I SA/Wa 1729/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Magdalena Durzyńska, Sędziowie sędzia WSA Jolanta Dargas (spr.), sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Protokolant starszy referent Agata Szczepanik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2024 r. sprawy ze skarg A. Z. i [...] w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 20 czerwca 2023 r. nr KOC/7361/Go/21 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz A. Z. i [...] w W. kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia 20 czerwca 2023 r. nr KOC/7361/GO/21 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie utrzymało w mocy decyzję tego samego organu z dnia 11 marca 2020 r. nr KOC/6090/Go/19 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny: Decyzją nr 494/GK/DW/2015 z dnia 27 sierpnia 2015 r. Prezydent m.st. Warszawy orzekł o uchyleniu orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w m.st. Warszawie z dnia 14 września 1959 r. Nr GT-III-II/6/N/47/59, zmienionego decyzją Prezydium Rady Narodowej w m.st. Warszawie z dnia 8 kwietnia 1963 r. Nr GT.II-II-6/N/24/63 i ustanowił na lat 99 użytkowanie wieczyste do gruntu zabudowanego o pow. 1.133 m2 oznaczonego jako dz. ew. nr [...] z obrębu [...] położonego w [...] przy [...], KW [...] na rzecz: 1. Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej "[...]" w udziale 0,8610, 2. A. P. w udziale 0,0470, 3. A. Z. w udziale 0,4600, 4. E. G. w udziale 0,0230, 5. K. G. w udziale 0,0230, za czynszem symbolicznym w wys. 1.133 zł. W dniu 22 października 2019 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie wpłynął wniosek J. S. o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji z uwagi na wydanie jej z rażącym naruszeniem art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy. Ponadto Prezydent m.st. Warszawy wadliwie przeprowadził postępowanie dowodowe bowiem nie ustalił, że przed wejściem w życie dekretu, współwłaścicielem nieruchomości położonej przy [...] w [...] był R. P. Nie ustalił również jego następców prawnych, którymi są: J. S., A. B., H. P., A. P., J. Z. oraz A. P. Skutkiem tego było wydanie decyzji na rzecz A. P. z pominięciem pozostałych następców prawnych. Ponadto wedle art. 7 cytowanego dekretu prawo użytkowania wieczystego mogło być ustanowione na rzecz dawnych właścicieli nieruchomości lub ich następców prawnych i nie ma znaczenia komu przysługuje spółdzielcze prawo do lokalu zwłaszcza, że Spółdzielnia Budowlano- Mieszkaniowa "[...]" sama nie jest pewna swego statusu prawnego. Z wnioskiem w powyższej sprawie wystąpiło także Biuro Spraw Dekretowych [...], które wniosło o rozważenie wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności: decyzji Prezydenta m.st. Warszawy nr 494/GK/DW/2015 z dnia 27 sierpnia 2015 r., orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w m.st. Warszawie z dnia 14 września 1959 r. Nr GT-III-II/6/N/47/59 i zmieniającej decyzji Prezydium Rady Narodowej w m. st. Warszawie z dnia 8 kwietnia 1963 r. Nr GT.II-II-6/N/24/63. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że Spółdzielnia "[...]" była uprawniona do złożenia wniosku w trybie art. 7 ust. 2 dekretu warszawskiego w imieniu właścicieli lokali mieszkalnych znajdujących się w budynku, jednakże sama nie była dawnym właścicielem nieruchomości. Z tego wynika, że zarówno orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej w m.st. Warszawie z dnia 14 września 1959 r. Nr GT-III-II/6/N/47/59 i zmieniająca decyzja Prezydium Rady Narodowej w m.st. Warszawie z dnia 8 kwietnia 1963 r. Nr GT.II-II-6/N/24/63 zostały wydane z rażącym naruszeniem przepisów dekretu i powinny zostać wyeliminowane w trybie art. 156 § 1 k.p.a. Ponadto Prezydent m.st. Warszawy nie mógł orzec o uchyleniu wymienionych orzeczeń w trybie art. 155 k.p.a., ponieważ kwalifikowały się one do eliminacji z obrotu prawnego w trybie art. 156 § 1 k.p.a., a