I SA/Wa 1733/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Dargas Sędzia WSA Elżbieta Lenart (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2011 r. sprawy ze skargi [...] Dyrektora [...] na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania oddala skargę. Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Zaskarżone orzeczenie wydano w oparciu o następujący stan faktyczny sprawy. Decyzją z dnia [...] października 2008 r., nr [...] Wojewoda [...] ustalił warunki lokalizacji drogi dla zadania: "Budowa drogi ekspresowej [...] na odcinku [...] wraz z obwodnicą O. w ciągu drogi krajowej nr [...]". Decyzją tą objęta została, m. in. działka, oznaczona w ewidencji gruntów obręb [...], gmina O., nr [...], stanowiąca własność T. M. Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w O. wystąpiła do Wojewody [...] o wydanie decyzji ustalającej odszkodowanie za przejęte z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa prawo własności ww. nieruchomości. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] ustalił odszkodowanie w wysokości [...] zł za prawo własności nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów obrębu [...] gmina O., jako działka nr [...], o pow. [...] ha, [...], przejętej z mocy prawa przez Skarb Państwa od T. M. na podstawie decyzji lokalizacyjnej Wojewody [...] z dnia [...] października 2008 r., nr [...] i zobowiązał Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do wypłaty odszkodowania na rzecz T. M., w terminie 14 dni od dnia, w którym niniejsza decyzja stanie się ostateczna. W uzasadnieniu orzeczenia organ przytoczył treść art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, zgodnie z którym wysokość odszkodowania, o którym mowa w art. 12 ust. 4a, ustala się według stanu nieruchomości w dniu wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej przez organ pierwszej instancji oraz według jej wartości z dnia, w którym następuje ustalenie wysokości odszkodowania. Do ustalenia wartości nieruchomości mają zastosowanie odpowiednio przepisy o gospodarce nieruchomościami. Wojewoda stwierdził, że w trakcie postępowania zlecił rzeczoznawcy majątkowemu wykonanie operatu szacunkowego, określającego wartość przedmiotowej nieruchomości. Operat uwzględnił stan nieruchomości z dnia wydania decyzji lokalizacyjnej z dnia [...] października 2008 r. oraz poziom cen na dzień wydania decyzji o przyznaniu odszkodowania - określając jej wartość na kwotę [...] zł. Rzeczoznawca, określając wartość działki, zastosował podejście porównawcze i metodę porównywania parami. Przyjęte przez niego do porównania nieruchomości mają podobną powierzchnię i stanowią nieruchomości przeznaczone pod drogi publiczne. Organ pierwszej instancji uznał, że operat został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami - w tym z wymogami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109 ze zm.). Wojewoda podniósł, że strona przedłożyła operat szacunkowy wykonany na jej zlecenie oraz wniosła zastrzeżenia do operatu szacunkowego - które nie zostały uwzględnione przez rzeczoznawcę majątkowego, działającego na zlecenie organu. Ten ostatni dokument nie został włączony do materiału dowodowego, m. in. z uwagi na nieprawidłowy dobór nieruchomości, które przyjęto do porównania w podejściu porównawczym i brak informacji, czy ceny nieruchomości przyjętych do porównania zawierają także wartość nakładów na tych nieruchomościach. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł T. M. zarzucając powyższej decyzji naruszenie: 1) art. 7, 8 i 10 kpa, poprzez zaniechanie podjęcia czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w związku z brakiem podjęcia czynności zmierzających do określenia rzeczywistej wartości nieruchomości, poprzez nieuwzględnienie zastrzeżeń zgłoszonych do operatu szacunkowego oraz nieuzasadnionego pominięcia operatu złożonego przez stronę, art. 9 kpa poprzez zaniechanie należytego poinformowania strony o konsekwencjach ustaleń poczynionych przez organ, w tym przede wszystkim skutkach przyjęcia za podstawę decyzji operatu szacunkowego sporządzonego na potrzeby przedmiotowego postępowania oraz niedostatecznego wyjaśnienia odmowy uwzględnienia zastrzeżeń, art. 107 § 1 13 kpa, poprzez brak wyczerpującego uzasadnienia faktycznego i prawnego wydanej decyzji, art. 77 § 1 kpa, poprzez brak zebrania całości materiału dowodowego oraz brak należytego ustosunkowania się do dowodu przedłożonego przez stronę, art. 78 § 1 kpa, poprzez brak przeprowadzenia postępowania dowodowego w związku z nieuwzględnieniem zastrzeżeń do operatu szacunkowego, brakiem ustosunkowania się do przedłożonych zastrzeżeń oraz nieuzasadnionym zakwestionowaniem operatu