I SA/Wa 1745/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Łukasz Trochym (spr.), Sędziowie: sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz, sędzia WSA Elżbieta Lenart, Protokolant: specjalista Monika Bodzan, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi I. Z. i A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 22 czerwca 2023 r. nr KOX/868/Pu/22 w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty rocznej przekształceniowej uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 11 maja 2022 r. nr 11/2022. Decyzją z 22 czerwca 2023 r., nr KOX/868/Pu/22, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie (dalej jako "Kolegium/organ"), po rozpatrzeniu odwołania [...], od decyzji Prezydenta m.st. Warszawy (dalej jako "Prezydent/organ I instancji") z 11 maja 2022 r., nr 11/2022, ustającej roczną opłatę z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Decyzja Kolegium została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Zaświadczeniem nr UD-VI-WGM-OP.6826.389436.2021.JKN, z 8 grudnia 2021 r., Prezydent potwierdził, że z dniem 1 stycznia 2019 r. prawo użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej zabudowanej budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym, położonej w Warszawie przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...], z obrębu [...], uregulowanej w księdze wieczystej nr [...], związanego z prawem własności lokalu niemieszkalnego nr [...], dla którego prowadzona jest księga wieczysta nr [...], przekształciło się w prawo własności. Powyższe zawiadomienie zawierało również informujące o wysokości rocznej opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego przedmiotowego gruntu w prawo własności – w kwocie 1 770,18 zł, która powinna być wnoszona przez 33 lata, licząc od dnia przekształcenia. Współwłaściciele przedmiotowego lokalu niemieszkalnego nr [...] – [...], nie zgodzili się z tak określoną wysokością opłaty przekształceniowej i pismem z 28 lutego 2022 r. wnieśli do Prezydenta o ustalenie wysokości lub okresu wnoszenia tej opłaty w drodze decyzji. W uzasadnieniu wskazali również, że uprzednio, wnioskiem z 27 października 2021 r., zgłosili do Prezydenta zamiar wniesienia jednorazowej opłaty przekształceniowej wraz z wnioskiem o udzielenie bonifikaty. Decyzją z 11 maja 2022 r., nr 11/2022, Prezydent, działając na podstawie art. 1 , art. 4, art. 6 ust. 1 i ust. 2, art. 7 ust. 1, ust. 2 i ust. 6 oraz art. 21 ust. 3, ust. 4 i ust. 5 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (Dz. U. z 2020 r., poz. 2040, dalej jako "ustawa"), po rozpatrzeniu wniosku z 28 lutego 2022 r., ustalił opłatę roczną z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności opisanej powyżej nieruchomości w kwocie 590,06 zł, z zastosowaniem stawki procentowej 1 %, nakładając obowiązek wnoszenia tak ustalonej opłaty przez współwłaścicieli lokalu niemieszkalnego nr [...] – [...] przez 99 lat, licząc od dnia przekształcenia, oraz odmówił udzielenia bonifikaty dla lokalu niemieszkalnego nr [...]. Odwołanie od powyższej decyzji Prezydenta wnieśli [...]. Po rozpatrzeniu wniesionego odwołania, Kolegium decyzją z 22 czerwca 2023 r., nr KOX/868/Pu/22, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Kolegium wskazało przede wszystkim na brzmienie przepisu art. 7 ust. 6 ustawy, zgodnie z którym okres ponoszenia opłaty przekształceniowej wynosi 20 lat, licząc od dnia przekształcenia. Organ zauważył, że w myśl art. 7 ust. 6a ustawy, właściciel gruntu będący przedsiębiorcą, w odniesieniu do nieruchomości wykorzystywanej do prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 3 Prawa przedsiębiorców z uwzględnieniem art 14, może w terminie 3 miesięcy od dnia przekształcenia złożyć właściwemu organowi oświadczenie o zamiarze wnoszenia opłaty przez okres: 1) 99 lat, licząc od dnia przekształcenia - jeżeli stawka procentowa opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, o której mowa w ust. 2, wynosi 1 % albo 2) 50 lat, licząc od dnia przekształcenia - jeżeli stawka procentowa opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, o której mowa w ust. 2, wynosi 2 %, albo 