dodatkowo błędnie ustalono strony postępowania, nie uwzględniono bowiem wszystkich spadkobierców R. P. Decyzją nr KOC/6090/Go/19 z dnia 11 marca 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie stwierdziło nieważność decyzji Prezydenta m.st. Warszawy nr 494/GK/DW/2015 z dnia 27 sierpnia 2015 r. orzekającej o uchyleniu orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w m.st. Warszawie z dnia 14 września 1959 r. Nr GT-III-II/6/N/47/59 zmienionego decyzją Prezydium Rady Narodowej w m.st. Warszawie z dnia 8 kwietnia 1963 r. Nr GT.I I-II-6/N/24/63 i ustanowieniu na lat 99 użytkowania wieczystego do gruntu zabudowanego o pow. 1.133 m2 oznaczonego jako dz. ew. nr [...] z obrębu [...] położonego w [...] przy [...], KW [...]. W uzasadnieniu Kolegium stwierdziło, że przedmiotową decyzją Prezydent m.st. Warszawy uchylił w całości orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej w m.st. Warszawie z dnia 14 września 1959 r. Nr GT-III-II/6/N/47/59 i zmieniającą decyzję Prezydium Rady Narodowej w m. st. Warszawie z dnia 8 kwietnia 1963 r. Nr GT.II-1I-6/N/24/63 oraz orzekł o ustanowieniu na lat 99 prawa użytkowania wieczystego do ww. gruntu na rzecz Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej "[...]" oraz kilku następców prawnych byłego właściciela w sytuacji, gdy ww. Spółdzielnia nie była uprawniona do stania się przedmiotem praw nadanych jej na podstawie dekretu. Kolegium wskazało również, że Prezydent m. st. Warszawy uchylił obie decyzje Prezydium Rady Narodowej nie na podstawie art. 155 k.p.a., a w trybie art. 7 ust. 2 dekretu, w sytuacji gdy dekret nie przewidywał takiej możliwości. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyła Spółdzielnia. Decyzją nr KOC/1954/Go/20 z dnia 3 listopada 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie utrzymało w mocy powyższą decyzję. Wyrokiem z dnia 6 lipca 2021 r. sygn. akt I SA/Wa 105/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził nieważność powyższej decyzji z uwagi na skierowanie jej do osoby nieżyjącej. Kolegium po ponownym rozpatrzeniu sprawy stwierdziło, że przesłanki z pkt 3, 4, 5, 6 i 7 art. 156 § 1 k.p.a. nie wystąpiły i podniosło, że podstawą wniosku J. S. o stwierdzenie nieważności decyzji z 27 sierpnia 2015 r. była okoliczność nieprawidłowego ustalenia stron i nieuwzględnienie wszystkich spadkobierców R. P. W związku z powyższym Kolegium wskazało, że stosownie do art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Pominięcie strony postępowania stanowi zatem przesłankę do wznowienia postępowania, a nie stwierdzenia nieważności decyzji. Kolegium zauważyło, że decyzja Prezydenta m.st. Warszawy została wydana w związku z wnioskiem pełnomocnika Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej "[...]" o zmianę w trybie 155 k.p.a. decyzji Prezydium Rady Narodowej z dnia 8 kwietnia 1963r. Kolegium przyznało rację pełnomocnikowi Spółdzielni, że decyzja Prezydenta m.st. Warszawy nr 494/GK/DW/2015 z dnia 27 sierpnia 2015 r. została wydana nie tylko na podstawie przepisów art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz.U. 50.279), ale również w trybie zmiany decyzji na podstawie art. 155 k.p.a., co umknęło składowi orzekającemu w I instancji. Powyższa podstawa prawna została podana w komparycji decyzji z 27 sierpnia 2015 r., a tym samym mają do niej zastosowanie zasady wskazane w tym przepisie. Zgodnie z art. 155 k.p.a., decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. Kolegium nie podzieliło wątpliwości odnośnie uprawnienia Prezydenta m.st. Warszawy do zmiany w trybie art. 155 k.p.a. orzeczeń administracyjnych wydanych przez Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy i stanęło na stanowisku, że uchylenie w trybie art. 155 k.p.a. przez Prezydenta m.st. Warszawy orzeczenia Prezydium Rady Narodowej było możliwe. Odnosząc się z kolei do przesłanek zawartych