I SA/Wa 173/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Kosińska (spr.) Sędziowie WSA Mariola Kowalska WSA Łukasz Trochym Protokolant referent stażysta Wiktoria Sosnowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2020 r. sprawy ze skargi R.B. na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Główny Geodeta Kraju decyzją z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku R. B. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] września 2019 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...]. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że skarżący wykonał pracę geodezyjną polegającą na sporządzeniu mapy podziału nieruchomości rolnej. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. Starosta [...] odmówił przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zbiorów danych i innych materiałów powstałych w wyniku tej pracy geodezyjnej. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Następnie po rozpatrzeniu wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia [...] września 2019 r. Główny Geodeta Kraju odmówił stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji. W uzasadnieniu organ nadzoru wyjaśnił, że po analizie zgromadzonego materiału dowodowego nie stwierdził istnienia żadnej z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa, która skutkowałaby koniecznością stwierdzeniem nieważności tego rozstrzygnięcia. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem, skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy. Po rozpatrzeniu złożonego wniosku Główny Geodeta Kraju stwierdził, że nie może on zostać uwzględniony. W uzasadnieniu zajętego stanowiska organ nadzoru przywołał treść art. 12b ust. 8 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. z 2017 r. Dz. U. poz. 2101 ze zm.) i wyjaśnił, że akt sprawy wynika, iż skarżący zawiadomił Starostę o zakończeniu prac geodezyjnych, których celem było sporządzenie mapy z projektem podziału nieruchomości rolnej. Po analizie przekazanych materiałów, stanowiących wyniki wykonanych prac geodezyjnych Starosta dokonał weryfikacji zbiorów danych i materiałów pod względem zgodności z przepisami prawa obowiązującymi w geodezji i kartografii. W protokole z dnia [...] stycznia 2019 r. Starosta odnotował negatywny wynik weryfikacji oraz wskazał [...] przypadków nieprawidłowości wynikających z naruszenia przepisów prawa, powołując przy tym konkretne naruszone przepisy prawa. Skarżący przedstawił swoje stanowisko dotyczące negatywnych wyników weryfikacji, ustosunkowując się do zarzutów organu wymienionych w protokole weryfikacji. Zainteresowany negatywnie odniósł się do dziewięciu zarzutów organu przedstawionych w protokole weryfikacji, stwierdzając, że zarzuty te nie mają oparcia w przepisach prawa, jak również są niezgodne z dotychczasową interpretacją tych czynności podczas ich weryfikacji. Jednocześnie ponownie załączył do tego stanowiska dokumentację będącą wynikiem wykonanych prac geodezyjnych. W tej sytuacji, po wszczęciu postępowania w sprawie odmowy przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zbiorów danych i innych materiałów powstałych w wyniku pracy geodezyjnej Starosta decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. odmówił przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zbiorów danych i innych materiałów powstałych w wyniku wykonanej pracy geodezyjnej. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] czerwca 2019 r. W uzasadnieniu organ II instancji wyjaśnił, że oceniając prawidłowość zbiorów danych lub innych materiałów stanowiących wyniki prac geodezyjnych przekazanych przez wykonawcę, uznał za zasadne część zarzutów, jakie zostały wyszczególnione przez Starostę w decyzji z dnia [...] kwietnia 2019 r. W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, że opracowanie powstałe w wyniku pracy geodezyjnej z uwagi na wykazane nieprawidłowości, wynikające z naruszenia obowiązujących przepisów prawa nie nadaje się do przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. W tej sytuacji organ nadzoru stanął na stanowisku, że mając na uwadze ustalony przez organy stan faktyczny, nie można kwestionowanej obecnie decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego zarzucić, aby została wydana bez podstawy prawnej lub aby rażąco naruszała obowiązujące przepisy prawa, w szczególności przepisy ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. W kontekście zarzutów podniesionych przez zainteresowanego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w stosunku do sposobu prowadzenia postępowania administracyjnego przez organy I i II instancji Główny Geodeta Kraju podkreślił, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych wadliwości dotyczące ustalenia stanu faktycznego i gromadzenia materiału dowodowego mogą być usuwane jedynie w postępowaniu zwykłym, a nie w trybie nadzwyczajnym, jakim jest tryb