I SA/Wa 1735/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Wesołowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Magdalena Durzyńska, sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz, , po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w sprawie ze skargi kasacyjnej A.U. i E.U. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 maja 2019 r., sygn. akt I SA/Wa 1735/18 wydanego w sprawie ze skargi A.U. i E.U. na decyzję Minister Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji 1. uchyla wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 maja 2019 r., sygn. akt I SA/Wa 1735/18; 2. oddala skargę; 3. zasądza od Ministra Rozwoju na rzecz skarżących A.U. i E.U. kwotę 580 złotych (pięćset osiemdziesiąt) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Orzeczeniem administracyjnym Prezydium Rady Narodowej w [...] z [...] stycznia 1960 r., utrzymanym w mocy decyzją Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z [...] maja 1960 r., rozpoznano wniosek S. i O. małżonków U. o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości warszawskiej przy ul. [...], hip. [...] o pow. [...] m² w tej sposób że: 1. uchylono orzeczenie administracyjne z [...] października 1955 r., odmawiające przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości warszawskiej położonej przy ul. [...], hip. [...] o powierzchni [...] m²; 2. odmówiono przyznania prawa własności czasowej do części ww. nieruchomości o pow. ca [...] m m²; 3. przyznano prawo własności czasowej do części przedmiotowej nieruchomości o pow. ca [...] m² na lat 80 za spłatą jednorazową [...] zł. Podstawą prawną rozstrzygnięcia organów obu instancji był art. 7 ust. 2 dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. nr 50, poz. 279), powoływany dalej jako "dekret warszawski". Podstawą faktyczną rozstrzygnięcia było ustalenie, że zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego teren przedmiotowej nieruchomości przeznaczony został pod budownictwo niskie szeregowe (budynek mieszkalny trzysegmentowy) wobec czego były właściciel może uzyskać prawo własności czasowej tylko do jednej działki budowlanej pod budowę jednego domu jednorodzinnego, czyli jednego segmentu w budynku trzysegmentowym. W pozostałym zakresie należało w ocenie organów obu instancji odmówić przyznania prawa własności czasowej. Następcy prawni małżonków U., A. U. i E. U. (Skarżący), pismem z [...] sierpnia 2009 r. wystąpili o stwierdzenie nieważności orzeczeń dekretowych w punkcie 2, to jest w punkcie odmawiającym przyznania prawa własności czasowej. Organ zawiadomieniem z [...] stycznia 2010 r. poinformował strony o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczeń dekretowych w punkcie 1 i 3, to jest w punkcie dotyczącym uchylenia orzeczenia administracyjnego z [...] października 1995 r. oraz przyznającym prawo własności czasowej. Decyzją z [...] kwietnia 2012 r. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej stwierdził nieważność decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z [...] maja 1960 r. oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w [...] z [...] stycznia 1960 r. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że żaden przepis dekretu warszawskiego nie uzależniał treści orzeczenia w sprawie z wniosku o przyznanie własności czasowej od powierzchni nieruchomości. Jedynym kryterium zawartym w art. 7 ust. 2 dekretu warszawskiego, którym związane były organy była możliwość pogodzenia korzystania z nieruchomości z jej przeznaczeniem planistycznym. Skoro ocena tego kryterium wypadła dla byłych właścicieli pozytywnie, niezgodne z prawem było przyznanie do części nieruchomości prawa własności czasowej, a do części odmówienie przyznania tego prawa, mimo iż nieruchomość stanowiła jedną całość, przypisana była do niej w planie jedna funkcja i poczynione zostały jedne i te same ustalenia faktyczne. W ocenie organu nadzorczego, takie działanie było nielogiczne i wewnętrznie sprzeczne. Skoro organ dekretowy uznał, że przyznanie prawa własności czasowej jest zgodne z dyspozycją art. 7 ust. 2 dekretu, podejmując dwa sprzeczne ze sobą rozstrzygnięcia w stosunku do tej samej nieruchomości dopuścił się rażącego naruszenia prawa, w szczególności rażącego naruszenia art. 7 ust. 2 dekretu warszawskiego. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wyjaśnił, że stwierdzenie nieważności orzeczeń dekretowych w części obejmującej uchylenie orzeczenia z [...] października 1955 r. było następstwem faktu, że już wcześniej orzeczenie to uchylone zostało decyzją Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z [...] listopada 1959 r. Niedopuszczalne było zatem ponowne orzekanie co do uchylenia tegoż orzeczenia. Końcowo Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wyjaśnił, że jak wynika z akt sprawy S. i O. małżonkowie U. byli właścicielami jedynie [...] m² z niezabudowanej nieruchomości przy ul. [...], ozn. nr hip. [...], plac nr [...], o ogólnej pow. [...] m². Powyższe wynikało z tego faktu, iż część działki o obszarze [...] m² znajdowała się pod ulicą. Natomiast place przeznaczone pod ulice, do czasu zajęcia ich przez Magistrat miasta [...] nie mogły być zabudowane, a właściciele takich placów, co do użytkowania ich pod drogi i ulice, poddali się wszelkim skutkom obowiązujących praw i przepisów, co