w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. tj. kwestii rażącego naruszenia prawa Kolegium wskazało, że stosownie do art. 7 ust. 2 wskazanego wyżej dekretu, gmina uwzględni wniosek, jeżeli korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela da się pogodzić z przeznaczeniem gruntu według planu zabudowania, a jeżeli chodzi o osoby prawne - ponadto, gdy użytkowanie gruntu zgodnie z jego przeznaczeniem w myśl planu zabudowania nie pozostaje w sprzeczności z zadaniami ustawowymi lub statutowymi tej osoby prawnej. Takie sformułowanie przepisu oznacza, że ustanowienie prawa własności czasowej (użytkowania wieczystego) mogło nastąpić po spełnieniu przesłanek wymienionych w ww. przepisie. Przede wszystkim wniosek o przyznanie prawa własności czasowej musiał zostać złożony przez byłego właściciela nieruchomości, jego następcy prawnego lub osób prawa jego reprezentujące. Jak wynika z akt sprawy, wnioskiem z dnia 30 grudnia 1948 r. złożonym do Zarządu Miejskiego [...] w dniu następnym, Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" wystąpiła o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu ozn. hip. Nr [...] przy [...], dawna ul. [...]. W aktach sprawy znajduje się zaświadczenie Sądu Grodzkiego w [...] Oddziału Ksiąg Wieczystych z dnia [...] grudnia 1948 r. Nr [...], z którego wynika, że tytuł własności nieruchomości ozn. hip. nr [...] o pow. 1.189,37 m2, położonej przy ul. [...] i [...], podzielonej na 14 mieszkań, przysługiwał T. H. do lokalu nr [...] wraz z piwnicą i strychem oraz co do 8,4% niepodzielnej części całej nieruchomości, L. I. co do lokalu nr [...] wraz z piwnicą, suteryną i strychem oraz co do 9,2% niepodzielnej części całej nieruchomości, a także pozostałym właścicielom wyodrębnionych w budynku lokali: - nr [...] co do 8,4%, - nr [...] co do 9,3%, - nr [...] co do 3,9%, - nr [...] co do 4,7%, - nr [...] co do 7,9%, - nr [...] co do 5,8%, - nr [...] co do 7,9%, - nr [...] co do 5,8%, - nr [...] co do 7,9%, - nr [...] co do 8,4%, - nr [...] co do 8,4%, - nr [...] co do 4%, niepodzielnej części całej nieruchomości. Z zaświadczenia wydanego przez Sąd Grodzki w [...] Oddział Ksiąg Wieczystych z dnia [...] grudnia 1948 r. nr [...] wynika, iż w dziale III pod nr [...] dla ww. księgi wieczystej w pkt 2 znajduje się m.in. następujący wpis: "Zarząd całej nieruchomości, zastępstwo właścicieli nieruchomości przed władzami administracyjnymi oraz przed sądami sprawuje Spółdzielnia "[...]" ewentualnie osoba prawna lub fizyczna, której powyższe uprawnienie zostało przez [...] powierzone, niezależnie od tego czy "[...]" istnieć będzie nadal czy zostanie zlikwidowane." Zgodnie z odpisem z rejestru spółdzielni, znajdującym się w aktach własnościowych sprawy, spółdzielnię reprezentował jej zarząd, w skład którego zgodnie z odpisem wchodzili M. P. i M. K., zatem Kolegium przyjęło, że Spółdzielnia reprezentowana przez swojego prezesa mogła być pełnomocnikiem osób fizycznych, będących właścicielami lokali w budynku przy [...], a tym samym, że mogła w ich imieniu skutecznie złożyć wniosek dekretowy. Kolegium przeanalizowało również przywołane przez pełnomocnika Spółdzielni przepisy uchwały Nr 311 Rady Ministrów z dnia 18 grudnia 1965 r. w sprawie przejęcia niektórych budynków spółdzielni budownictwa mieszkaniowego na własność Państwa, zasad rozliczeń z tego tytułu oraz uregulowania niektórych innych spraw z zakresu spółdzielni budownictwa mieszkaniowego. Przedmiotowa uchwała wydana została na podstawie art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 28 maja 1957 r. o wyłączeniu spod publicznej gospodarki lokalami domów jednorodzinnych oraz lokali w domach spółdzielni mieszkaniowych (Dz. U. z 1962 r. Nr 47, poz. 228). Zgodnie z § 12 ust. 1 uchwały, jeżeli spółdzielnie budownictwa mieszkaniowego w budynkach wybudowanych przez nie przed dniem 21 listopada 1945 r. przewłaszczyły na odrębną własność członków część