stwierdzenia nieważności decyzji (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2017 r. sygn. akt II OSK 223/16). Główny Geodeta Kraju nie zgodził się również z podniesionym we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzutem braku uzasadnienia faktycznego decyzji Głównego Geodety Kraju, Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego i Starosty. Decyzje te zawierają bowiem wskazanie podstawy prawnej oraz uzasadnienie faktyczne zawierające wskazanie faktów, które organy uznały za udowodnione, i dowody, na których się oparły. Odnosząc się do zgłoszonego przez skarżącego żądania przeprowadzenia dodatkowych postępowań w celu uzupełnienia dowodów, na podstawie art. 136 kpa, Główny Geodeta Kraju zauważył, że nie mogło ono być skuteczne w tym trybie, gdyż żądanie to dotyczy uzupełnienia dowodów zebranych w pierwszej instancji postępowania zwykłego, podczas gdy Główny Geodeta Kraju, wydając niniejszą decyzję, działa w ramach odrębnego postępowania nadzwyczajnego mającego na celu ocenę ostatecznej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego. Podtrzymał również swoje stanowisko wyrażone w decyzji z dnia [...] września 2019 r., że żądanie skarżącego dotyczące rozszerzenia postępowania dowodowego w ramach tego konkretnego postępowania o analizę dokumentacji zgromadzonej w toku odrębnych postępowań, związanych z przekazaniem do Starosty materiałów powstałych w wyniku innych prac geodezyjnych, wykracza poza zakres przedmiotowy tego postępowania. W tej sytuacji organ nadzoru ponownie stanął na stanowisku, że brak jest podstaw wynikających z art. 156 § 1 kpa do stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego. Na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] listopada 2019 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył R. B.. W uzasadnieniu skargi zarzucił organowi nadzoru naruszenie art. 6, art. 7b, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 77, art. 78 § 1, art. 80, art. 81, art. 107 § 1 pkt 6, art. 136, art. 138 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 7 i art. 87 Konstytucji. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił argumenty na poparcie zasadności postawionych zarzutów i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz wcześniejszej decyzji tego organu, uchylenie decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...] oraz w konsekwencji uchylenie pierwotnej decyzji Starosty [...] a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Główny Geodeta Kraju wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Przede wszystkim wyjaśnić należy, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2019 r. Dz. U. poz. 2325 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na niezasadność skargi. Przede wszystkim wyjaśnić należy, czego nie akceptuje skarżący, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest postępowaniem nadzwyczajnym i stanowi formę nadzoru. Stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od generalnej zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych wyrażonej w art. 16 § 1 kpa, zgodnie z którym decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji, są ostateczne, wzruszenie tych decyzji może zaś nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Przedmiotem postępowania nadzorczego jest ustalenie, czy ostateczna decyzja administracyjna poddana nadzorowi w nadzwyczajnym trybie jest dotknięta którąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa oraz czy nie zachodzą przesłanki negatywne do stwierdzenia nieważności, o których mowa w tym przepisie. Oznacza to, że obowiązkiem organu administracji publicznej jest rozpatrywanie sprawy wyłącznie w granicach określonych przez przepis art. 156 § 1 kpa. W tym postępowaniu organ administracji publicznej nie jest natomiast władny rozpatrywać sprawy co do jej istoty, jak to może czynić w postępowaniu zwykłym (w tym odwoławczym), a czego, jak wynika z analizy wniosku o stwierdzenie nieważności, wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz skargi do Sądu, oczekuje skarżący. Skoro zaś stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych zawartej w art. 16 § 1 kpa, dlatego też może mieć ono miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Taka zaś sytuacja nie wystąpiła w rozpatrywanej sprawie. W postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności organ nie prowadzi takiego postępowania dowodowego, jak to ma miejsce w postępowaniu zwykłym, nie ustala po raz kolejny stanu faktycznego sprawy, ponieważ nie dokonuje po raz kolejny merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Organ nadzoru bada jedynie, czy kwestionowana w tym trybie decyzja jest dotknięta jedną z wad określonych w art. 156 § 1 kpa, które uzasadniałyby stwierdzenie jej nieważności. Nadzwyczajny tryb kontroli decyzji administracyjnych prowadzi do sytuacji, w której żądanie