wynika z zaświadczenia Sądu Rejonowego dla [...] VII Wydziału Ksiąg Wieczystych z [...] października 2009 r. Skoro zatem cześć nieruchomości przy ul. [...] przekazana została do dyspozycji ówczesnego Magistratu miasta [...], brak było podstaw prawnych do orzekania w przedmiocie własności czasowej co do przedmiotowych [...] m² znajdujących się pod ulicą, gdyż de facto stanowiły one przedmiot własności Skarbu Państwa jako teren zajęty pod urządzenie dróg. Orzekając zatem co do gruntu o pow. ponad [...] m² organy dekretowe obu instancji wyszły poza zakres przedmiotowy postępowania. Oznaczało to w ocenie Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej, że ani Prezydium Rady Narodowej [...], ani Ministerstwo Gospodarki Komunalnej nie ustaliły należycie stanu prawnego i faktycznego nieruchomości przy ul. [...], czym rażąco naruszyły przepis art. 44 i 75 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 marca 1928 r. o postępowaniu administracyjnym (Dz. U. z 1938 r., Nr 3, poz. 16). Następnie Skarżący pismem z [...] lutego 2016 r. wystąpili o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z [...] kwietnia 2012 r. w związku z wyjściem na jaw nowych dowodów, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Minister Infrastruktury i Budownictwa postanowieniem z [...] listopada 2016 r. wydanym na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z [...] kwietnia 2012 r., w związku z wyjściem na jaw nowych dowodów o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., tj. mapy sytuacyjnej nieruchomości hip. nr [...] z projektowanym podziałem, sporządzonej przez Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej [...] grudnia 1964 r., projektu drogowego MBP Nr [...] z [...] maja 1961 r., dotyczącego ul. [...] na odcinku działki Nr [...] w zakresie dawnej działki hipotecznej hip. Nr [...], projektu drogowego BSiPKM z dnia [...] marca 1964 r. dotyczącego ul. [...] na odcinku działki nr [...] w zakresie nieruchomości hipotecznej hip. nr [...], opisanych w opinii geodezyjnej sporządzonej przez uprawnionego geodetę E. K. [...] lutego 2016 r. Następnie decyzją z [...] kwietnia 2017 r. odmówił uchylenia decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z [...] kwietnia 2012 r. W uzasadnieniu wyjaśnił, że zgodnie z umową sprzedaży z [...] stycznia 1938 r. małżonkowie U. kupili od S. J. nieruchomość ozn. nr hip [...] o powierzchni [...] m² z czego [...] m² znajdowało się pod ulicami. Z treści umowy wynika ponadto, że małżonkowi U. nabywany plac osobiście na miejscu obejrzeli, a o jego stanie, przestrzeni i granicach przekonali się. Powyższe potwierdza zaświadczenie wydane [...] października 2009 r. przez Sąd Rejonowy dla [...] VII Wydział Ksiąg Wieczystych, w którym w dziale II wykazu hipotecznego nr [...] małżonkowie U. ujawnieni byli jako właściciele placu nr [...] o powierzchni [...] m², jednakże część przedmiotowej działki, to jest [...] m² znajdowała się pod ulicą ([...] m²-[...] m² = [...] m²). Zgodnie z wpisami zawartymi w dziale III powyższego wykazu place przeznaczone pod ulice, do czasu zajęcia ich przez Magistrat miasta [...] nie mogą być zabudowane, natomiast właściciele tychże placów, co do użytkowania ich pod drogi i ulice poddali się wszelkim skutkom obowiązujących praw i przepisów. Tym samym zajęcie części terenu o powierzchni [...] m² pod urządzenie dróg spowodowało przejście prawa własności nieruchomości oraz wszelkich związanych z nią roszczeń na rzecz Skarbu Państwa, a po stronie byłych właścicieli powodowało utratę praw do tego mienia i związanych z nim roszczeń. Organ podkreślił, że w sprawie bez znaczenia pozostaje fakt, że fizyczny podziału nieruchomości nastąpił w 1964 r., bowiem decyzje dekretowe wydane zostały [...] maja 1959 r. i [...] stycznia 1960 r. Podsumowując organ uznał że w sprawie nie zaistniały przesłanki o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., w konsekwencji na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. odmówił uchylenia decyzji z [...] kwietnia 2012 r. Po rozpoznaniu wniosku Skarżących o ponowne rozpoznanie sprawy Minister Inwestycji i Rozwoju decyzją z [...] lipca 2018 r., utrzymał w mocy decyzję z [...] kwietnia 2017 r. W uzasadnieniu wskazał, że w przedmiot postępowania w sprawie wznowienia postępowania wyznacza art. 149 § 2 K.p.a., według którego jest nim ustalenie, czy postępowanie, w którym zapadła decyzja ostateczna, było dotknięte jedną z wad wyliczonych w art. 145 § 1 oraz art. 145a lub 145b K.p.a. W drugiej kolejności dopiero przedmiotem takiego postępowania jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną. Zgodnie z wnioskiem skarżących należało zatem na początku zbadać, czy w niniejszej sprawie najdzie zastosowanie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Popierając stanowisko organu I instancji, zasadne jest stwierdzenie, że w przedmiotowej sprawie nie wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub dowody, które miałyby istotne znaczenie dla sprawy, a które istniały w dniu wydania decyzji i nie były znane organowi wydającemu decyzję. Przedstawione przez Skarżących opinie geodezyjne zostały sporządzone po dacie wydania decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z [...] kwietnia 2017 r., to jest [...] lutego 2016 r. i [...] stycznia 2017 r., natomiast mapa sporządzona [...] grudnia 1960 r. nie może stanowić materiału dowodowego w sprawie oceny legalności decyzji dekretowych z [...] maja 1960 r. i z [...] stycznia1960 r, której dokonał Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w decyzji z [...] kwietnia 2012 r., bowiem mapa ta sporządzona została po dacie wydania ww. decyzji dekretowych. Nie można zatem uznać by w przedmiotowej, sprawie, zaistniała przesłanka określona przepisem art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., co uzasadniało odmowę uchylenia decyzji [...] kwietnia 2012 r. Zgodnie bowiem z art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. organ administracji publicznej, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 K.p.a. odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na mocy art. 145 § 1 K.p.a. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Skarżący wnieśli do tutejszego sądu skargę, w której decyzji organu zarzucili naruszenie : 1. art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. w zw. z art. 7 K.p.a. w zw. art. 77 § 1 K.p.a., poprzez bezzasadne uznanie, iż opracowanie geodezyjne sporządzone przez geodetę uprawnionego E. K. [...] lutego 2016 r., oraz opracowanie geodezyjne sporządzone przez geodetę uprawnionego J. B. z [...] stycznia 2017 r., nie stanowiło "nowego dowodu" mającego istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż zostały sporządzone po dniu wydania decyzji Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z [...] kwietnia 2012 r, podczas gdy opracowanie geodezyjne sporządzone przez geodetę uprawnionego E. K. [...] lutego 2016 r., oraz opracowanie geodezyjne sporządzone przez geodetę uprawnionego J. B. [...] stycznia 2017 r. stanowiło źródło, z którego wynikały i na podstawie, którego zostały stwierdzone nowe okoliczności faktyczne mające istotne znaczenie dla jej rozstrzygnięcia, a nie nowy dowód, iż droga publiczna ul. [...] oraz ul. [...] w granicach dawnej działki Nr [...] pochodzącej z hip Nr [...] powstała i została urządzona, na skutek zatwierdzenia podziału ww. niezabudowanej nieruchomości, dopiero po wydaniu decyzji dekretowych z lat 60 ubiegłego wieku, a zatem nie istniała (nie została urządzona) i nie stanowiła własności Skarbu Państwa przed 1939 r., jak błędnie ustalono w decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z [...] kwietnia 2012 r., a w konsekwencji wydanie zaskarżonego orzeczenia z całkowitym pominięciem nowych nieznanych organowi okoliczności faktycznych stwierdzonych na podstawie ww. opracowań geodezyjnych; 2. art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. w zw. z art. 7 K.p.a. w zw. art 77 § 1 K.p.a., poprzez całkowite pominięcie przeprowadzenia postępowania dowodowego na podstawie "nowych dowodów" nieznanych Ministrowi Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej w dacie wydania decyzji z [...] kwietnia 2012 r., pomimo wyraźnego wskazania ich jako podstawy wznowienia postępowania, tj.: (i) Projektu Drogowego MBP Nr [...] z [...] maja 1961 r., dotyczącego danych technicznych ul. [...], na odcinku działki ewidencyjnej Nr [...] w zakresie dawnej działki hipotecznej Hip Nr [...]; (ii) Projektu Drogowego BSIPKM z [...] marca 1964 r., dotyczącego danych technicznych ulicy [...], na odcinku działki ewidencyjnej Nr [...] w zakresie dawnej działki hipotecznej Hip Nr [...], co doprowadziło do braku dostrzeżenia, iż ulica [...] oraz ulica [...], w granicach placu Nr [...] (objętego księgą hipoteczną Nr [...]) o powierzchni [...] m², nie mogła powstać przed dokonaniem zatwierdzenia linii rozgraniczających tej nieruchomości jako droga publiczna w rozumieniu, ustawy z dnia 10 grudnia 1920 r. o budowie i utrzymaniu dróg publicznych w Rzeczpospolitej Polskiej (Dz. U. z 1921 r. Nr 6 poz. 32), a w konsekwencji wydanie zaskarżonej decyzji z całkowitym pominięciem nowych wskazanych organowi okoliczności, będących podstawą do wznowienia postępowania, wpływających na ustalenia stanu faktycznego i prawnego rozstrzygnięcia zawartego we wznawianej decyzji, 3. art 145 § 1 pkt 5 K.p.a. w zw. z art. 7 K.p.a. w zw. art. 77 § 1 K.p.a., poprzez bezzasadne uznanie, iż mapa sytuacyjna z projektowanym podziałem niezbudowanej nieruchomości stanowiącej działkę Nr [...] pochodzącej z księgi hipotecznej Hip Nr [...], zatwierdzonym [...] grudnia 1964 r., (zatwierdzona za znak: [...]) nie może stanowić "nowego dowodu" nieznanego Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej w dacie wydania decyzji z [...] kwietnia 2012 r., gdyż została sporządzona i zatwierdzona po dniu wydania decyzji dekretowej przez Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] maja 1960 r, podczas gdy mapa sytuacyjna z projektowanym podziałem zatwierdzonym przez Prezydium Rady Narodowej [...] [...] grudnia 1964 r. została sporządzona przed datą wydania decyzji Ministra Transportu "Budownictwa i Gospodarki Morskiej z [...] kwietnia 2012 r. zatem decyzji odnośnie której wszczęto postępowanie o wznowienie postępowania, a w konsekwencji wydanie zaskarżonego orzeczenia z całkowitym pominięciem "nowego dowodu" mającego istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż wpływających na stan faktyczny i prawny rozstrzygnięcia zawartego we wznawianej decyzji; 4. art. 7 K.p.a. w zw. art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 8 K.p.a. art. 5 ustawy z