przedłożonego przez stronę, art. 80 kpa, przez brak całościowego rozpatrzenia materiału dowodowego, a co za tym idzie brak oceny całości okoliczności danej sprawy mający wpływ na ostateczne rozstrzygnięcie organu, § 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. z 2004 r.. Nr 207, poz. 2109 ze zm.) poprzez przyjęcie jako podstawy sporządzenia opinii nieruchomości, które w znacznym stopniu różniły się od nieruchomości stanowiącej przedmiot operatu. Po rozpoznaniu odwołania Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu orzeczenia Minister stwierdził, że w myśl art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2008 r. Nr 154, poz. 958 ze zm.), dla przedsięwzięć drogowych, dla których przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy została wydana decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi, stosuje się przepisy dotychczasowe. Jednakże zgodnie z art. 6 ust. 3 ww. ustawy z dnia 25 lipca 2008r. w postępowaniu dotyczącym ustalenia wysokości i wypłaty odszkodowania za nieruchomości przejęte pod drogi publiczne stosuje się przepisy ustawy, o której mowa art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Dodał, że zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych nieruchomości wydzielone liniami rozgraniczającymi teren, o których mowa w ust. 2 (linie podziału nieruchomości), stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa w odniesieniu do dróg krajowych, z dniem, w którym decyzja o ustaleniu drogi stała się ostateczna, za odszkodowaniem ustalonym przez wojewodę w odrębnej decyzji, o której mowa w art. 18. Przytoczył także treść z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych dodając, że zgodnie z ust. 3 tego art. odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1, podlega waloryzacji na dzień wypłaty, według zasad obowiązujących w przypadku zwrotu wywłaszczonych nieruchomości. Minister stwierdził również , że w myśl art. 154 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości dokonuje rzeczoznawca majątkowy, uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stopień wyposażenia w urządzenia infrastruktury technicznej, stan jej zagospodarowania oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych. Zgodnie z § 36 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego przy określaniu wartości rynkowej gruntów przeznaczonych lub zajętych pod drogi publiczne stosuje się podejście porównawcze, przyjmując ceny transakcyjne uzyskiwane przy sprzedaży gruntów odpowiednio przeznaczonych lub zajętych pod drogi publiczne. Natomiast ust. 4 ww. § stanowi, że przepisy ust. 1 i ust. 2 pkt 1 stosuje się odpowiednio do określenia wartości nieruchomości lub ich części nabywanych na cele budowy autostrad lub dróg krajowych, z tym że stan tych nieruchomości przyjmuje się na dzień wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji autostrady lub drogi krajowej, a ceny - na dzień zawarcia umowy, jeżeli nabycie następuje w drodze umowy, albo na dzień wydania decyzji o odszkodowaniu, jeżeli nabycie następuje w drodze wywłaszczenia. Rzeczoznawca majątkowy winien zatem uwzględnić przy wycenie jedynie transakcje gruntami wykupionymi pod budowę dróg publicznych. Informacje o takim rynku nieruchomości powinny dotyczyć cen transakcyjnych i cech rynkowych opisujących nieruchomość i obejmować okres nie dłuższy niż dwa lata. Organ drugiej instancji podniósł, że w omawianym operacie szacunkowym wartość gruntu oszacowano w podejściu porównawczym, metodą porównywania parami. Autor operatu dla oszacowania wartości rynkowej gruntu dokonał analizy kilkudziesięciu transakcji sprzedaży nieruchomości z lat 2007-2009, położonych na terenie województwa [...], z których wybrał 7 najlepiej służących porównaniu do przedmiotu wyceny. Określił cechy rynkowe oraz ich wagi wpływające na wartość nieruchomości, jak: lokalizacja, powierzchnia, urządzenie terenu i nasadzenia. Rzeczoznawca uznał, że ceny nieruchomości są ustabilizowane i nie wykazują tendencji wzrostowej ani malejącej, dlatego też cen transakcyjnych próbki reprezentatywnej nie korygowano z tytułu upływu czasu. Jednakże Wojewoda stwierdził, że część zestawionych w tabeli nr 1 ze str. 9 operatu transakcji kupna-sprzedaży nieruchomości wykracza poza okres 2 lat od daty sporządzenia operatu szacunkowego z dnia 29 czerwca 2009r., zaś autor operatu nie zamieścił stosownego uzasadnienia przy wyborze tego materiału porównawczego. Organ zauważył też, iż powyższe transakcje stanowią materiał przyjęty do obliczenia przez rzeczoznawcę majątkowego ceny średniej, minimalnej i maksymalnej - co w zasadniczy sposób przełożyło się na określenie zakresu kwotowego wybranych cech rynkowych