lokali, właściciele tych lokali mogą do dnia 31 grudnia 1973 r. przenieść na spółdzielnię własność tych lokali w zamian za spółdzielcze prawo do lokalu. Przepis ten dotyczy budynków wymienionych w wykazie stanowiącym załącznik nr 2. W załączniku nr 2 stanowiącym wykaz budynków, w których lokale mogą być przewłaszczone na rzecz spółdzielni pod pozycją 4 znajduje się budynek w [...] przy [...], zaś spółdzielnią na rzecz której można było dokonać przewłaszczenia była Spółdzielnia Budowlano-Mieszkaniowa "[...]". Pełnomocnik wskazał, że przewłaszczenie lokali na Spółdzielnię zostało dokonane w latach sześćdziesiątych ubiegłego wieku przez właścicieli dwunastu lokali nr [...] na podstawie wskazanej wyżej uchwały. Jednakże Kolegium w obecnym składzie podzieliło wątpliwości zarówno Prezydenta m.st. Warszawy, jak i Składu Orzekającego w I instancji, że w dacie wydania decyzji o ustanowienie użytkowania wieczystego Spółdzielnia nie była przeddekretowym właścicielem ani też następcą prawnym dawnych właścicieli gruntu. Brak jest jakichkolwiek dokumentów potwierdzających status Spółdzielni jako właściciela przedmiotowego gruntu. W księdze wieczystej przedmiotowej nieruchomości brak jest informacji o ustanowieniu użytkowania wieczystego na rzecz Spółdzielni. W konsekwencji Kolegium doszło do przekonania, że w sprawie zaszły przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 27 sierpnia 2015 r., a w konsekwencji postanowiło utrzymać w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Skargi na decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli A. Z. i Spółdzielnia Mieszkaniowo-Budowlana "[...]" w [...]. A. Z. zaskarżonej decyzji zarzucił: 1) naruszenie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. poprzez nierozpoznanie wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy złożonego w dniu 30 marca 2020 r. przez A. Z., 2) wydanie decyzji stwierdzającej nieważność decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 27 sierpnia 2015 r. w całości, podczas gdy w sprawie nie zachodziły przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji w zakresie udziałów w prawie użytkowania wieczystego ustanowionych na rzecz A. Z., E. G. i K. G. Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej w całości, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej ją w części dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji w zakresie udziałów w prawie użytkowania wieczystego ustanowionych na rzecz A. Z., E. G. i K. G. Spółdzielnia Mieszkaniowo – Budowlana "[...]" w [...] zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1) art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 7, 77 oraz 80 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (dalej KPA) poprzez naruszenie ww. przepisów i nieuchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie KOC/6090/GO/19 z dnia 11 marca 2020 roku i nieumorzenie postępowania, w sytuacji, gdy Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie poczyniło ustaleń wynikających z zebranego w sprawie materiału dowodowego i zignorowało fakt, że Spółdzielnia Budowlano-Mieszkaniowa "[...]" w [...], była i jest następcą prawnym dawnych właścicieli dwunastu lokali nr [...] położonych w budynku przy [...] w [...], które to następstwo wynikało z zawartych aktów notarialnych w związku z uchwałą nr 311 Rady Ministrów w sprawie przejęcia niektórych budynków spółdzielni budownictwa mieszkaniowego na własność Państwa, zasad rozliczeń z tego tytułu oraz uregulowania niektórych innych spraw z zakresu spółdzielni budownictwa mieszkaniowego z dnia 18 grudnia 1965 r. (M.P. nr 71, poz. 406), w których to aktach wraz z przewłaszczeniem lokali nr [...] zostały przeniesione na skarżącą Spółdzielnię przez właścicieli tych lokali prawa i roszczenia o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do przedmiotowego gruntu; 2) art. 138 § 1 pkt 2 w zw. art. 156 § 1 pkt 2 KPA