3) 33 lat, licząc od dnia przekształcenia - jeżeli stawka procentowa opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, o której mowa w ust. 2, wynosi 3 %, albo 4) w którym suma opłat nie przekroczy wartości rynkowej nieruchomości stanowiącej podstawę ustalenia opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, o której mowa w ust. 2 - jeżeli stawka procentowa opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, o której mowa w ust. 2, jest wyższa niż 3 %. Kolegium zacytowało także brzmienie przepisów art. 7 ust. 6b, ust. 6c oraz ust. 6d ustawy. Wobec powyższego Kolegium uznało, że skoro odwołujący się nie złożyli oświadczenia o nieprowadzeniu działalności w rozumieniu art. 3 Prawa przedsiębiorców, to w związku z tym Prezydent prawidłowo przyjął, że za okres 2019-2021 winna zostać wniesiona opłata przekształceniowa zgodnie z zaświadczeniem z 21 stycznia 2022 r. Skargę na powyższą decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli [...] (dalej łącznie jako "Skarżący"). W jej uzasadnieniu Skarżący wskazali w szczególności, że na podstawie art. 7 ust. 6 ustawy, chcą wnosić opłatę przekształceniową przez okres 20 lat, licząc od dnia przekształcenia, a nie jak określił to, na podstawie art. 7 ust. 6a ustawy, Prezydent w swojej decyzji przez okres 99 lat. Ponadto, niemożność uzyskania bonifikaty od opłaty jednorazowej przekształceniowej przez właścicieli lokali użytkowych w parterze wielopiętrowego budynku wzniesionego na nieruchomości oddanej w użytkowanie wieczyste pod budownictwo mieszkaniowe, Skarżący ocenili jako jest niekonstytucyjną i niesprawiedliwą. Wskazali przy tym, że zaskarżona decyzja Kolegium nie jest merytoryczną, indywidualną decyzją w ich sprawie, ale skopiowaną decyzją Kolegium wydaną w innej sprawie, czyli w sprawie [...], co jasno wynika z treści zaskarżonej decyzji Kolegium z 22 czerwca 2023 r. Skarżący podnieśli również, że mają prawo wyboru pomiędzy uiszczeniem 20 rocznych opłat przekształceniowych i ewentualną dopłatę w przypadku przekroczenia limitu pomocy de minimis, albo płatnością tejże opłaty przez okres od 33 do 99 lat, w zależności od wysokości stawki procentowej opłaty rocznej. Nie ma zatem, zdaniem Skarżących, prawnych podstaw aby żądać od Skarżących płacenia opłaty przekształceniowej do 2118 r., jak wyliczyli Skarżący, skoro zgodnie z notarialną umową użytkowania wieczystego gruntu, użytkowanie wieczyste zostało ustanowione do dnia 9 kwietnia 2092 r. Skarżący wskazali ponadto, że w uchwale z października 2018 r. Rada Miasta Stołecznego Warszawy wyraziła zgodę na udzielenie bonifikaty osobom fizycznym będącym właścicielami budynków mieszkalnych jednorodzinnych lub lokali mieszkalnych lub spółdzielniom mieszkaniowym od jednorazowej opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. Natomiast w lutym 2019 r. powyższa uchwała została poszerzona o udziały w gruncie związane z lokalami garażowymi, czyli lokalami użytkowymi. Jak zauważyli Skarżący, w przeciwieństwie do właścicieli lokali mieszkalnych, a nawet właścicieli lokali użytkowych/garaży/miejsc parkingowych, właściciele lokalu użytkowego w budynku mieszkalnym wielolokalowym, w tym Skarżący, podobnie jak inni tzw. "przedsiębiorcy", zostaliśmy pominięci przez Uchwałę Rady Miasta Stołecznego Warszawy i pozbawieni możliwości uzyskania bonifikaty od opłaty jednorazowej przekształceniowej. Powyższe pominięcie Skarżący uznali za naruszające wyrażoną w art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasady równości wobec prawa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2492, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634, ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach kontroli działalności administracji publicznej sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, określającego prawa i obowiązki stron oraz prawa procesowego, regulującego postępowanie przed organami administracji publicznej. Podstawę materialnoprawną zarówno zaskarżonej decyzji Kolegium, jako i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, stanowią przepisy ustawy z 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (Dz. U. z 2020 r., poz. 139, dalej jako "ustawa"). Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy, z dniem 1 stycznia 2019 r. prawo użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe przekształca się w prawo własności tych gruntów. Przekształcenie potwierdza się w zaświadczeniu wydawanym przez organ administracji publicznej, które stanowi podstawę ujawnienia prawa własności gruntu w księdze wieczystej oraz ewidencji gruntów i budynków (art. 4 ust. 1 ustawy). W zaświadczeniu, poza potwierdzeniem przekształcenia, jest również zawarta informacja o obowiązku wnoszenia rocznej opłaty przekształceniowej, wysokości i okresie wnoszenia tej opłaty, a także możliwości wniesienia opłaty, o której mowa w art. 7 ust. 7, i zasadach jej wnoszenia. Zaświadczenie zawiera pouczenie o możliwości złożenia wniosku, o którym mowa w art. 6 ust. 1 (art. 4 ust. 4 ustawy). Z kolei art. 6 ust. 1 ustawy stanowi, że jeżeli właściciel nieruchomości nie zgadza się z zawartą w zaświadczeniu informacją o wysokości i okresie wnoszenia opłaty, może złożyć do właściwego organu, w terminie 2 miesięcy od dnia doręczenia zaświadczenia, wniosek o ustalenie wysokości lub okresu wnoszenia tej opłaty w drodze decyzji. Zgodnie natomiast z art. 7 ust. 1 ustawy, z tytułu przekształcenia nowy właściciel gruntu ponosi na rzecz dotychczasowego właściciela gruntu opłatę. Wysokość opłaty jest równa wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, która obowiązywałaby w dniu przekształcenia (ust. 2). Regulacje dotyczące okresu ponoszenia omawianej opłaty zostały zawarte m.in. w art. 7 ust. 6-6d ustawy. Zgodnie z art. 7 ust. 6, opłata jest wnoszona przez okres 20 lat, licząc od dnia przekształcenia. W myśl art. 7 ust. 6a ustawy, właściciel gruntu będący przedsiębiorcą, w odniesieniu do nieruchomości wykorzystywanej do prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2019 r. poz. 1292 i 1495 oraz z 2020 r. poz. 424 i 1086), z uwzględnieniem art. 14, może w terminie 3 miesięcy od dnia przekształcenia złożyć właściwemu organowi oświadczenie o zamiarze wnoszenia opłaty przez okres: 1) 99 lat, licząc od dnia przekształcenia - jeżeli stawka procentowa opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, o której mowa w ust. 2, wynosi 1% albo 2) 50 lat, licząc od dnia przekształcenia-jeżeli stawka procentowa opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, o której mowa w ust. 2, wynosi 2%, albo 3) 33 lat, licząc od dnia przekształcenia - jeżeli stawka procentowa opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, o której mowa w ust. 2, wynosi 3%, albo 4) w którym suma opłat nie przekroczy wartości rynkowej nieruchomości stanowiącej podstawę ustalenia opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, o której mowa w ust. 2 - jeżeli stawka procentowa opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, o której mowa w ust. 2, jest wyższa niż 3%. Przepis art. 7 ust. 6b ustawy stanowi, że właściciel gruntu będący przedsiębiorcą w okresie pozostałym do wnoszenia opłaty w każdym czasie, z uwzględnieniem art. 14, może złożyć nowe oświadczenie o zamiarze wnoszenia opłaty stosownie do ust. 6 albo 6a, z uwzględnieniem dotychczas wniesionych opłat. Właściwy organ wydaje zaświadczenie potwierdzające wysokość i okres pozostały do wnoszenia opłaty w terminie 30 dni od dnia złożenia nowego oświadczenia. Do zaświadczenia potwierdzającego wysokość i okres pozostały do wnoszenia opłaty stosuje się odpowiednio przepis art. 11 ust. 2. Stosownie do art. 7 ust. 6c ustawy, w przypadku gdy właściciel gruntu będący przedsiębiorcą nie złożył oświadczenia w terminie, o którym mowa w ust. 6a, właściwy organ wydaje zaświadczenie i informuje o obowiązku wnoszenia opłaty odpowiednio przez okres, o którym mowa w ust. 6a. Oświadczenie złożone po upływie terminu, o którym mowa w ust. 6a, ale przed doręczeniem zaświadczenia uznaje się za skuteczne. Z kolei zgodnie z art. 7 ust. 6d ustawy, do zaświadczenia, o którym mowa w ust. 6c, właściwy organ załącza informację o możliwości złożenia wniosku o zmianę okresu wnoszenia opłaty na okres 20 lat, pod warunkiem złożenia przez właściciela gruntu będącego przedsiębiorcą oświadczenia o nieprowadzeniu działalności gospodarczej w rozumieniu art. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców na nieruchomości, której dotyczy to zaświadczenie, lub wniosku o udzielenie pomocy publicznej wraz z dokumentami wymaganymi na podstawie przepisów odrębnych. Mając na uwadze brzmienie powyższych przepisów należy dojść do wniosku, że okres wnoszenia opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntu we własność, o którym mowa w art. 7 ust. 6a ustawy, a który to przepis organy zastosowały w niniejszej sprawie, zależy od wystąpienia dwóch przesłanek. Należą do nich, po pierwsze, aby właściciel gruntu był przedsiębiorcą oraz po drugie, by przekształcenie prawa dotyczyło nieruchomości wykorzystywanej do prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 3 ustawy - Prawo przedsiębiorców (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 maja 2022 r., I OSK 1699/21, LEX nr 3347652). Z kolei, zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców, działalnością gospodarczą jest zorganizowana działalność zarobkowa, wykonywana we własnym imieniu i w sposób ciągły. Zorganizowanie, zgodnie z uzasadnieniem projektu ww. ustawy, należy rozumieć jako wykorzystanie konkretnych składników materialnych (np. nieruchomości lub ruchomości) lub składników niematerialnych (np. know-how, dobre imię, prawa na dobrach niematerialnych), które są przez daną osobę łączone w sensie funkcjonalno-gospodarczym w jeden uporządkowany kompleks, zdatny do tego, aby przy jego wykorzystaniu można było uczestniczyć w obrocie gospodarczym. Zarobkowy charakter ma działalność, która jest prowadzona w celu (z subiektywnym zamiarem) osiągania zysków, nawet jeżeli de facto dana działalność nie zawsze będzie obiektywnie dochodowa. Przeciwieństwem działalności zarobkowej w tym rozumieniu jest działalność niezarobkowa, czyli taka, której rzeczywistym przeznaczeniem nie jest generowanie czystych zysków, nawet jeżeli w toku jej wykonywania pewne niezamierzone zyski w pewnym momencie de facto się pojawiają. Działalnością wykonywaną w sposób "ciągły" jest natomiast działalność wykonywana regularnie i powtarzalnie. Jako całość działalność ta nabiera charakteru względnie trwałego i stabilnego, nie ograniczającego się do jednorazowych, okazjonalnych czy też sporadycznych przedsięwzięć gospodarczych (por. rządowy projekt ustawy - Prawo przedsiębiorców, VIII kadencja, druk nr 2051, s. 57-58). Organy obu instancji uznały, że brak było podstaw do zastosowania wobec Skarżących okresu wnoszenia opłaty przekształceniowej, określonej w art. 7 ust. 6 ustawy, tj. 20 lat, licząc od dnia przekształcenia. Zastosowały natomiast w sprawie przepis art. 7 ust. 6a ustawy i ustaliły Skarżącym okres ponoszenia opłaty z tytułu przekształcenia prawa wieczystego użytkowania gruntów we własność na 99 lat. Organy uznały bowiem, że Skarżący są przedsiębiorcami, a grunt objęty przekształceniem stanowi nieruchomość wykorzystywaną przez nich do prowadzenia działalności gospodarczej (wynajem lokalu użytkowego). Według poglądu Skarżących, w tym zaprezentowanego w trakcie rozprawy w dniu 14 grudnia 2023 r., nie są oni przedsiębiorcami. W toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Ponadto stosownie do art. 77 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Ostatecznie organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Z kolei, według przepisu art. 107 § 3 k.p.a., uzasadnienie faktyczne postanowienia powinno m.in. zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej postanowienia, z przytoczeniem przepisów prawa. Natomiast uzasadnienie decyzji organów obu instancji sprowadza się w zasadzie do powołania brzmienia przepisów mających znaczenie w sprawie. Brak w nim jednak odzwierciedlenia dążenia organów do ustalenia stanu faktycznego i następnie jego przedstawienia w uzasadnieniu, co winno poprzedzać późniejsze zastosowanie odpowiednich przepisów prawa materialnego lub ich wykładni. Brak wyrażenia pierwszego z elementów uzasadnienia (faktycznego) rozstrzygnięcia stanowi o naruszeniu, poza art. 107 § k.p.a., również wyrażonej w art. 11 