I SA/Wa 1739/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Małgorzata Boniecka – Płaczkowska po rozpoznaniu w dniu 29 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Miasta [...] na decyzję Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości [...] z dnia [...] maja 2021 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa postanawia 1) odrzucić skargę z dnia [...] czerwca 2021 r.; 2) zwrócić Miastu [...] kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi. Komisja do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich decyzją z [...] maja 2021 r., nr [...] stwierdziła wydanie decyzji: 1) Prezydenta [...] z [...] lutego 2000 r., nr [...] oraz decyzji z [...] lipca 2001 r., nr [...], sprostowanej postanowieniem z [...] grudnia 2005 r., nr [...] z naruszeniem prawa; 2) Prezydenta [...] z [...] lutego 2000 r., [...] oraz decyzji z [...] lipca 2001 r., nr [...], sprostowanej postanowieniem z [...] lutego 2006 r., nr [...] z naruszeniem prawa. Decyzja z [...] maja 2021 r. została publicznie ogłoszona 7 maja 2021 r. na stronie urzędu obsługującego Ministra Sprawiedliwości, zgodnie z art. 16 ust. 3 ustawy z 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa (Dz. U. z 2021 r. poz. 795). Doręczenie decyzji uznaje się za dokonane po upływie 7 dni od dnia publicznego ogłoszenia. Miasto [...] pismem z [...] maja 2021 r. (data wpływu 27 maja 2021 r.) złożyło wniosek o uzupełnienie decyzji Komisji z [...] maja 2021 r. o orzeczenie w zakresie obowiązku zwrotu na rzecz Miasta [...] równowartości nienależnego świadczenia, o którym mowa w art. 31 ust. 1 ustawy. Pismem z [...] czerwca 2021 r., tj. przed rozpoznaniem przez Komisję powyżej opisanego wniosku Miasto Stołeczne Warszawa wniosło skargę na decyzję Komisji z [...] maja 2021 r., nr [...]. Postanowieniem z [...] czerwca 2021 r. Komisja odmówiła uzupełnienia decyzji z [...] maja 2021 r., nr [...]. Strony zostały zawiadomione o wydaniu postanowienia poprzez ogłoszenie w Biuletynie Informacji Publicznej w dniu [...] czerwca 2021 r. W odpowiedzi na skargę Komisja wniosła o jej odrzucenie, jako niedopuszczalnej. Zdaniem Komisji w związku ze złożonym przez Miasto [...] wnioskiem o uzupełnienie decyzji z [...] maja 2021 r. i tym, że przed datą złożenia skargi na decyzję nie wydano rozstrzygnięcia odnośnie złożonego wniosku, skargę na decyzję należy jako niedopuszczalną, odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa. Komisja przytoczyła treść art. 111 § 1 kpa, art. 111 § 1b kpa i art. 111 § 2 kpa wskazując, że Miasto [...] wniosło skargę przedwcześnie, tj. z naruszeniem art. 53 § 1 ppsa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 53 § 1 ppsa skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast stosownie do art. 111 § 1 kpa strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia, co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Jak wynika z art. 111 § 1b kpa, uzupełnienie lub odmowa uzupełnienia decyzji następuje w formie postanowienia. Zgodnie z art. 111 § 2 kpa w przypadku wydania postanowienia, o którym mowa w art. 111 § 1b kpa termin dla strony do wniesienia skargi biegnie od dnia jego doręczenia lub ogłoszenia. Z kolei stosownie do art. 49 § 1 kpa, jeżeli przepis szczególny tak stanowi, zawiadomienie stron o decyzjach i innych czynnościach organu administracji publicznej może nastąpić w formie publicznego obwieszczenia, w innej formie publicznego ogłoszenia zwyczajowo przyjętej w danej miejscowości lub przez udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej właściwego organu administracji publicznej. Zaskarżona decyzja z [...] maja 2021 r., nr [...] została wydana na podstawie ustawy o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości [...], wydanych z naruszeniem prawa. Zgodnie z art. 16 ust. 3 ustawy strony mogą być zawiadamiane o wszczęciu postępowania, decyzjach i innych czynnościach Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich poprzez ogłoszenie w Biuletynie Informacji Publicznej, na stronie podmiotowej urzędu obsługującego Ministra Sprawiedliwości. Zgodnie z art. 16 ust. 4 zd. 2 ustawy zawiadomienie lub doręczenie uważa się za dokonane po upływie 7 dni od dnia publicznego ogłoszenia. W niniejszej sprawie decyzja Komisji z [...] maja 2021 r. została publicznie ogłoszona [...] maja 2021 r. na stronie internetowej urzędu obsługującego Ministra Sprawiedliwości. Zatem decyzję należało uznać za doręczoną po upływie 7 dni od dnia publicznego ogłoszenia, tj. 14 maja 2021 r. Z akt administracyjnych wynika, że 27 maja 2021 r. wpłynął do Komisji wniosek Miasta [...] o uzupełnienie decyzji z [...] maja 2021 r. Postanowieniem z [...] czerwca 2021 r., sygn. akt [...] Komisja odmówiła uzupełnienia decyzji. Strony zostały zawiadomione o wydaniu postanowienia poprzez ogłoszenie w Biuletynie Informacji Publicznej [...] czerwca 2021 r., co oznacza, że doręczenie postanowienia nastąpiło [...] lipca 2021 r. Z powyższego wynika, że skarga Miasta [...] z [...] czerwca 2021 r. została złożona przedwcześnie, wobec czego zaistniała przesłanka do odrzucenia skargi określona w art. 58 § 1 pkt 6 ppsa. Zgodnie z art. 111 § 2 kpa w zw. z art. 38 ust. 1 ustawy termin do złożenia skargi do sądu administracyjnego biegnie dopiero od dnia ogłoszenia postanowienia Komisji odmawiającego uzupełnienia decyzji z [...] maja 2021 r. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że postanowienie o uzupełnieniu lub odmowie uzupełnienia decyzji nie ma samodzielnego bytu prawnego, ale pozostaje częścią aktu administracyjnego, którego uzupełnienia domaga się strona. W związku z tym dzieli los tego aktu w postępowaniu odwoławczym, zażaleniowym czy sądowoadministracyjnym. Z tych też względów nie przysługuje na nie zażalenie, a jedynym z jego skutków procesowych jest przesunięcie początku liczenia terminu do wniesienia środka zaskarżenia na dzień doręczenia postanowienia, o którym mowa w art. 111 § 1b kpa. Oznacza to, że przed doręczeniem tego postanowienia termin do wniesienia skargi nie biegnie (por. postanowienia NSA: z 8 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 1089/14, z 9 kwietnia 2015 r., sygn. akt I OSK 837/15, z 6 września 2017 r., sygn. akt I OSK 1775/17). Skarga złożona przed rozpoczęciem terminu do jej wniesienia jest skargą przedwczesną i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz art. 232 § 1 pkt 1 ppsa orzekł, jak w sentencji postanowienia.