poprzez naruszenie ww. przepisów i nieuchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie KOC/6090/Go/19 z dnia 11 marca 2020 roku stwierdzającej nieważność decyzji nr 494/GK/DW/2015 Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 27 sierpnia 2015 r. i nieumorzeniu postępowania wobec nieistnienia przesłanki stwierdzenia nieważności w postaci rażącego naruszenia prawa czy wydania jej bez podstawy prawnej; 3) art. 138 § 1 pkt 2 KPA w zw. z art. 7 ust. 2 dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy poprzez naruszenie ww. przepisów i nieuchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie KOC/6090/Go/19 z dnia 11 marca 2020 roku i nieumorzenie postępowania wobec naruszenia przez tę decyzję art. 7 ust. 2 ww. dekretu poprzez pominięcie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że decyzja nr 494/GK/DW/2015 Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 27 sierpnia 2015 r. przyznawała prawo użytkowania wieczystego Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej "[...]" w [...], jako następcy prawnemu dawnych właścicieli dwunastu lokali nr [...] położonych w budynku przy [...] w [...], które to następstwo wynikało z zawartych aktów notarialnych w związku z uchwałą nr 311 Rady Ministrów w sprawie przejęcia niektórych budynków spółdzielni budownictwa mieszkaniowego na własność Państwa, zasad rozliczeń z tego tytułu oraz uregulowania niektórych innych spraw z zakresu spółdzielni budownictwa mieszkaniowego z dnia 18 grudnia 1965 r. (M.P. nr 71, poz. 406), w których to aktach wraz z przewłaszczeniem lokali nr [...] zostały przeniesione na skarżącą Spółdzielnię przez właścicieli tych lokali prawa i roszczenia o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do przedmiotowego gruntu; 4) art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 107 § 3 KPA poprzez naruszenie ww. przepisów i nieuchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie KOC/6090/Go/19 z dnia 11 marca 2020 roku, choć uzasadnienie tej decyzji było niezgodne z art. 107 § 3 KPA, gdyż nie wyjaśniało ono w sposób dostateczny podstawy faktycznej i podstawy prawnej zaskarżonej decyzji; 5) art. 7, 77 oraz 80 KPA poprzez nieustalenie i pominięcie faktu wynikającego z akt sprawy, że Spółdzielnia Budowlano-Mieszkaniowa "[...]" w [...], była następcą prawnym dawnych właścicieli dwunastu lokali nr [...] położonych w budynku przy [...] w [...] , które to następstwo wynikało z zawartych aktów notarialnych w związku z uchwałą nr 311 Rady Ministrów w sprawie przejęcia niektórych budynków spółdzielni budownictwa mieszkaniowego na własność Państwa, zasad rozliczeń z tego tytułu oraz uregulowania niektórych innych spraw z zakresu spółdzielni budownictwa mieszkaniowego z dnia 18 grudnia 1965 r. (M.P. nr 71, poz. 406), w których to aktach wraz z przewłaszczeniem lokali nr [...] zostały przeniesione na skarżącą Spółdzielnię przez właścicieli tych lokali prawa i roszczenia o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do przedmiotowego gruntu; 6) art. 156 § 1 pkt 2 KPA poprzez naruszenie ww. przepisu i utrzymanie w mocy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie KOC/6090/GO/19 z dnia 11 marca 2020 roku stwierdzającej nieważność decyzji nr 494/GK/DW/2015 Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 27 sierpnia 2015 r., choć nie istniały przesłanki dla stwierdzenia nieważności w postaci rażącego naruszenia prawa czy wydania jej bez podstawy prawnej, 7) naruszenie art. 7 ust. 2 dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy poprzez pominięcie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że decyzja nr 494/GK/DW/2015 Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 27 sierpnia 2015 r. przyznawała prawo użytkowania wieczystego Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej "[...] " w [...] , jako następcy prawnemu dawnych właścicieli dwunastu lokali nr [...] położonych