dnia 10 grudnia 1920 r. o budowie i utrzymaniu dróg publicznych w Rzeczpospolitej Polskiej (Dz. U. z 1921 r. Nr 6 poz. 32) w zw. z art. 65 i 67 dekretu z dnia 16 lutego 1928 r. o prawie budowlanym (Dz. U. 1939 r., Nr 34 poz. 216) przez wyprowadzenie na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego błędnego wniosku, prowadzącego do bezzasadnego uznania, iż pomimo ujawnienia w dziale 11 wykazu hipotecznego nr [...] S. i O. U. jako właścicieli nieruchomości stanowiącej działkę Nr [...] o powierzchni [...] m² przy czym pod ulicą [...] m², nie byli oni właścicielami całej działki o powierzchni [...] m², podczas gdy na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w tym opinii biegłego geodety powołanego przez organ, w postępowaniu wznowieniowym, badającego stan wpisów w księdze hipotecznej Hip Nr [...], nie wynika by doszło do przeniesienia prawa własności jakiejkolwiek części placu nr [...] pochodzącego z księgi hipotecznej Hip Nr [...] na rzecz gminy miasta [...] pod ulicę, w sytuacji gdy odnośnie placu Nr [...],pochodzącego z księgi hipotecznej Hip Nr [...], odchodzącego pod ulicę [...] o powierzchni [...] m² jako właściciel ujawniona została gmina miasta [...]; 5. art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 8 K.p.a. oraz art. 5 ustawy z dnia 10 grudnia 1920 r. o budowie i utrzymaniu dróg publicznych w Rzeczpospolitej Polskiej (Dz. U. z 1921 r. Nr 6 poz. 32) w zw. z art. 65 i 67 dekretu z dnia 16 lutego 1928 r., o prawie budowlanym (Dz. U. 1939 r., Nr 34 poz. 216) przez błędną ocenę części zgromadzonego materiału dowodowego poprzez wywiedzenie z treści wpisów zamieszczonych w dziale III księgi hipotecznej Nr [...], stwierdzających, iż wszystkie place przeznaczone "pod ulice" do czasu zajęcia ich przez Magistrat gminy miasta [...] nie mogą być zabudowane i w tym zakresie odnośnie użytkowania placów zajętych pod drogi i ulice właściciele poddali się wszystkim skutkom obowiązujących przepisów, wniosku z nich nie wynikających s sprzecznych z wpisami znajdującymi się w dziale II tejże księgi hipotecznej, jakoby zajęcie części terenu o powierzchni [...] m² pod ulicę spowodowało, utratę praw do tej nieruchomości oraz związanych z nimi roszczeń w tym roszczeń o ustanowienie prawa wieczystego użytkowania gruntu na podstawie art. 7 ust; 1 dekretu warszawskiego przez właścicieli O. i S. U., podczas gdy utrata praw do nieruchomości przez S. oraz O. U. przeznaczonej "pod ulice" musiałaby wiązać się ze zmniejszeniem stosownej powierzchni gruntu w dziale II księgi hipotecznej Nr [...], i przepisania prawa własności stosownej części powierzchni działki Nr [...] na rzecz gminy miasta [...], co nie nastąpiło do daty wejścia w życie dekretu warszawskiego; 6. art. 1 pkt 2 i 3 w zw. z art. 20 ust. 3 i 4 w zw. art. 55 ust. 2 i 3 w zw. z art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 65 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczpospolite) z dnia 16 lutego 1928 r. o prawie budowlanym i zabudowie osiedli (Dz. U. Nr 23 poz. 202) oraz art. 5 ustawy z dnia 10 grudnia 1920 r. o budowie i utrzymaniu dróg publicznych w Rzeczpospolitej Polskie) (Dz. U. z 1921 r. Nr 6 poz. 32) w zw. z art 1 w zw. z art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r., o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st Warszawy (Dz. U. Nr 50 poz. 279) przez ich niezastosowanie polegające na bezzasadnym uznaniu, iż określenie w zatwierdzonym planie parcelacyjnym niezabudowanej nieruchomości hipotecznej nr [...] części działki Nr [...] o powierzchni [...] m² "pod ulicę" spowodowało utratę prawa własności tej części nieruchomości oraz wszelkich związanych z nią roszczeń przez jej właścicieli S. i O. U., podczas gdy przejęcie własności nieruchomości na rzecz gminy miasta Warszawa przeznaczonej pod ulicę /mogłoby nastąpić wyłącznie w wyniku przeniesienia własności nieruchomości w drodze umowy bądź zakończenia odrębnego postępowania wywłaszczeniowego wszczętego na podstawie art. 5 ustawy z dnia 10 grudnia 1920 r. o budowie i utrzymaniu dróg publicznych w Rzeczpospolitej Polskiej (Dz. U. z 1921 r. Nr 6 poz. 32) oraz zatwierdzenia podziału nieruchomości wydzielanej "pod ulicę", a do tego czasu nieruchomość przeznaczona pod drogę pozostawała własnością dotychczasowego właściciela, a zatem O. i S. U. posiadali legitymacje do złożenia wniosku o przyznanie prawa własności czasowej do Działki Nr [...] opisanej w wykazie hipotecznym [...] o powierzchni [...] m², tj. z uwzględnieniem powierzchni przeznaczonej pod urządzenia drogi lub ulicy. Z uwagi na powyższe Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i rozstrzygnięcie o kosztach postępowania według norm przepisanych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i rozstrzygnięcie o kosztach postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 21 maja 2019 r., sygn. akt I SA/Wa 1735/18 oddalił skargę. Skarżący wnieśli skargę kasacyjną od powyższego wyroku zarzucając mu : 1. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 pkt 2 P.p.s.a. i art. 151 P.p.s.a., poprzez nieuzasadnione oddalenie skargi w wyniku pominięcia całokształtu okoliczności sprawy i zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego w sytuacji, gdy zaskarżone skargą decyzje administracyjne wydane po przeprowadzeniu właściwej kontroli działania organu i ocenie legalności podjętych przez niego rozstrzygnięć, winny zostać uchylone przez sąd orzekający w sprawie, a skarga uwzględniona z uwagi na naruszenie przez organ administracji publicznej przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a to art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a., ewentualnie, art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 pkt 2 P.p.s.a., poprzez nieuzasadnione oddalenie skargi w sytuacji, gdy zaskarżone skargą decyzje administracyjne po przeprowadzeniu właściwej kontroli działania organu i ocenie legalności podjętych przez niego rozstrzygnięć, winny zostać uchylone przez sąd orzekający w sprawie, a skarga uwzględniona na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) P.p.s.a. z uwagi na naruszenie przez organ administracji publicznej przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, tj. art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. - w wyniku bezzasadnego stwierdzenia, iż organy obu instancji postąpiły prawidłowo, odmawiając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. uchylenia decyzji Ministra z 2012 r., gdyż nie zaistniała, stosownie do art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., przesłanka ujawnienia nowych okoliczności mogących mieć wpływ na wynik sprawy, gdyż Minister w decyzji z 2012 r. nie przesądził wprost czy małżonkom U. w dniu [...] listopada 1945 r. przysługiwało czy też nie prawo własności do gruntu o powierzchni [...] m², a powyższa okoliczność będąca podstawą wznowienia postępowania nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia, gdyż decyzja Ministra z 2012 r. stwierdzała nieważność decyzji dekretowych Ministra z 1960 r. oraz PRN z 1960 r. - w sytuacji gdy prawidłowa ocena decyzji Ministra z 2012 r., powoduje, iż przyczyną stwierdzenia nieważności decyzji Ministra z 1960 r. oraz orzeczenia PRM z 1960 r. było jednoznaczne stwierdzenie tego organu nadzorczego, iż "orzekając co do gruntu o pow. ponad [...] m2 organy dekretowe obu instancji wyszły poza zakres przedmiotowy postępowania" oraz "brak było podstaw do orzekania w przedmiocie własności czasowej [w tym zakresie - dopis autor]," gdyż "znajdowały się pod ulicą" oraz "de facto stanowiły przedmiot własności Skarb Państwa", co powoduje, iż rozstrzygając o nieważności decyzji dekretowych Minister w sentencji decyzji z 2012 r. dokonał oceny, iż grunt o powierzchni ponad [...] m2 nie stanowił w dniu 21 listopada 1945 r. własności małżonków U., co w konsekwencji skutkowało stwierdzeniem nieważności obu decyzji dekretowych w zakresie działki o powierzchni [...] m2 z uwagi na rażące naruszenie prawa, tj. art. 7 ust. 1 dekretu warszawskiego - podczas gdy gdyby organ nadzorczy, przeprowadzając kontrolę nadzorczą, dysponował przedstawionymi w postępowaniu wznowieniowym dokumentami istniejącymi w dacie wydawania decyzji Ministra z 2012 r., to powinien stwierdzić nieważność decyzji Ministra z 1960 r. oraz orzeczenia PRN z 1960 r. w zakresie całej nieruchomości stanowiącej działkę Nr [...] Hip [...], o powierzchni [...] m2 z uwagi na rażące naruszanie prawa, tj. art. 7 ust. 2 dekretu warszawskiego, gdyż nie byłoby podstaw do stwierdzenia iż "organy dekretowe obu instancji wyszły poza zakres przedmiotowy postępowania" oraz "brak bvło podstaw do orzekania w przedmiocie własności czasowej, tj. rażącego naruszenia art 7 ust. 1 dekretu warszawskiego. 2 naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) P.p.s.a. zw. z art. 3 § 1 pkt 2 P.p.s.a. i art. 151 P.p.s.a., poprzez nieuzasadnione oddalenie skargi w sytuacji, gdy zaskarżone skargą decyzje administracyjne wydane po przeprowadzeniu właściwej kontroli działania organu i ocenie legalności podjętych przez niego rozstrzygnięć, winny zostać uchylone przez sąd orzekający w sprawie, a skarga uwzględniona, z uwagi na naruszenie przez organ administracji publicznej przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a to art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 146 § 2 K.p.a. w zw. z art. 7 K.p.a. oraz art. 77 § 1 K.p.a., ewentualnie art. 151 P.p.s.a. w z art. 3 § 1 pkt 2 P.p.s.a., poprzez nieuzasadnione oddalenie skargi w sytuacji, gdy zaskarżone skargą decyzje administracyjne po przeprowadzeniu właściwej kontroli działania organu i ocenie legalności podjętych przez niego rozstrzygnięć, winny zostać uchylone przez sąd orzekający w sprawie, a skarga uwzględniona na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. z uwagi na naruszenie przez organ administracji publicznej przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, tj. art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 146 § 2 K.p.a. w zw. z art. 7 K,p.a. oraz art. 77 § 1 K.p.a. polegające na uznaniu, iż domagając się wznowienia postępowania na podstawie okoliczności, których ujawnienie powinno uzasadniać przypuszczenie, że gdyby były znane organowi wydającemu decyzje, to w sprawie zapadłaby decyzja Ministra z 2012 r. co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego, tj. musiałaby prowadzić do odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dekretowych w całości bądź w części, natomiast przedstawione okoliczności dotyczące daty wydzielenia a następnie powstania i urządzenia drogi pozostają bez wpływu na treść decyzji Ministra z 2012 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dekretowych, co