I SA/Wa 174/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia : asesor WSA Joanna Skiba po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2006 r. na posiedzeniu niejawnym skargi B. S. z dnia 18 stycznia 2006 r. o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 października 2005 r., sygn. akt I SA/Wa 503/04 o odrzuceniu skargi B. S. na pismo Prezesa [...] z dnia [...] grudnia 2003 roku nr [...] w przedmiocie zameldowania i przyznania kwatery postanawia odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 18 października 2005 r., sygn. akt I SA/ 503/04 odrzucił skargę B. S. na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2003 r., nr [...] w przedmiocie zameldowania i przyznania kwatery. W dniu 18 stycznia 2006 r. ( data nadania przesyłki pocztowej) B. S. wniosła skargę o wznowienie postępowania zakończonego powyższym prawomocnym orzeczeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 października 2005 r., sygn. akt I SA/Wa 503/04, . Jako podstawę skargi o wznowienie skarżąca podała artykuły: 270, 271 pkt 2 , 276,277 i inne ustawy z 30 sierpnia 2002 roku w związku " z art. 3,6,13 Konwencji", wnosząc o uchylenie i zmianę postanowienia i przeprowadzenie postępowania od początku . W uzasadnieniu skargi powtórzyła argumentację ze skargi złożonej w dniu 11 lutego 2004 roku w sprawie I SA/Wa 503/04. Ponadto zarzuciła sądowi , że postanowienie nie zawiera uzasadnienia, co w świetle orzecznictwa SN było rażącym naruszeniem prawa oraz nie zwrócenie wniesionej przez skarżącą opłaty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w dziale VII przewiduje możliwość wznowienia postępowania sądowego, które zakończone zostało prawomocnym orzeczeniem sądu (wyrokiem bądź postanowieniem), kończącym postępowanie w sprawie sądowoadministracyjnej. Zastosowanie tego nadzwyczajnego środka prawnego, skierowanego przeciwko prawomocnemu orzeczeniu, może nastąpić wyłącznie z powodów ściśle określonych w ustawie. Przyczyny wznowienia postępowania zostały wskazane w art. 271-273 powołanej ustawy . Ponadto skarga o wznowienie powinna odpowiadać wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia (art. 279 powołanej ustawy). Zgodnie z art. 280 § 1 powołanej ustawy sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Niespełnienie choćby jednego z wymienionych warunków powoduje niemożność merytorycznego rozpoznania sprawy, a w konsekwencji odrzucenie skargi o wznowienie postępowania. Sąd dokonuje powyższej oceny na podstawie twierdzeń przytoczonych w skardze o wznowienie postępowania. W związku z czym wnoszący skargę o wznowienie postępowania zobowiązany jest wykazać w niej przesłanki dopuszczalności wznowienia. Zgodnie z treścią skargi o wznowienie postępowania z 18 stycznia 2006 r. –B. S. jako podstawy wznowienia postępowania wskazała art. 271 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku cytowanej wyżej ustawy t.j. możliwość wznowienia postępowania z powodu nieważności jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia oraz art. 272 ppsa tj. wznowienie w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie. Skarżąca nie wskazała jednak żadnych okoliczności , które potwierdzałyby jej twierdzenia o wystąpieniu wskazanych wyżej podstaw wznowienia. . W konsekwencji należy stwierdzić, iż skarżąca ograniczyła się jedynie do automatycznego przywołania treści art. 271 § 2 i 272 powołanej ustawy jako podstawy wznowienia bez uprawdopodobnienia, że przesłanki z przywołanych przepisów rzeczywiście zaistniały. Samo natomiast sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom art. 271-273 powołanej ustawy, nie oznacza oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego jej uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Taka skarga jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia podlega odrzuceniu. Stanowisko to zgodne jest z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego (yide postanowienie SN z 28 października 1999 r., II UKN 174/99, OSNAP 2001, nr 4, poz. 133). Mając na uwadze powyższe, wobec braku ustawowej podstawy do wznowienia postępowania sądowego, Sąd na podstawie art. 280 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.