I SA/Wa 1758/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Apostolidis Sędziowie: Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2011 r. sprawy ze skarg W. w W. i W. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargi. I. Stan faktyczny 1. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] po rozpoznaniu wniosków Wspólnot Mieszkaniowych nieruchomości [...] w W. o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją tego Kolegium z dnia [...] października 2009 r. nr [...] orzekającą o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Gminy W. z dnia [...] czerwca 2002 r. nr [...] zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości KW [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka ewidencyjna nr [...] - utrzymało w mocy własną decyzję. 2. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podało, że Burmistrz Gminy W. decyzją z dnia [...] czerwca 2002 r. nr [...] zatwierdził projekt podziału nieruchomości KW [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka ewidencyjna nr [...], położonej w rejonie ulic [...], polegający na wydzieleniu szeregu działek zgodnie z mapą [...] i przyjętą do państwowego zasobu geodezyjno -kartograficznego za numerem ewidencyjnym [...]. Organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji podał, że nieruchomość podlegająca podziałowi położona jest na terenie MU-17 przeznaczonym w obowiązującym planie ogólnym m. W. na funkcję mieszkaniowo – usługową. Proponowany podział ma na celu realizację ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 86, póz. 433 z późn. zm.) oraz zadań statutowych Wojskowej Agencji Mieszkaniowej (Dz. U. z 1995 r. Nr 136, poz. 674 z późn. zm.), polegających na sprzedaży zasobów mieszkaniowych oraz związanej z nimi infrastruktury technicznej i społecznej. Na podstawie art. 95 pkt 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, podział nieruchomości może nastąpić niezależnie od ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nadto, organ pierwszej instancji wskazał, iż projektowane działki mają dostęp do drogi publicznej po drogach wewnętrznych, zaś zgodnie z mapą podziałową [...], na działkach nr [...] należy ustanowić służebność prawa przejścia i przejazdu o szerokości 4 m. Decyzja została sprostowana z urzędu postanowieniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r. W dniu 17 lipca 2007 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wpłynął, przekazany postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2007 r., wniosek Wspólnoty Mieszkaniowej [...] o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2002 r., uzupełniony pismami z dnia 10 września 2007 r., 30 stycznia 2008 r. i 27 kwietnia 2008 r. Pismem z dnia 30 stycznia 2008 r. również Wspólnota Mieszkaniowa [...] wystąpiła o uchylenie decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2002 r. wskazując, że podział działki nr [...] został dokonany z rażącym naruszeniem prawa oraz drastycznym naruszeniem interesów społeczności lokalnej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. zawiadomieniem z dnia [...] marca 2008 r. wszczęło postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji, a decyzją z dnia [...] października 2009 r. odmówiło stwierdzenia nieważności tej decyzji, ze względu na brak cech rażącego naruszenia prawa materialnego przez wydanie kwestionowanej decyzji. Wspólnoty Mieszkaniowe [...] zgłosiły wnioski o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej tą decyzją, zarzucając braki w postępowaniu dowodowym oraz brak analizy obowiązujących przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki mieszkalne i ich usytuowanie. Wskazano, że działka nr [...] nie ma właściwego dostępu do drogi publicznej, bowiem dostęp ten przebiega przez ciąg pieszo-jezdny; na działce nr [...] nie ma możliwości zlokalizowania pojemnika służącego do czasowego gromadzenia odpadów stałych ani tym bardziej zapewniającego możliwość ich segregacji; podniesiono naruszenie konstytucyjnej równości podmiotów poprzez zróżnicowanie wielkości działek. Wspólnota Mieszkaniowa [...] ograniczyła swoje żądanie do stwierdzenia nieważności decyzji w części dotyczącej działki nr [...]. 3. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdziło, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2009 r. nie narusza prawa i należy ją utrzymać w mocy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wskazało, że sprawę toczącą się na podstawie przepisów art. 156-158 kpa organ rozpatruje na podstawie przepisów prawa materialnego obowiązujących w dniu wydania kwestionowanej decyzji, czyli w tym przypadku w dniu 14 czerwca 2000 r., czyli ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (j.t. Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543), oraz nieobowiązujące już rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 17 lutego 1998 r. w sprawie trybu dokonywania podziałów nieruchomości oraz sposobu sporządzania i rodzajów dokumentów wymaganych w tym postępowaniu (Dz. U. Nr 25, poz. 130). Przywołując art. 156 § 1 kpa organ wskazał, że wyliczone w tym przepisie wady decyzji, uzasadniające stwierdzenie nieważności, mają charakter materialnoprawny. Ich występowanie powoduje, że z mocy decyzji powstaje albo stosunek prawny ułomny, albo w ogóle się on nie nawiązuje. Wady wskazane w tym przepisie tkwią w samej decyzji i godzą w podmiotowe elementy stosunku prawnego, w jego przedmiot lub też w podstawę prawną, w wyniku czego albo dochodzi do nieprawidłowych skutków prawnych, albo do prawnej bezskuteczności decyzji administracyjnej. Nie są to wady o charakterze procedurałnym, gdyż usuwanie takich wad dokonywane jest na podstawie przepisów o wznowieniu postępowania. Z tej racji, że wady tkwią w samej decyzji, postępowanie, w którym została ona wydana, może być prawidłowe pod względem prawnym, jednakże może ono być źródłem wadliwości decyzji ze względu na merytoryczne treści ustalone w stadium wstępnym lub stadium rozpoznawczym postępowania. Z punktu widzenia bytu prawnego decyzji wadliwej nie ma to jednak znaczenia, ponieważ ocenie podlega sama decyzja i jej skutki prawne, a nie poprzedzające ją postępowanie (za: Borkowski w: Adamiak/Borkowski, KPA Komentarz, Warszawa 1998, art. 156, Nb. 5). Naruszenia prawą, mogące stanowić podstawę stwierdzenia nieważności decyzji, wyliczone są w art. 156 § 1 kpa. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest jedynie ustalenie, czy dana decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w tym przepisie. W postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru o stwierdzenie nieważności decyzji organ ma obowiązek rozpatrywać sprawę w granicach określonych w art. 156 § 1 kpa, to znaczy nie może rozpatrywać sprawy co do jej istoty, jak w postępowaniu odwoławczym. Oznacza to, że badając w trybie art. 156 § 1 kpa decyzję z dnia [...] czerwca 2002 r. Prezydenta W. nie dokonuje się oceny jej słuszności czy też racjonalności, nie bada się jej skutków, a jedynie jej zgodność z prawem. Oceny decyzji w trybie art. 156 § 1 kpa dokonuje się na dzień jej wydania. Należy zatem, zdaniem organu, dokonać analizy decyzji z dnia [...] czerwca 2002 r. Prezydenta W. w świetle kolejnych przepisów art. 156 § 1 kpa. Decyzja wydana została przez organ właściwy stosownie do art. 96 ust. 1 ustawy dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, nie posiada cech, o jakich mowa w punkcie 3, 4, 5, 6 i 7 - nie dotyczyła już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do osoby będącej stroną w sprawie - ówczesnego użytkownika wieczystego gruntu – W. (potwierdzający ten fakt wypis z księgi wieczystej nr [...] dołączono do wniosku o dokonanie podziału nieruchomości), nie była niewykonalna w dniu jej wydania, nie można też stwierdzić, że decyzja ta w jej wykonaniu wywołałaby czyn zagrożony karą, nie zawiera też wady powodującej jej nieważność z mocy prawa, bowiem nie istnieje żaden przepis prawa materialnego który można by wskazać jako przyczynę jej nieważności – w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 stycznia 1988 r. IV SA 941/87, ONSA 1988, nr 1, poz. 30 stwierdzono, że "Przepis art. 156 § 1 pkt 7 kpa może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji jedynie wtedy, gdy przepis prawa materialnego wyraźnie stanowi, że określona w nim wadliwość decyzji powoduje jej nieważność". Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdziło, że decyzja Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2002 r. nie jest decyzją wydaną bez podstawy prawnej, bowiem oparta ona była na przepisach prawa materialnego - ustawy z dnia z dnia 21 sierpnia 1997 r. gospodarce nieruchomościami, kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisów gminnych: miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego m. st. Warszawy zatwierdzonego uchwałą Rady m. st. Warszawy Nr XXXV/199/92 z dnia 28 września 1992 r. ogłoszoną w Dz. Urz. Woj. Warszawskiego Nr 15 z dnia 15 października 1992 r. poz. 184. Badając przedmiotową decyzję pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego, obowiązującymi w dniu wydania badanej decyzji, zwłaszcza, że zarzuty w stosunku do decyzji dotyczą właśnie tego typu naruszeń, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., przywołując art. 93 ustawy o gospodarce nieruchomościami, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania badanej decyzji, stwierdziło, że w uzasadnieniu badanej decyzji znalazło się jedynie stwierdzenie, że nieruchomość znajduje się w strefie planistycznej oznaczonej jako MU-17 o funkcjach mieszkaniowo-usługowych. W obszarze tym preferowane było utrzymanie i rozwój funkcji mieszkaniowych wraz z urządzeniami I stopnia obsługi, dopuszczalne zaś lokalizowanie urządzeń II i III stopnia obsługi, oraz wykluczone było lokalizowanie obiektów, których szkodliwość wykraczałaby poza teren inwestycji. Szczegółowych ustaleń dotyczących podziału nieruchomości w planie nie było. Organ podniósł, że wnioskodawcy wskazali, a dokumenty potwierdzają, że przed wydaniem decyzji nie zostało wydane postanowienie opiniujące podział. Jest to naruszenie prawa, ale naruszenie dotyczące postępowania, zatem nie ma charakteru rażącego. Tego rodzaju naruszenie może być przesłanką do ewentualnego wznowienia postępowania. Zasadnicza dla koncepcji i dokonania podziału jest wola właściciela lub użytkownika wieczystego gruntu, który może zwrócić się do organu o zatwierdzenie podziału i decyzję otrzyma, o ile wola ta nie jest sprzeczna z przepisami. W decyzji podziałowej umieszczono warunek ustanowienia służebności, drogowych i parkingowych, co z kolei wypełnia ust. 3. Zdaniem organu, zarzut naruszenia przepisów ustawy Prawo budowlane i rozporządzeń wykonawczych nie może być uwzględniony, ponieważ, jak już wyżej wspomniano, podziałowi podlegała nieruchomość niezabudowana, zaś reguły dotyczące np. zapewnienia dostępu do drogi publicznej mają w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami własne uregulowania, a więc przepis Prawa budowlanego nie jest w takiej sytuacji przepisem szczególnym. Odnośnie zarzutów dotyczących postępowania administracyjnego, organ stwierdził również, że jedynie wyjątkowo dopuszcza się stwierdzenie nieważności decyzji z tego względu. Akta sprawy nie zawierają dokumentów, które wskazywałyby na tego rodzaju rażące naruszenia procedury. Wniosek o podział nieruchomości został złożony do właściwego organu i z właściwymi załącznikami, a projekt podziału zawierał niezbędne elementy. Odnosząc się do art. 156 § 1 pkt 2 kpa (wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] przypomniało, że m. in. w. wyroku z dnia 11 maja 1994 r. (III SA 1705/93, publ. Wspólnota z 1994 r., Nr 42, poz. 16) Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że z rażącym naruszeniem prawa nie można utożsamiać każdego naruszenia prawa. Naruszenie prawa ma cechą rażącego, gdy decyzja nim dotknięta wywołuje skutki prawa nie dające się pogodzić z wymaganiami praworządności, którą należy chronić nawet kosztem obalenia ostatecznej decyzji. Nie chodzi więc o spór o wykładnię prawa, lecz o działanie wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w prawie. Innymi słowy, o rażącym naruszeniu prawa można mówić wyłącznie w sytuacji, gdy proste zestawienie treści decyzji z treścią przepisu prowadzi do wniosku, że pozostają one ze sobą w jawnej sprzeczności. Z kolei w wyroku z 26 września 2002 r. V SA 2998/99 - za LEX nr 51249 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż: Rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Cechą rażącego naruszenia prawa jest również to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią zastosowanego w niej przepisu. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Zarzuty wnioskodawców dotyczą okoliczności faktycznych, które nie leżą w sferze prawnej i nie wynikają bezpośrednio z decyzji. Konflikty między Wspólnotami Mieszkaniowymi oraz Wspólnotami i administracją, które powstały w ciągu ośmiu lat od wydania badanej decyzji podziałowej nie mogą mieć wpływu na ocenę samej decyzji w trybie art. 156 § 1 kpa. Jedynym bowiem miernikiem, czy doszło do rażącego naruszenia prawa, jest ocena samej decyzji, abstrahując od jej skutków, w kontekście przepisów prawa materialnego obowiązujących w dniu jej wydania. Organ podkreślił również, że każda decyzja ostateczna, zgodnie z art. 16 kpa, chroniona jest zasadą trwałości. Co do tego istnieje również ugruntowane orzecznictwo sądów administracyjnych, np. w wyroku z 26 listopada 2008 r. sygn. VII SA/Wa 1353/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził: Postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji jest wyjątkiem od obowiązującej w postępowaniu administracyjnym wyrażonej, w art. 16 kpa, zasady trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej. A zatem nie jest dopuszczalne "podciąganie" wypadków zwykłego naruszenia prawa pod naruszenie kwalifikowane, rażące, ani - tym bardziej - uznawanie za naruszające prawo sytuacji - gdzie nie jest wyjaśnione, czy do naruszenia prawa w ogóle doszło (LEX nr 527529). Natomiast zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 marca 2003 r. I SA 1405/01: Wyjątek od zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych oznacza, że mimo pewności w obrocie prawnym ostatecznych decyzji powinny być z niego eliminowane takie, które naruszają prawo, przy czym eliminacja ta zależy od stopnia i wielkości tego naruszenia (LEX nr 156376). W ocenie Kolegium, naruszenia prawa, których można się dopatrzyć przy wydaniu kwestionowanej decyzji dotyczą postępowania, mogą więc stanowić ewentualną przesłankę wznowieniową, zaś, biorąc pod uwagę rozmiar ewentualnych skutków unieważnienia decyzji, nie powinna ona zostać wyeliminowana z obrotu prawnego. Kolegium wskazało również, że w procedurze administracyjnej istnieją inne możliwości zmiany decyzji obarczonych wadą, a także decyzji niewadliwych. Możliwe jest zastosowanie art. 155 kpa - po uzgodnieniu racji i stanowisk zainteresowanych stron postępowania - w całości, lub części materii objętej decyzją. II. Zarzuty zawarte w skardze i stanowisko organu 1. Skargę na decyzję Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyły: - Wspólnota Mieszkaniowa [...], zarzucając, naruszenie (1) przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, w szczególności art. 93 ust. 1 oraz § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 17 stycznia 1991 r. w sprawie trybu dokonywania podziałów nieruchomości, (2) art. 7, 8, 77, 80, 107 § 3 i 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, i domagała się uchylenia zaskarżonej oraz poprzedzającej decyzji, oraz - Wspólnota Mieszkaniowa [...], i domagała się stwierdzenia nieważności ww. decyzji w części dotyczącej zaprojektowanego podziału dla działki nr ewid. [...] jako wykonanego z naruszeniem prawa. 2. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. III. Uzasadnienie prawne Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 2. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] października 2009 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Gminy W. z dnia [...] czerwca 2002 r. zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości KW [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka ewidencyjna nr [...]. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skargi nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżona jak również poprzedzająca decyzja nie naruszają prawa. Sąd podziela stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak również podziela przytoczone w sprawie orzecznictwo, natomiast nie podziela zarzutów skarg. 