mających wpływ na wartość. Powołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt I SA/WA 1768/08 (publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych) stwierdzający, iż operat szacunkowy stanowiący podstawą do wyceny przedmiotowej nieruchomości, jako materiał porównawczy, winien wskazywać jedynie transakcje gruntami wykupionymi pod budową dróg publicznych za okres nie dłuższy niż dwa łata. Dodał, że podobnie wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w wyroku z dnia 22 stycznia 2007 r., sygn. akt II SA/Op 665/06. Organ stwierdził, że biegły w operacie szacunkowym nieprawidłowo określił przeznaczenie wycenianej nieruchomości przed wydaniem decyzji lokalizacyjnej. Uznał bowiem, że była objęta zmianą studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy O. zatwierdzone uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w O. z dnia [...] marca 2005 r. Od tej daty nieruchomość położona jest na terenach przyległych do miasta o przeznaczeniu "wielofunkcyjność". Tymczasem grunt ten został objęty decyzją Burmistrza O. o warunkach zabudowy z dnia [...] grudnia 2003 r., nr [...]. Nie można zatem przyjąć - jak stwierdził organ pierwszej instancji - iż decyzja o warunkach zabudowy utraciła znaczenie prawne. Zgodnie z art. 154 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami w przypadku braku planu miejscowego przeznaczenie nieruchomości ustala się na podstawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Ponieważ przedmiotowa nieruchomość nie była objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, rzeczoznawca majątkowy powinien określić jej przeznaczenie w oparciu o wydaną w dniu [...] grudnia 2003 r. decyzję o warunkach zabudowy. Organ podniósł również, iż przedłożony przez stronę do akt sprawy operat szacunkowy, sporządzony w dniu 18 sierpnia 2009 r. przez rzeczoznawcę majątkowego G. M., nie odpowiada powołanym na wstępnie przepisom. W operacie tym rzeczoznawca majątkowy, dokonując wyceny nieruchomości, posłużył się nieruchomościami porównawczymi, z których 5 pod względem powierzchni nie sposób uznać za nieruchomości podobne do nieruchomości wycenianej. Na stronie 9 tego operatu znajduje się tabela, według której powierzchnie 5 z 6 działek dobranych do porównań nie przekraczają powierzchni [...] m2, co nie pozwala uznać je za nieruchomości podobne do nieruchomości wycenianej, kilkunastokrotnie większej ([...] ha). Skargę na powyższą decyzję złożył [...]Dyrektor [...] wnosząc o uchylenie decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...]. W uzasadnieniu skargi skarżący stwierdził, że decyzją Burmistrza O. z dnia [...] grudnia 2003 r., nr [...] (stanowiącą załącznik do operatu szacunkowego sporządzonego w dniu 18 sierpnia 2009 r. przez rzeczoznawcę majątkowego G. M.) zostały ustalone warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na utworzeniu siedliska związanego z produkcją [...],i zabudową budynkiem mieszkalnym, dwoma budynkami gospodarczymi i dwoma budynkami przetwórni o lokalizacji na działce o nr [...], obręb [...], gmina O. W załączniku nr 1 do ww. decyzji wskazano, iż inwestycję polegającą na budowie siedliska i przetwórni płodów rolnych lokalizować należy na terenach, które nie podlegają rezerwacji pod przebudowę drogi krajowej nr [...], zgodnie z załącznikiem nr 2 do decyzji. Oznacza to, że część działki o nr [...], tj. aktualnie działka o nr [...] (powstała z podziału działki o nr [...]), będąca przedmiotem postępowania odszkodowawczego prowadzonego przez Wojewodę [...], a objęta decyzją Burmistrza O. Nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, nie mogła mieć przeznaczenia na cele związane z budową siedliska i przetwórni płodów rolnych. Zatem rzeczoznawca majątkowy W. K, prawidłowo określił przeznaczenie działki o nr [...], tj. pod budowę drogi. Dodał, iż w aktualnym stanie prawnym decyzja o pozwoleniu na budowę wygasa, jeżeli budowa nie została rozpoczęta przez upływem 3 lat od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna. Jak wskazał rzeczoznawca majątkowy G. M. w operacie szacunkowym z dnia 18 sierpnia 2009 r. pozwolenie na budowę nr [...] zostało wydane dnia [...] stycznia 2006 r., a na stronie 8 przedmiotowego operatu szacunkowego widnieje zapis: "zgodnie z oświadczeniem właściciela jest on w trakcie uzyskiwania odpowiednich kredytów pozwalających na rozpoczęcie budowy. W świetle powyższego wątpliwym pozostaje przyjęcie założenia określenia przeznaczenia wycenianej działki w oparciu o decyzję z dnia [...] grudnia 2003 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o oddalenie skargi, bowiem wywody w niej zawarte stanowią w istocie polemikę z ustaleniami organu