k.p.a. zasady przekonywania. W realiach niniejszej sprawy Prezydent uznał, że skoro Skarżący nie złożyli oświadczenia o nieprowadzeniu działalności gospodarczej na przedmiotowym gruncie, to przyjąć należało, że opłata przekształceniowa winna być wnoszona przez Skarżących przez okres 99 lat, licząc od dnia przekształcenia. Zdaniem Sądu, Prezydent przedwcześnie przyjął, że Skarżący, jako przedsiębiorcy, mieszczą się w zakresie zastosowania art. 7 ust. 6a ustawy. W powyższym zakresie Prezydent nie przeprowadził bowiem wystarczających ustaleń faktycznych, co w realiach niniejszej sprawy było wymagane do merytorycznego załatwienia sprawy, ja też wyprowadzone ze zgromadzonego materiału wnioski nie przekonują o słuszności podjętego rozstrzygnięcia. Ze strony organu I instancji zabrakło w szczególności ustaleń dotyczących tego czy położony w Warszawie przy ul. [...] lokal niemieszkalny nr [...], stanowiący współwłasność Skarżących, był wykazywany w dokumentach finansowych Skarżących jako służący określonemu przedsięwzięciu gospodarczemu, a wydatki związane z jego utrzymaniem i eksploatacją były rozliczane przez Skarżących pod względem podatkowym w sposób właściwy dla podmiotów prowadzących działalność gospodarczą. Istnienie planu finansowo-gospodarczego obejmującego wspomniany lokal niemieszkalny nr [...] dowodziłoby, że ww. nieruchomość była generalnie przez Skarżących wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej - w rozumieniu art. 7 ust. 6a ustawy. Co do zasady podatnik, który wynajmuje w sposób ciągły i zorganizowany nieruchomości, może zostać przez organy podatkowe potraktowany jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą, z uwagi na fakt, że przychód z tytułu najmu takich nieruchomości jest kwalifikowany jako przychód z działalności gospodarczej, o czym wprost stanowi art. 14 ust. 2 pkt 11 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2647, ze zm.). Również Kolegium w żaden sposób nie oceniło tych przesłanek, nie oceniło również czy ustalenia Prezydenta w tym zakresie są prawidłowe, bezrefleksyjnie akceptując stanowisko Prezydenta. Za zasadny zatem w takiej sytuacji uznać należy zarzut skargi dokonania przez organy obu instancji niepełnych ustaleń faktycznych. Dodatkowo, decyzja Kolegium nie odniosło się do meritum – brak jest w jej uzasadnieniu jakiejkolwiek oceny własnej Kolegium rozpoznawanej sprawy, czego najlepszym przykładem jest zacytowanie przez organ daty innego zaświadczenia o przekształceniu (tj. z 21 stycznia 2022 r.) niż to, które zostało wydane w sprawie Skarżących, czyli zaświadczenia z 8 grudnia 2021 r., oraz wskazania jako osoby odwołującej się [...], zamiast Skarżących. W rezultacie uznanie przez organy obu instancji, że opłata z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntu we własność powinna być ponoszona przez okres 99 lat, nie mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów w świetle reguł wynikających z art. 80 k.p.a., tym samym jest dowolne. Zdaniem Sądu, organy obu instancji naruszyły także przepisy postępowania, tj. art. 7, art. 8, art. 77 § 1, oraz art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji, organy naruszyły także w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy art. 7 ust. 6a ustawy, poprzez jego zastosowanie w stanie faktycznym sprawy, który ich to tego nie uprawniał. Naruszenie to było bowiem wynikiem braku wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego, jak i błędnej oceny materiałów dowodowych. Z tych przyczyn zakwestionowana decyzja Kolegium, jak też obarczona tożsamymi wadami decyzja organu I instancji, nie mogły się ostać. Rozpoznając sprawę ponownie organ I instancji weźmie zatem pod uwagę przyjętą przez Sąd w uzasadnieniu niniejszego wyroku oceną prawną oraz wykładnię przepisów ustawy, i przeprowadzi niezbędne czynności w celu ponownego rozpatrzenia wniosku Skarżących o ustalenie rocznej opłaty przekształceniowej. Następnie, jeżeli zostaną ku temu spełnione wszystkie przesłanki ustawowe, wada nową decyzję w sprawie. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 p.p.s.a., orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.