uzasadniało odmowę uchylenia decyzji dotychczasowej w wyniku wznowienia postępowania na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. podczas gdy domaganie się stosownie do art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. uchylenia rozstrzygnięcia dotychczasowego zawartego w decyzji Ministra z 2012 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dekretowych może również sprowadzać się do stwierdzenia nieważności decyzji dekretowej na odmiennej podstawie materialnoprawnej, tj. z uwagi na rażące naruszanie art. 7 ust. 2 dekretu warszawskiego (ze względów planistycznych) w miejsce rozstrzygnięcia dotychczasowego, polegającego na stwierdzeniu nieważności decyzji administracyjnej z uwagi na rażące naruszanie art. 7 ust. 1 dekretu warszawskiego; Ponadto na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucili: 1. naruszenie prawa materialnego w wyniku niewłaściwego zastosowania art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 7 ust. 1 dekretu warszawskiego przez bezzasadne uznanie, iż stwierdzenie nieważności decyzji MGK z 1960 r. oraz orzeczenia PRN z 1960 r., w części gruntu o powierzchni [...] m2, odnośnie do której Minister w decyzji z 2012 r., wskazał, iż "brak było podstaw do orzekania w przedmiocie własności czasowej," gdyż "znajdowały się pod ulicą" oraz "de facto stanowiły przedmiot własności Skarb Państwa" a "orzekając co do gruntu o pow. ponad [...] m2 organy dekretowe obu instancji wyszły poza zakres przedmiotowy postępowania", nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia zawartego w decyzji Ministra z 2012 r., a jedynie zmierza do uzyskania innego uzasadnienia decyzji Ministra z 2012 r., stwierdzającej nieważność decyzji dekretowych, podczas gdy - inne są skutki materialnoprawne rozstrzygnięcia w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dekretowych z uwagi na rażące naruszenia prawa, tj. art. 7 ust. 1 dekretu warszawskiego w sytuacji, gdy brak było podstaw do wydania decyzji merytorycznie rozpoznającej wniosek dekretowy np. w sytuacji gdy wniosek został złożony po dopuszczalnym terminie lub przez podmiot nielegitymowany lub grunt nie stanowił własności dawnych właścicieli, gdyż w takim wypadku, w wyniku stwierdzenia nieważności decyzji dekretowej, wniosek dekretowy w tej części nie powinien być rozpoznawany zaś ewentualne postępowanie dekretowe powinno ulec umorzeniu. - a inne są skutki materialnoprawne rozstrzygnięcia w przedmiocie stwierdzania nieważności decyzji dekretowych z uwagi na rażące naruszenie prawa, tj. art. 7 ust. 2 dekretu warszawskiego w sytuacji, gdy pomimo braku przeciwskazań w obowiązującym wzorcu planistycznym do korzystania z nieruchomości przez dawnego właściciela odmówiono mu przyznania prawa własności czasowej, gdyż w takim wypadku w wyniku stwierdzenia nieważności decyzji dekretowej wniosek dekretowy jest rozpoznawany ponownie merytorycznie, zaś przesłanka planistyczna możliwości pogodzenia korzystania z gruntu przez dawnego właściciela ponownie merytorycznie badana na podstawie wzorca planistycznego obowiązującego w dacie rozpoznania wniosku dekretowego; - a w konsekwencji bezzasadne uznanie, iż okoliczności dotyczące daty wydzielenia, a następnie powstania i urządzenia drogi publicznej w zakresie gruntu o powierzchni [...] m2, pozostają bez wpływu na treść decyzji Ministra z 2012 r., stwierdzającej nieważność decyzji dekretowych jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa w ujęciu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w sytuacji, gdy od oceny tej okoliczności w postępowaniu wznowieniowym, jako okoliczności nowej, nieznanej Ministrowi przy wydawaniu decyzji z 2012 r., która ujawniła się w związku z mapami sytuacyjnym oraz innymi dokumentami opisanymi w przedstawionych opiniach geodezyjnych, zależy ocena czy decyzja Ministra z 2012 r., w sposób legalny stwierdza nieważność decyzji dekretowej jako wydanej "poza zakres[em- dopis- autor] przedmiotowy postępowania", a zatem jako wydanej z rażącym naruszeniem art. 7 ust. 1 dekretu warszawskiego. Na podstawie art. 106 § 3 i 5 P.p.s.a. w zw. z art. 191 P.p.s.a., wnieśli o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z: - decyzji Prezydenta [...] z [...] października 2015 r., w przedmiocie odmowy oddania w użytkownie wieczyste gruntu nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] ozn [...] plac Nr [...], na okoliczność, iż w części gruntu o powierzchni [...] m2 wniosek dekretowy w wyniku wyeliminowania na skutek decyzji Ministra z 2012 r., z obrotu prawnego decyzji dekretowych Ministra z 1960 r., oraz PRN z 1960 r., nie został rozpoznany. - pozwu o odszkodowanie za wydanie nieważnej decyzji Prezydium Rady Narodowej z dnia [...] stycznia 1965 r. o odmowie przyznania prawa użytkowania wieczystego do gruntu o powierzchni [...] m2 na okoliczność, iż postępowanie prowadzone przed sądem odszkodowawczym nie jest związane stwierdzeniem, na podstawie decyzji Ministra z 2012 r., nieważności decyzji Ministra z 1960 r. oraz orzeczenia PRN z 1960 r., lecz źródłem szkody jest nieważna Prezydium Rady Narodowej z dnia [...] stycznia 1965 r. o odmowie przyznania prawa użytkowania wieczystego do gruntu o powierzchni [...] m2, tj. nie dotyczy postępowania w części spornego gruntu o powierzchni [...] m2 pochodzącego z placu Nr [...] księgi hipotecznej Hip [...], a wyłącznie nieruchomości zajętej pod place budowalne o powierzchni [...] m2. Wskazując na powyższe zarzuty wnieśli na podstawie art. 176 P.p.s.a. art. 185 § 1 P.p.s.a. oraz art. 203 pkt 1 P.