odwoławczego, a jednocześnie nie zostały wskazane żadne nowe okoliczności sprawy, które miałyby wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów stwierdzić należy, że skarga jest niezasadna, a zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W niniejszej sprawie Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r., uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Sąd w niniejszej sprawie podzielił stanowisko organu o konieczności uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, jednakże nie podzielił wszystkich argumentów Ministra Infrastruktury. Przede wszystkim uznał za zasadne argumenty organu drugiej instancji, dotyczące wadliwego doboru transakcji nieruchomościami. W myśl art. 154 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości dokonuje rzeczoznawca majątkowy, uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stopień wyposażenia w urządzenia infrastruktury technicznej, stan jej zagospodarowania oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych. Zgodnie z § 36 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego przy określaniu wartości rynkowej gruntów przeznaczonych lub zajętych pod drogi publiczne stosuje się podejście porównawcze, przyjmując ceny transakcyjne uzyskiwane przy sprzedaży gruntów odpowiednio przeznaczonych lub zajętych pod drogi publiczne. Natomiast w myśl § 36 ust. 4 rozporządzenia przepisy ust. 1 i ust. 2 pkt 1 stosuje się odpowiednio do określenia wartości nieruchomości lub ich części nabywanych na cele budowy autostrad lub dróg krajowych, z tym że stan tych nieruchomości przyjmuje się na dzień wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji autostrady lub drogi krajowej, a ceny - na dzień zawarcia umowy, jeżeli nabycie następuje w drodze umowy, albo na dzień wydania decyzji o odszkodowaniu, jeżeli nabycie następuje w drodze wywłaszczenia. Oznacza to, że rzeczoznawca majątkowy uwzględnienia przy wycenie transakcje gruntami wykupionymi pod budowę dróg publicznych. Informacje o takim rynku nieruchomości powinny dotyczyć cen transakcyjnych i cech rynkowych opisujących nieruchomość i obejmować okres nie dłuższy niż dwa lata. Natomiast w operacie szacunkowym przyjętym przez organ pierwszej instancji - jak słusznie zauważył Minister Infrastruktury - dokonana przez biegłego analiza transakcji sprzedaży nieruchomości z lat 2007-2009 wykracza poza okres 2 lat od daty sporządzenia operatu szacunkowego z dnia 29 czerwca 2009 r. Zestawiono w nim 4 transakcje z 2007 r., m.in. w oparciu o które wyliczono średnią cenę nieruchomości. Co prawda w pewnych przypadkach standardy zawodowe pozwalają rzeczoznawcy majątkowemu na dokonanie wyceny na podstawie transakcji sprzed 2 lat – jednakże taki wybór powinien zostać szczególnie starannie uzasadniony. Tymczasem autor operatu nie zamieścił stosownego uzasadnienia wyboru właśnie takiego materiału porównawczego. Wycena nieruchomości oparta na wadliwie dobranym materiale porównawczym może budzić wątpliwości, co do jej rzetelności z punktu widzenia ustalenia wartości rynkowej nieruchomości, o której mowa w art. 151 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami i w związku z tym, przyjęcie w zaskarżonej decyzji, tak ustalonej kwoty - jako wartości odszkodowania za wywłaszczenie prawa własności - stanowiło naruszenie prawa. Sąd natomiast nie podzielił stanowiska organu drugiej instancji, że biegły w przyjętym przez Wojewodę operacie szacunkowym, błędnie określił przeznaczenie gruntu - co miało wpływ na wynik sprawy. Zauważyć należy, że rzeczywiście będąca przedmiotem postępowania odszkodowawczego cześć pierwotnej nieruchomości była objęta decyzją o warunkach zabudowy z dnia [...] grudnia 2003 r., nr [...] - jednakże w orzeczeniu tym organ stwierdził, że na nieruchomości znajduje się obszar zarezerwowany pod przebudowę drogi krajowej nr [...]. Jednocześnie w załączniku nr 1 do decyzji ustalił, że inwestycja winna zostać zlokalizowana na terenach, które nie podlegają rezerwacji pod przebudowę ww. drogi (zgodnie z załącznikiem nr 2). W związku z tym przeznaczenie wywłaszczonego pod drogę gruntu, nie uległo zmianie - co słusznie podniósł skarżący - gdyż już przed wydaniem decyzji lokalizacyjnej był on zarezerwowany pod modernizację drogi, a więc budowa obiektów, o których mówi ww. orzeczenie o warunkach zabudowy nie była tam możliwa. Reasumując, Sąd oddalił skargę uznając zaskarżoną decyzję za prawidłową – mimo częściowo błędnego uzasadnienia. Sąd uznał za zasadny tylko jeden powód uchylenia decyzji organu I instancji – niewłaściwy dobór transakcji (z przed ponad dwóch lat od daty sporządzenia operatu szacunkowego). Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.