I SA/Wa 1752/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Skiba po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia A. P. z dnia 26 kwietnia 2018 r. na zarządzenie z dnia 14 lutego 2018 r. w sprawie ze skargi A. P. o wznowienie postępowanie sądowego zakończonego orzeczeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 marca 2017r. w sprawie I SA/Wa 34/17 wydanym w sprawie ze skargi A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2016r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego postanawia: odrzucić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 12 stycznia 2018 r., sygn. akt I SA/Wa1752/17 odrzucił skargę A. P. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego orzeczeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 marca 2017 r., sygn. akt I SA/Wa 34/17 wydanym w sprawie ze skargi A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego. Na powyższe postanowienie skarżąca A. P. reprezentowana przez matkę H. C. wniosła pismem z dnia 12 lutego 2018 r. (data wniesienia do Sądu) skargę kasacyjną wraz z wnioskiem o ustanowienie adwokata bądź radcy prawnego. Zarządzeniem z dnia 14 lutego 2018 r. poinformowano skarżącą o tezie uchwały NSA z dnia 2 grudnia 2010 r., II GPS 2/10, oraz o tym, że w niniejszym postępowaniu (ze skargi o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem z 31 marca 2017 r. sygn. akt I SA/Wa 34/17) reprezentowana jest przez r.pr. G. K. Pismem z dnia 22 marca 2018 r. skarżąca wystąpiła o doręczenie jej ww. zarządzenia z dnia 14 lutego 2018 r., którego kserokopia została jej doręczona w dniu 24 kwietnia 2018 r. Pismem z dnia 26 kwietnia 2018 r. skarżąca wniosła zażalenie na ww. zarządzenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), dalej: p.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, o których mowa w 194 § 1 pkt 1-10 art. p.p.s.a. W myśl z art. 198 p.p.s.a. przepisy działu dotyczącego środków odwoławczych stosuje się odpowiednio do zażaleń na zarządzenia przewodniczącego, jeżeli ustawa przewiduje wniesienie zażalenia. Stosownie do art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuca na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Jak wynika z treści art. 194 § 1 p.p.s.a. katalog przypadków, w których wniesienie zażalenia jest dopuszczalne, jest katalogiem zamkniętym. Zażalenie jest zatem dopuszczalne jedynie wówczas, kiedy ustawa wyraźnie przewiduje możliwość jego wniesienia. Jeśli ustawa przewiduje wydanie postanowienia czy zarządzenia i jednocześnie nie stanowi, że na takie postanowienie lub zarządzenie przysługuje prawo wniesienia zażalenia, to wniesienie tego środka odwoławczego jest niedopuszczalne (zob. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 793). W rozpoznawanej sprawie skarżąca przedmiotem zażalenie uczyniła zarządzenie informujące ją o tezie uchwały NSA z dnia 2 grudnia 2010 r., II GPS 2/10 i o tym, że w sprawie reprezentowana jest przez konkretnego radcę prawnego oraz, że z mocy ustawy jest zwolniona z kosztów sądowych. Na tego rodzaju zarządzenie nie przysługuje zażalenie, co obligowało Sąd do jego odrzucenia na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.