I SA/Wa 1754/17

Starszy referendarz sądowy - Justyna Wtulich – Gruszczyńska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego G. K. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi A. P. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego orzeczeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 marca 2017 r., w sprawie o sygn. akt I SA/Wa 36/17 wydanym w sprawie ze skargi A. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego G. K. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, kwotę 147,60 (sto czterdzieści siedem 60/100) złotych, w tym tytułem opłaty kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych, tytułem 23 % podatku od towarów i usług kwotę 27,60 (dwadzieścia siedem 60/100) złotych. Postanowieniem z dnia 17 marca 2017 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Wa 36/17 starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego oraz umorzył postępowanie w zakresie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] na pełnomocnika skarżącej został wyznaczony radca prawny –G. K.. Wyrokiem z dnia 31 marca 2017 r. wydanym w sprawie o sygn. akt I SA/Wa 36/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...]. Postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2018 r. wydanym w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. P. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego orzeczeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 marca 2017 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Wa 36/17 odrzucił skargę o wznowienie postępowania sądowego. W dniu 4 czerwca 2018 r. (data stempla biura podawczego) do Sądu wpłynęło zawiadomienie pełnomocnika ustanowionego z urzędu o sporządzeniu opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia Sądu z dnia 19 kwietnia 2018 r. wraz z dołączoną opinią prawną. Pełnomocnik wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu według norm przepisanych. Jednocześnie oświadczył, że koszty te nie zostały opłacone ani w całości, ani w części. W niniejszej sprawie zważono, co następuje : Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 t.j.) zwanej dalej P.p.s.a. wyznaczony adwokat, radcy prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu reguluje obecnie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1715), które weszło w życie z dniem 2 listopada 2016 r. W niniejszej sprawie, opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej została sporządzona w dniu 4 czerwca 2018 r. i wpłynęła do Sądu w dniu 11 czerwca 2018 r. (data stempla biura podawczego). Z uwagi na to, że postępowanie w drugiej instancji zainicjowane wniesioną opinią o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej zostało wszczęte po wejściu w życie ww. rozporządzenia (2 listopada 2016 r.) zastosowanie w sprawie będą miały przepisy ww. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r., powoływanego dalej jako "rozporządzenie". Przepis § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia stanowi, że za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej stawka wynosi - 50 % opłaty określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny – 75 % tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia opłaty w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna ani decyzja, czy też postanowienie Urzędu Patentowego - wynoszą 240 zł. Stosownie do § 4 ust. 3 ww. rozporządzenia opłatę, o której mowa w ust. 1 i 2, podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towaru i usług. Obecnie stawka ta wynosi 23 %. W niniejszej sprawie radca prawny – G. K. został ustanowiony pełnomocnikiem z urzędu w sprawie o sygn. akt I SA/Wa 36/17. Stosownie jednak do treści art. 39 P.p.s.a. pełnomocnictwo to obejmowało również z mocy samego prawa umocowanie do reprezentowania skarżącej w sprawie ze skargi o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Sądu z dnia 31 marca 2017 r., wydanym w sprawie o sygn. akt I SA/Wa 36/17. W ramach pomocy prawnej udzielonej skarżącej w niniejszej sprawie pełnomocnik sporządził i wniósł opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia Sądu z dnia 19 kwietnia 2018 r., odrzucającego skargę o wznowienie postepowania sądowego. Zasadne jest zatem przyznanie pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenia w wysokości 50 % opłaty określonej w § 21 ust. 1 pkt 1 lit c) rozporządzenia, czyli opłatę w wysokości 120 zł. Na mocy § 4 ust. 3 rozporządzenia, ustalona opłata ulega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług (23 %). W konsekwencji radcy prawnemu – G. K. należy się wynagrodzenie w wysokości 120 zł oraz kwota 27,60 zł stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług – łącznie kwota 147,60 zł. Z powyższych względów, w oparciu o powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.