I SA/Wa 1723/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I. O. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi I. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego postanawia: przywrócić termin do uzupełnienia braków formalnych skargi. Postanowieniem z 24 stycznia 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 1723/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił wniosek I. O. o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] lipca 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. W uzasadnieniu Sąd podał, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony po ustawowym 7-dniowym terminie. Po wniesieniu zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 27 marca 2013 r., sygn. akt I OZ 186/13 uchylił zaskarżone orzeczenie z 24 stycznia 2013 r. W uzasadnieniu Sąd II instancji stwierdził, że ze względu na charakter braku podlegającego uzupełnieniu oraz okoliczności sprawy (w szczególności pobyt I. O. w A.), daty ustania uchybienia przyczyny poszukiwać należałoby w dniu, w którym to sama skarżąca dowiedziała się o konieczności doręczenia Sądowi uzupełnionego procesowo pełnomocnictwa dla [...] i miała rzeczywistą możliwość działania. Ponadto dodał, że skarżąca wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia skargi, potwierdziła upoważnienie dla [...] do występowania w jej imieniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 86 i art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.) uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, dokonując jednocześnie czynności, dla której określony był termin, we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, a uchybienie powoduje dla strony ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego. Brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Przy ocenie braku winy przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy, przy uwzględnieniu uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem. O braku winy w uchybieniu terminu można zaś mówić wówczas, gdy strona (lub jej pełnomocnik) nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Na wstępnie zaznaczyć należy, że skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w dniu [...] października 2012 r. (data przyjęcia wniosku przez polski urząd pocztowy), w sytuacji gdy przyczyna uchybienie terminowi ustała w dniu [...] października 2012 r., tj. w dniu, w którym skarżąca dowiedziała się od swoich [...] o treści postanowienia z 1 października 2012 r. Tym samym wniosek został złożony w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. W rozpoznawanej sprawie – w ocenie Sądu – została spełniona również kolejna przesłanka przywrócenia terminu, tj. wykazano brak winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi z [...] sierpnia 2012 r. Pobyt skarżącej w A. i związane z tym komplikacje uniemożliwił [...] przedłożenie stosownego pełnomocnictwa w ustawowym 7-dniowym terminie. Przeszkodą nie do pokonania w tak krótkim okresie okazała się odległość dzieląca skarżącą i jej [...], od których Sąd domagał się pełnomocnictwa procesowego. Powyższa okoliczność była niezależna od woli stron. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 86 § 1 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.