w budynku przy [...] w [...] , które to następstwo wynikało z zawartych aktów notarialnych w związku z uchwałą nr 311 Rady Ministrów w sprawie przejęcia niektórych budynków spółdzielni budownictwa mieszkaniowego na własność Państwa, zasad rozliczeń z tego tytułu oraz uregulowania niektórych innych spraw z zakresu spółdzielni budownictwa mieszkaniowego z dnia 18 grudnia 1965 r. (M.P. nr 71, poz. 406), w których to aktach wraz z przewłaszczeniem lokali nr [...] zostały przeniesione na skarżącą Spółdzielnię przez właścicieli tych lokali prawa i roszczenia o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do przedmiotowego gruntu. 8) art. 107 § 3 KPA poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji niezgodnie z tym przepisem i niewyjaśnienie w sposób dostateczny podstawy faktycznej, jak i podstawy prawnej zaskarżonej decyzji. Wskazując na powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie. Postanowieniem z dnia 13 maja 2024 r. sprawy z powyższych skarg zostały połączone do wspólnego rozpoznania i orzekania oraz prowadzenia pod sygn. akt I SA/Wa 1729/23. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Rozpoznając sprawę niniejszą w ramach powyższych kryteriów Sąd uznał skargi za zasadne z uwagi na niedochowanie przez organ odwoławczy ogólnych wymogów postępowania odwoławczego wynikających z kodeksu postępowania administracyjnego. W niniejszej sprawie po doręczeniu decyzji organu I instancji A. Z. działając w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik E. G. i K. G. złożył w tym organie wniosek z dnia 30 marca 2020 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy. Nie ulega wątpliwości, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w niniejszej sprawie złożyła także Spółdzielnia Budowlano-Mieszkaniowa "[...] " w [...] . Kolegium zaskarżoną decyzję wydało po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej "[...] " w [...] . Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożony przez A. Z. działającego w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik E. G. i K. G. nie zostało rozpoznany. Niedopełnienie obowiązku łącznego rozpoznania wszystkich wniesionych odwołań (wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy) stron wywołuje daleko idące skutki prawne. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że wniesienie odwołania (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) od rozstrzygnięcia organu I instancji przez dwie lub więcej stron postępowania administracyjnego, nakłada na organ odwoławczy obowiązek ich łącznego rozpatrzenia w jednym terminie. Jeżeli organ odwoławczy ograniczy się do rozpoznania odwołania (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) tylko jednej strony, to podjęte w takiej sytuacji orzeczenie definitywnie kończy postępowanie odwoławcze, a w konsekwencji wyłączona jest w ogóle możliwość rozpoznania "drugiego" względnie innych dotychczas nie rozpoznanych pism procesowych - odwołań (wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy), pochodzących od innych stron tego postępowania (zob. wyroki NSA: z dnia 17 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2146/11, z dnia 1 kwietnia 2005 r. sygn. akt OSK 1230/04, z dnia 31 sierpnia 2010 r. sygn. akt II OSK 1198/09, dostępne [w:] CBOSA). Przesądza to także o wadliwości jakiegokolwiek rozstrzygnięcia organu II instancji wydanego na skutek rozpoznania tylko jednego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. zaskarżoną decyzją miało oczywisty wpływ na wynik sprawy. W tej sytuacji odnoszenie się przez Sąd do merytorycznych zarzutów skarg byłoby przedwczesne. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy obowiązkiem organu II instancji będzie rozpatrzenie wszystkich złożonych w niniejszej sprawie wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji, o kosztach postępowania rozstrzygając na podstawie art. 200 tej ustawy.