prawo do rekompensaty wydane na podstawie wcześniej obowiązujących w tej materii przepisów, nie zrealizowała prawa do rekompensaty albo zrealizowała je w części. Powyższe oznacza, że osoby, które legitymują się decyzjami lub zaświadczeniami potwierdzającymi prawo do rekompensaty wydanymi na podstawie odrębnych przepisów i zrealizowały w części swoje uprawnienia, w celu uzyskania pozostałej części rekompensaty zobowiązane są do złożenia wniosku o potwierdzenie uprawnień do dnia 31.12.2008r. stosownie do treści art.5 ust.1 cytowanej ustawy. Do wymienionego wniosku należało dołączyć wskazane w art.6 ust.1 dowody i dokumenty, w tym między innymi oświadczenie o dotychczasowym stanie realizacji prawa do rekompensaty (art.6 ust.1 pkt.5). Ich złożenie nie jest uprawnieniem lecz ustawowym obowiązkiem strony ubiegającej się o potwierdzenie prawa , z którym ustawodawca wiąże zasadnicze skutki prawne. Organ rozpoznający sprawę nie może , zdaniem sądu domniemywać spodziewanej treści takiego oświadczenia, bez względu na okoliczności sprawy. Jak wynika z akt sprawy , pomimo wielokrotnych wezwań organu skierowanych pismami z dnia : [...].11.2008r., [...].06.2009r., [...].09.2009r., [...].11.210r., [...].01.20011r. oraz pisma Ministra Skarbu Państwa przesłanego w toku postępowania odwoławczego z dnia [...].06.2011r., H. K. żądanego oświadczenia nie przedłożył , chociaż wymienione pisma wskazywały skutek tego zaniechania. W tym stanie rzeczy zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca znajdują uzasadnienie w treści art. 7 ust.2 ustawy, który stanowi, że w przypadku niespełnienia wymogów o których mowa w treści art. 2, 3 i art.5 ust.1 i 2 ustawy wojewoda wydaje decyzję o odmowie potwierdzenia prawa do rekompensaty. Zarzuty skargi odnoszące się do wyroków Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu nie pozostają w żadnym związku z zaskarżoną decyzją , a zawarte w niej wnioski " o nadanie klauzuli wykonalności, zasądzenie odsetek karalnych i zabezpieczenie reszty mienia" wykraczają poza zakres kognicji sądu orzekającego w sprawie. W ocenie Sądu organ odwoławczy wyjaśnił sprawę w stopniu dostatecznym do jej merytorycznego rozstrzygnięcia. Zgromadzono istotne dla sprawy dowody i prawidłowo je oceniono mając na uwadze całokształt zebranego materiału dowodowego , zasady logiki , doświadczenia życiowego i zawodowego. Ocena ta nie narusza prawa , a co za tym idzie nie można jej podważyć, stanowisko swoje organ umotywował w sposób przekonujący stosownie do dyspozycji art.107 § 3 k.p.a. Wywody te prowadzą do wniosku , że zaskarżona decyzja nie uchybia przepisom prawa w tym art.7, 77 i 80 k.p.a. Mając powyższe na uwadze sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ) .