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku z 21 maja 2019 r. w całości oraz przekazanie w tym zakresie postępowania do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie oraz o zasądzenia od organu na rzecz Skarżących zwrotu kosztów postępowania w postępowaniu przed WSA i w postępowaniu ze skargi kasacyjnej przed NSA według norm przepisanych. W toku postępowania wywołanego wniesieniem skargi kasacyjnej Sąd ustalił, że [...] sierpnia 2018 r. zmarła jedna z uczestniczek postępowania H. C. (odpis zupełny aktu zgonu z [...] sierpnia 2018 r., karta 128 akt sądowych). Do akt postępowania złożone zostało również prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego dla [...] w [...] II Wydział Cywilny z [...] grudnia 2019 r., sygn. akt [...], z którego wynika, że jej następcy prawni to A. U. i B. B. (karta 146 akt sądowych). Wnioskiem z [...] maja 2020 r. (karta 162) Skarżący wnieśli na podstawie art. 119 pkt 2 P.p.s.a. o rozpoznanie skargi na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażądała przeprowadzenia rozprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skoro Skarżący wnieśli pismem z 26 maja 2020 r. o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym a żadna ze stron nie zażądała przeprowadzenia rozprawy sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów stosownie do art. art. 119 pkt 2 i art. 120 P.p.s.a. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zgodnie treścią art. 179a P.p.s.a. jeżeli przed przedstawieniem skargi kasacyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wojewódzki sąd administracyjny stwierdzi, że w sprawie zachodzi nieważność postępowania albo podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione, uchyla zaskarżony wyrok lub postanowienie rozstrzygając na wniosek strony także o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego i na tym samym posiedzeniu ponownie rozpoznaje sprawę. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie wystąpiła przesłanka nieważności postępowania zakończonego wyrokiem z dnia 21 maja 2019 r., sygn. akt I SA/Wa 1735/18, o której mowa w art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a. Z akt sprawy wynika bowiem, że uczestniczka postępowania – H. C. zmarła [...] sierpnia 2018 r., a więc ponad 9 miesięcy przed rozprawą, która odbyła się 21 maja 2019 r. W rozprawie nie brali zatem udziału jej spadkobiercy to jest A. U. i B. B. przez co zostali pozbawieni możności obrony swych praw. Pozbawienie stron postępowania sądowoadministracyjnego możności obrony ich praw obligowało Sąd do uchylenia, w ramach tzw. autokontroli, wyroku WSA w Warszawie z 21 maja 2019 r., sygn. akt I SA/Wa 1735/18 i ponownego rozpatrzenia sprawy. Skarga jest niezasadna, zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja z [...] kwietnia 2017 r. odpowiadają prawu. Jako podstawę prawną decyzji z [...] kwietnia 2017 r. organ pierwszej instancji wskazał art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a, zgodnie z którym organ administracji publicznej, przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego wydaje decyzję, w której uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Wskazanie tej podstawy prawnej uznać należy jednak za oczywistą omyłkę pisarską. W decyzji z [...] sierpnia 2018 r. Minister wskazał już prawidłowo, że podstawą dla odmowy uchylenia decyzji z [...] kwietnia 2012 r. był art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a Skarżący występując o wznowienie postępowania powołali się na zaistnienie okoliczności, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Okoliczności, o których mowa w powołanym przepisie, to okoliczności, których ujawnienie powinno uzasadniać przypuszczenie, że gdyby były znane organowi wydającemu decyzję w postępowaniu głównym, to treść decyzji przedstawiałaby się inaczej, niż to przyjęto ostatecznie w toku dotychczasowego postępowania. Istotne dla sprawy są bowiem tylko te okoliczności faktyczne, których istnienie lub brak będzie bezpośrednio wpływać na treść rozstrzygnięcia w sprawie, tj. w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. Skarżący wystąpili o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem decyzji stwierdzającej nieważność decyzji dekretowej. W żadnym ze złożonych pism Skarżący nie wskazali, by powołane przez nich okoliczności miały doprowadzić do odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w całości czy też w części. Stanowisko Skarżących sprowadza się do kwestionowania przyjęcia przez Ministra w decyzji z [...] kwietnia 2012 r., że małżonkowie U. byli właścicielami jedynie [...] m² przedmiotowej nieruchomości. Sąd wskazuje w tym miejscu, że jak wynika wprost z treści decyzji z [...] kwietnia 2012 r., przedmiotowa nieruchomość objęta była Ogólnym Planem Zabudowy Miasta [...] zatwierdzonego przez byłe Ministerstwo Robót Publicznych w dniu [...] sierpnia 1931 roku (nr [...]). Nieruchomość mieściła się w obszarze przeznaczonym pod zabudowę luźną lub grupową 2-kondygnacyjną. Organ nadzoru uznał zatem, że przyznanie prawa własności czasowej wyłącznie do części nieruchomości a odmówienie tego prawa do pozostałej części nieruchomości, która w całości objęta była określonym planem i w całości przeznaczona na określony cel, stanowiło rażące naruszenie art. 7 ust. 2 dekretu warszawskiego. Rzeczywiście, w decyzji z [...] kwietnia 2012 r. organ zawarł również rozważania co do zakresu przysługiwania małżonkom U. prawa własności przedmiotowej nieruchomości. W tym zakresie poglądy wyrażone przez organ nie są w pełni konsekwentne. Na stronie 2 decyzji organ wskazał, że małżonkowie U. byli w istocie właścicielami jedynie [...] m², czego potwierdzeniem było pismo S. U. kierowane [...] marca 1957 r. do Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej [...]