I SA/Wa 1750/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Bożena Marciniak Sędziowie: sędzia WSA Elżbieta Lenart asesor WSA Marek Maliński (spr.) Protokolant specjalista Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2024 r. sprawy ze skargi Polskich Kolei Państwowych S.A. z siedzibą w Warszawie na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 4 czerwca 2024 r. nr DO-II.7610.122.2024.KC w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia prawa użytkowania wieczystego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 4 czerwca 2024 r. nr DO-II.7610.122.2024.KC Minister Rozwoju i Technologii (dalej również: "Minister"), po rozpatrzeniu odwołania spółki Polskie Koleje Państwowe S.A. w Warszawie (dalej również: "Spółka", "Strona" lub "Skarżąca"), od decyzji Wojewody Śląskiego (dalej również: "Wojewoda") z dnia 19 kwietnia 2024 r. nr NWIV.752.13.2023 odmawiającej stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 27 października 2000 r. przez Spółkę prawa użytkowania wieczystego niezabudowanego gruntu, położonego w [...], obręb [...], oznaczonego jako działka nr [...] o pow. [...] m2, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Jak wynika z akt sprawy Wojewoda, działając m.in. na podstawie art. 34 i art. 35 ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji i restrukturyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" (Dz. U. z 2022 r., poz. 2542 ze zm.; dalej: "ustawa o komercjalizacji") - decyzją z dnia 19 kwietnia 2024 r. - odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 27 października 2000 r. przez Polskie Koleje Państwowe w Warszawie prawa użytkowania wieczystego niezabudowanego gruntu, położonego w [...], obręb [...], oznaczonego jako działka nr [...] o pow. [...] m2, objętego księgą wieczystą nr [...]. W wyniku rozpoznania odwołania Spółki Minister – decyzją z dnia 4 czerwca 2024 r. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Jak zaznaczył Minister, Sąd Rejonowy w [...] I Wydział Cywilny prawomocnym postanowieniem z dnia 29 marca 2017 r. sygn. akt I Ns [...] stwierdził, że Skarb Państwa nabył przez zasiedzenie z dniem 2 stycznia 2005 r. prawo własności nieruchomości położonej w [...], oznaczonej jako działki nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha, powstałe z podziału działki nr [...] karta mapy [...]. Zdaniem Ministra ww. postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z dnia 29 marca 2017 r. jest podstawą wpisu prawa własności do działki nr [...] na rzecz Skarbu Państwa - Starosty [...] w dziale II księgi wieczystej nr [...]. Następnie Minister stwierdził, że przedmiotowa działka nr [...] nie stanowiła własności Skarbu Państwa, zarówno według stanu na dzień 5 grudnia 1990 r., jak i na dzień 27 października 2000 r., co oznacza, że nie została spełniona jedna z koniecznych przesłanek uwłaszczenia na podstawie art. 34 ust. 1 ustawy o komercjalizacji. W konsekwencji Minister wskazał, że obowiązany był utrzymać w mocy decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 19 kwietnia 2024 r. Na decyzję Ministra skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła Spółka zarzucając jej naruszenie: 1) art. 7 oraz art. 8 k.p.a. poprzez brak podjęcia działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy; 2) art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 ab initio k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego; 3) art. 34 ustawy o komercjalizacji poprzez odmowę stwierdzenia nabycia na rzecz PKP S.A. z dniem 27 października 2000 r. ex lege prawa użytkowania wieczystego nieruchomości. W oparciu o tak sformułowane zarzuty Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody Śląskiego z dnia 19 kwietnia 2024 r., jak również o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 34 ustawy o komercjalizacji, zgodnie z którym grunty będące własnością Skarbu Państwa, znajdujące się w dniu 5 grudnia 1990 r. w posiadaniu PKP, co do których PKP nie legitymowało się dokumentami o przekazaniu mu tych gruntów w formie prawem przewidzianej i nie legitymuje się nimi do dnia wykreślenia z rejestru przedsiębiorstw państwowych, stają się z dniem wejścia w życie ustawy (czyli z dniem 27 października 2000 r.), z mocy prawa, przedmiotem użytkowania wieczystego PKP. Budynki, inne urządzenia i lokale znajdujące się na gruntach, o których mowa w ust. 1, stają się z mocy prawa, nieodpłatnie, własnością PKP. Nabycie praw, o których mowa w ust. 1 i 3, nie może naruszać praw osób trzecich. Z powyższego stanu prawnego wynika, że podstawową przesłanką nabycia mienia przez PKP w dniu wejścia w życie ustawy, tj. 27 października 2000 r. (art. 83 ustawy) jest to, aby grunt był w tej dacie własnością Skarbu Państwa. Tymczasem z prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w [...] I Wydział Cywilny z dnia 29 marca 2017 r. sygn. akt I Ns [...] wynika, że Skarb Państwa nabył przez zasiedzenie z dniem 2 stycznia 2005 r. prawo własności nieruchomości położonej w [...], oznaczonej jako działki nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha. Wobec tego, że sporny grunt zarówno 5 grudnia 1990 r., jak i w dacie wejścia w życie ustawy (27 października 2000 r.) nie był własnością Skarbu Państwa brak było podstaw do potwierdzenia nabycia przez Spółkę prawa użytkowania wieczystego nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], co prawidłowo uczynił Wojewoda Śląski w decyzji z dnia 19 kwietnia 2024 r. i zasadnie zaakceptował Minister Rozwoju i Technologii w zaskarżonej decyzji. W konsekwencji za bezzasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 34 ustawy o komercjalizacji. Za bezzasadne należało uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8 oraz art. 77 § 1 i art. 80 w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. Zakres prowadzonego przez organy postępowania dowodowego determinowany był treścią przepisów prawa materialnego mających zastosowanie w tej sprawie. Skarżąca ogólnikowo jedynie stwierdziła, że rozstrzygnięcia wydane w przedmiotowej sprawie oparto o ustalenia dokonane na podstawie niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i niewystarczającej dokumentacji, nie wskazując jakichkolwiek dowodów przemawiających za prezentowanym przez nią stanowiskiem. W takiej sytuacji twierdzenia Skarżącej uznać należy za bezzasadne. Mając na uwadze wszystkie wyżej wskazane okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.