pełnego, merytorycznego rozpatrzenia sprawy co do istoty nie jest zasadne i nie może zostać zrealizowane. Postępowanie w sprawie nieważności decyzji jest, jak już wyżej wskazano, postępowaniem odrębnym od postępowania odwoławczego i kontroli instancyjnej zapadłej decyzji. Sądowa kontrola decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności jest w takiej sytuacji ograniczona do badania zachowania trybu postępowania nieważnościowego i istnienia (lub nieistnienia) przesłanek nieważności decyzji. Tylko bowiem w ramach postępowania odwoławczego organ II instancji może dokonywać wszechstronnej merytorycznej kontroli decyzji organu I instancji. Dodatkowo przy tym wyjaśnić należy, ze względu na podniesiony we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] czerwca 2019 r. zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 156 § 1 pkt 2 kpa, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub skutki gospodarcze, które wywołuje decyzja, uznana za rażąco naruszającą prawo. O tym, że naruszenie prawa jest rażące w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa, można więc mówić, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią danego przepisu, a rozstrzygnięciem objętym decyzją wydaną na jego podstawie, tj. gdy zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność. Rażące naruszenie prawa jest to zatem naruszenie oczywiste, łatwo dostrzegalne, wyraźne, niewątpliwe, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Konieczne jest także, aby stwierdzone naruszenie miało znacznie większą wagę aniżeli stabilność decyzji ostatecznej, o której stanowi art. 16 kpa. Z analizy akt sprawy wynika, że taka sytuacja nie wystąpiła w rozpatrywanej sprawie. Główny Geodeta Kraju prawidłowo odmówił stwierdzenia nieważności kwestionowanej przez skarżącego decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymującej w mocy decyzję Starosty z dnia [...] kwietnia 2019 r., ponieważ decyzje te nie naruszają rażąco prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Wydane one zostały przez właściwe organy, nie dotyczą sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, nie zostały skierowane do osoby niebędącej stroną w sprawie. Decyzje te nie były niewykonalne w dniu ich wydania. Ich wykonanie nie wywołałoby czynu zagrożonego karą. Nie zawierają one także wady powodującej ich nieważność z mocy prawa. Nie zostały one również wydane bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Podstawę prawną wydanych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. z 2020 r. Dz. U. poz. 276 ze zm.). Zgodnie z art. 12b ust. 1, 3, 4, 6-8 tej ustawy organ Służby Geodezyjnej i Kartograficznej, do którego przekazane zostały wyniki zgłoszonych prac geodezyjnych, weryfikuje je pod względem zgodności z obowiązującymi przepisami prawa z zakresu geodezji i kartografii. Wyniki weryfikacji utrwala się w protokole. Wynik weryfikacji może być pozytywny albo negatywny. O wyniku weryfikacji organ Służby Geodezyjnej i Kartograficznej informuje wykonawcę prac geodezyjnych za pomocą środków komunikacji elektronicznej nie później niż w dniu roboczym następującym po dniu sporządzenia protokołu. Podstawę przyjęcia wyników zgłoszonych prac geodezyjnych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego stanowi pozytywny wynik weryfikacji albo dokument potwierdzający odbiór zbiorów danych lub innych materiałów jako przedmiotu zamówienia publicznego realizowanego w związku z wykonywaniem zadań Głównego Geodety Kraju lub organów administracji geodezyjnej i kartograficznej. W przypadku negatywnego wyniku weryfikacji organ Służby Geodezyjnej i Kartograficznej zwraca wykonawcy prac geodezyjnych przekazane przez niego wyniki zgłoszonych prac wraz z protokołem zawierającym opis stwierdzonych uchybień i nieprawidłowości. W przypadku negatywnego wyniku weryfikacji wykonawca prac geodezyjnych ma prawo, w terminie 14 dni od dnia otrzymania protokołu, ustosunkować się na piśmie do wyników weryfikacji. W przypadku uznania przez wykonawcę prac geodezyjnych uchybień i nieprawidłowości stwierdzonych w protokole wykonawca w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania przez niego protokołu przekazuje do organu Służby Geodezyjnej i Kartograficznej poprawione wyniki zgłoszonych prac geodezyjnych wraz z zawiadomieniem o przekazaniu wyników zgłoszonych prac. Jeżeli w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania przez wykonawcę prac geodezyjnych protokołu, o którym mowa w ust. 6, organ Służby Geodezyjnej i Kartograficznej nie otrzyma poprawionych wyników zgłoszonych prac geodezyjnych, uznaje się, że prace te zostały zaniechane. Ponowne podjęcie zaniechanych prac geodezyjnych wymaga dokonania nowego zgłoszenia prac. Jeżeli organ Służby Geodezyjnej i Kartograficznej nie uwzględni stanowiska wykonawcy prac geodezyjnych, wydaje decyzję administracyjną o odmowie przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego wyników zgłoszonych prac geodezyjnych. Jak wynika z akt sprawy przywołana w art. 12b ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne procedura została w rozpatrywanej sprawie zachowana. Po jej przeprowadzeniu Starosta odmówił przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zbiorów danych i innych materiałów powstałych w wyniku wykonanej przez skarżącego pracy geodezyjnej. Po rozpatrzeniu złożonego odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Skarżący nie złożył skargi od decyzji organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, pomimo prawidłowego pouczenia zawartego w tej kwestii w kwestionowanej decyzji. W tej sytuacji decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego stała się ostateczna. Analiza zebranego w sprawie materiału uzasadnia stanowisko organu nadzoru, że w rozpatrywanej sprawie kwestionowane przez skarżącego decyzje wydane zostały bez rażącego naruszenia prawa o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Dodatkowo zwrócić należy uwagę, że ani w złożonym wniosku o wszczęcie postępowania nadzorczego, ani we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, ani w złożonej skardze nie zostały podniesione jakiekolwiek zarzuty mające świadczyć o rażącym naruszeniu prawa przez wydane decyzje. W skardze podniesione zostały jedynie zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego (art. 6, art. 7b, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 77, art. 78 § 1, art. 80, art. 81, art. 107 § 1 pkt 6, art. 136, art. 138 kpa) oraz art. 7 i 87 Konstytucji, przy czym skarżący nie wyjaśnił, jaki wpływ to ewentualne naruszenie powołanych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego miałoby mieć na wynik sprawy. Pamiętać należy, że ewentualne stwierdzone naruszenie prawa powinno mieć znacznie większą wagę aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej. Natomiast stwierdzenie rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa w stosunku do przepisów prawa procesowego jest czymś wyjątkowym (wyrok Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z 23 marca 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 1806/06, dostępne pod adresem internetowym: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zarówno w orzecznictwie, jak i doktrynie podkreśla się, że możliwe jest oparcie spełnienia przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 kpa na rażącym naruszeniu zarówno przepisów prawa materialnego, jak i przepisów prawa procesowego, aczkolwiek przypisanie decyzji wady nieważności w przypadku naruszenia przepisów proceduralnych dopuszczalne jest wyłącznie, gdy naruszenie tych przepisów ma charakter rażący i pozostaje w związku z ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy. W wyroku z dnia 6 marca 2019 r. sygn. akt II OSK 1018/2017 Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie stwierdził, że "zasadniczo w odniesieniu do postępowania administracyjnego "rażące naruszenie prawa" ma miejsce wtedy, gdy organy w ogóle pominęły prowadzenie postępowania wyjaśniającego, albo też prowadziły je w sposób niepozwalający na ustalenie podstawowych kwestii stanu faktycznego w danej sprawie." W rozpatrywanej sprawie taka sytuacja nie wystąpiła. Dlatego też w ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie nie zaszła podstawa do stwierdzenia nieważności kwestionowanych decyzji. W sprawie tej nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego ani przepisy prawa procesowego (w tym przywołane w złożonej skardze) w stopniu, który miałby wpływ na wynik sprawy. W tej sytuacji za niezasadny uznać należy również zawarty w skardze zarzut dotyczący naruszenia art. 7 Konstytucji stanowiącego, że organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa, oraz art. 87 Konstytucji określającego źródła powszechnie obowiązującego w Polsce prawa. Uzasadnienie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu nadzoru zawiera wymagane prawem elementy (art. 107 § 1 kpa). Organ nadzoru w sposób jasny wyjaśnił przyczyny, z powodu których nie uwzględnił żądania wnioskodawcy (art. 107 § 3 kpa). Odniósł się do zarzutów strony. Odmienna ocena strony w zakresie zaistnienia przesłanek nieważnościowych od oceny organu nadzoru nie stanowi zaś o nienależytym rozpatrzeniu sprawy przez Głównego Geodetę Kraju. Organ dokonywał w niniejszym postępowaniu oceny, czy zaszła przesłanka nieważności i prawidłowo stwierdził, że w sprawie tej nie wystąpiły podnoszone przez stronę kwalifikowane wady uzasadniające wyeliminowanie z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc kwestionowanych decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego oraz Starosty, jak też nie zaszła w tym zakresie żadna z pozostałych przesłanek nieważności. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2019 r. Dz. U. poz. 2325 ze zm.) orzekł jak w sentencji.