. Na stronie 9 decyzji z [...] kwietnia 2012 r. wskazane zostało, że "małżonkowie U. byli właścicielami jedynie [...] m² przedmiotowej nieruchomości, co wynikać miało z faktu, że część działki o obszarze [...] m² znajdowała się pod ulicą. Natomiast place przeznaczone pod. ulice, do czasu zajęcia ich przez Magistrat miasta [...] nie mogły być zabudowane, a właściciele takich placów, co do użytkowania ich pod drogi i ulice, poddali się wszelkim skutkom obowiązujących praw i przepisów, co wynika z zaświadczenie Sądu Rejonowego dla [...] VII Wydziału Ksiąg Wieczystych z [...] października 2009 r." Jednak już w dalszym akapicie organ nadzoru wskazał, że "brak było podstaw do orzekania w przedmiocie własności czasowej co do przedmiotowych [...] m² znajdujących się pod ulicą, gdyż de facto stanowiły one przedmiot własności Skarbu Państwa". Przytoczone fragmenty decyzji z [...] kwietnia 2012 r. wskazują, że organ nie przesądził wprost, czy małżonkom U. przysługiwało czy też nie przysługiwał prawo własności do owych [...] m². Decyzja z [...] kwietnia 2012 r. rozstrzyga natomiast wprost, że orzeczenia dekretowe dotknięte były wadą nieważności. Kwestia w jakim zakresie małżonkom U. przysługiwało prawo własności nieruchomości, jak należy odczytywać fragmenty aktu notarialnego sprzedaży nieruchomości z [...] stycznia 1938 r., w tym jakie znaczenie miało wskazanie w owym akcie oraz w księdze wieczystej, że powierzchnia placu wynosi "[...] m² w czym pod ulicami [...] m²" miałaby znaczenie dla ewentualnego rozstrzygania wniosku dekretowego. Ustalenia w tym zakresie mogłyby mieć również znaczenie dla ewentualnej sprawy o odszkodowanie. Z przedstawionych sądowi akt administracyjnych wynika, że taka sprawa się toczy i to właśnie w ramach postępowania cywilnego sporządzone zostały opinie biegłych, złożone do sprawy administracyjnej jako podstawa wniosku o wznowienie postępowania. Kwestie te jednak pozostają bez wpływu na treść decyzji stwierdzającej nieważność decyzji dekretowych. Sąd podkreśla w tym miejscu, że ani z zarzutów ani z treści uzasadnienia skargi nie wynika, jaki wpływ mają podniesione przez Skarżących okoliczności na rozstrzygnięcie zawarte w decyzji z [...] kwietnia 2012 r. Już sama treść wniosku o wznowienie postępowania wskazuje, że powołane przez Skarżących okoliczności nie mają wpływu na treść rozstrzygnięcia. Skarżący wnosili bowiem o uchylenie decyzji z [...] kwietnia 2012 r., w części stwierdzającej nieważność orzeczeń dekretowych co do powierzchni [...] m², a następnie o stwierdzenie nieważności orzeczeń dekretowych w tym zakresie. Treść wniosku wskazuje zatem, że intencją Skarżących nie jest uzyskanie innego rozstrzygnięcia co do stwierdzenia nieważności decyzji dekretowej, ale uzyskanie innego uzasadnienia decyzji stwierdzającej nieważność decyzji dekretowej. Oznacza to, że powoływane przez Skarżących okoliczności pozostają bez wpływu na wynik sprawy. Zatem zarzuty objęte punktem 1-3 petitum skargi uznać należy za niezasadne. Przedłożone przez Skarżących opinie biegłych jak również wynikające z nich okoliczności dotyczące dat wydzielenia a następnie powstania i urządzenia drogi publicznej pozostają bez wpływu na treść decyzji z [...] kwietnia 2012 r. stwierdzającej nieważność orzeczeń dekretowych organów obu instancji. Nie można zatem stawiać organom administracji obu instancji zarzutu naruszenia przepisów postępowania poprzez ich pominięcie – do tego bowiem sprowadzają się zarzuty objęte punktami 1-3 petitum skargi. Zarzuty objęte punktami 4-6 petitum skargi dotyczą natomiast kwestii jak ocenić należy zawarty w akcie notarialnym z [...] stycznia 1938 r., a następnie w księdze wieczystej zapis o nabyciu przez małżonków U. nieruchomości o powierzchni "[...] m² w czym pod ulicami [...] m²". Kwestia ta również pozostaje bez wpływu stwierdzenie nieważności orzeczeń dekretowych zawarte w sentencji decyzji z [...] kwietnia 2012 r. Podsumowując, w ocenie sądu. organy obu instancji postąpiły prawidłowo odmawiając uchylenia decyzji z [...] kwietnia 2012 r. W decyzji z [...] lipca 2018 r. organ prawidłowo wskazał, że w sprawie nie zaistniała przesłanka o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., to jest nie ujawniły się nowe okoliczności mogące mieć wpływ na wynik sprawy, co obligowało organ do wydania decyzji o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej, stosownie do art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł w pkt 1 wyroku na podstawie art. 179a w zw. z art. 182 § 2 pkt 5 P.p.s.a., w pkt 2 wyroku na podstawie art. 151 P.p.s.a. Podstawą rozstrzygnięcia o kosztach był art. 179a P.p.s.a..