3. W pierwszej kolejności zauważyć należy, iż postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest postępowaniem nadzwyczajnym, stanowi formę nadzoru. Przedmiotem tego postępowania jest wyłącznie ustalenie, czy ostateczna decyzja administracyjna poddana nadzorowi w nadzwyczajnym trybie jest dotknięta którąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. A zatem, w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej obowiązkiem organu jest wyłącznie rozpatrzenie sprawy w granicach określonych w art. 156 § 1 kpa, co oznacza, że w postępowaniu tym organ administracji nie jest władny rozstrzygnąć sprawę co do istoty, jak może to uczynić w postępowaniu odwoławczym, organ nadzoru może działać tylko jako organ kasacyjny. Stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji administracyjnych wyrażonej w art. 16 kpa, a ponieważ przesłanki stwierdzenia nieważności zostały wymienione wyczerpująco w art. 156 § 1 kpa, powinny być interpretowane dosłownie, a nie rozszerzająco. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 kpa, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji administracyjnej jest jednoznacznie sprzeczna z treścią przepisu prawa, i gdy taka decyzja nie może być zaakceptowana przez organy praworządnego państwa powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego. Nie jest rażącym naruszeniem prawa rozstrzygnięcie wynikające z odmiennej interpretacji przepisu, nawet jeżeli później zostanie ono uznane za nieprawidłowe. Rażącym naruszeniem prawa nie jest również błąd w wykładni przepisu, który, nawet przy zastosowaniu wszelkich zasad poprawnej interpretacji, może być interpretowany odmiennie. Rażącym naruszeniem prawa jest przekroczenie prawa, czyli naruszenie w sposób oczywisty i jednoznaczny przepisu prawnego, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. Jeśli zastosowanie przepisu prawa wymaga interpretacji i subsumcji do konkretnego stanu faktycznego – nie ma rażącego naruszenia prawa. 4. Niezależnie zaś od tego, czy postępowanie administracyjne toczy się w postępowaniu zwykłym czy nadzorczym, obowiązkiem organu administracji publicznej prowadzącego postępowanie, jest przestrzeganie zasad ogólnych postępowania administracyjnego, wyrażonych m. in. w art. 7 i 12 kpa. Zgodnie z art. 7 kpa, obowiązkiem organu administracji publicznej jest dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, natomiast stosownie do art. 12 ust. 1 kpa, organy administracji publicznej mają obowiązek działać w sprawie wnikliwie i szybko. Organ administracji publicznej obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, stosownie do art. 77 § 1 kpa, a następnie, zgodnie z art. 80 kpa, ocenić na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. 5. Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. prawidłowo wskazało, że sprawę toczącą się na podstawie przepisów art. 156-158 kpa organ rozpatruje na podstawie przepisów prawa materialnego obowiązujących w dniu wydania kwestionowanej decyzji, czyli w niniejszej sprawie w dniu [...] czerwca 2000 r., a zatem na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (j.t. Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543), oraz nieobowiązującego już rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lutego 1998 r. w sprawie trybu dokonywania podziałów nieruchomości oraz sposobu sporządzania i rodzajów dokumentów wymaganych w tym postępowaniu (Dz. U. Nr 25, poz. 130), oraz, że w kwestionowanej decyzji podziałowej nie nastąpiło takie naruszenie prawa, które spowodowałoby konieczność stwierdzenia nieważności tej decyzji. Zdaniem Sądu, co należy równocześnie podkreślić, późniejsze trudności związane z realizacją decyzji zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości, nie mają żadnego wpływu na ważność tej decyzji w dniu jej wydania. Prawidłowo organ uznał również, że zarzut naruszenia przepisów ustawy Prawo budowlane i rozporządzeń wykonawczych nie może być uwzględniony, ponieważ, jak już wyżej wspomniano, podziałowi podlegała nieruchomość niezabudowana, zaś reguły dotyczące np. zapewnienia dostępu do drogi publicznej mają w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami własne uregulowania, a więc przepis Prawa budowlanego nie jest w takiej sytuacji przepisem szczególnym. 6. Zdaniem Sądu postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. 7. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.