I SA/Wa 1761/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska Sędziowie WSA Agnieszka Jędrzejewska - Jaroszewicz WSA Joanna Skiba (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi B. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie reformy rolnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz B. S.A. z siedzibą w W. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołań J. O., M. S. i K. K., reprezentowanych przez pełnomocnika adw. Z. B., od decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] października 2013 r., nr [...] uchylił w całości ww. decyzję Wojewody [...] i orzekł, że zespół pałacowo - parkowy aktualnie położony na działce ewidencyjnej nr [...], znajdującej się przy ulicy [...], nie podlegał działaniu przepisu art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej. W uzasadnieniu organ przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Wnioskiem z dnia 17 sierpnia 2009 r. J. O., M. S. i K. K. zwróciły się do Wojewody [...] o wydanie decyzji stwierdzającej, że zespół pałacowo - parkowy o powierzchni [...], nie podlegał pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. z 1945 r., Nr 3, poz. 13 ze zm.), zwanego dalej "dekretem". Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] października 2013 r., nr [...] stwierdził, że ww. majątek podpadał pod działanie przepisów dekretu. Od powyższej decyzji Wojewody [...] złożyły J. O., M. S. i K. K., reprezentowane przez pełnomocnika adw. Z. B. Rozpoznając złożone odwołanie Minister przytoczył treść art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu i wskazał, że jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy zaświadczenia Urzędu Wojewódzkiego W. z dnia [...] lipca 1947 r., majątek [...] został przejęty przez Skarb Państwa na rzecz reformy rolnej. Natomiast z wykazu nieruchomości państwowych, stan na dzień 1 stycznia 1957 r., wynika, iż majątek [...]. Organ stwierdził, że skoro przejęty majątek zajmował powierzchnię większą niż 100 ha (czyli spełniał przesłanki obszarowe), to przeszedł w całości na cele reformy rolnej bez względu na to jaki charakter miały wchodzące w jego skład nieruchomości. Wskazał na obowiązująca linie orzeczniczą, z której wynika, że organ orzekający, czy dana nieruchomość podpada pod działanie dekretu, nie bada wyłącznie norm obszarowych, o których mowa w art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu, ale ocenia, czy dana nieruchomość jest nieruchomością ziemską o charakterze rolniczym (w całości bądź w części). Natomiast gdy wniosek dotyczy części nieruchomości ziemskiej, oznacza to niekiedy konieczność zbadania, czy objęta wnioskiem część danej nieruchomości ziemskiej pozostawała w związku funkcjonalnym z pozostałą częścią nieruchomości. Złożony wniosek dotyczy dzisiejszej działki ewidencyjnej nr [...]. W chwili przejęcia nieruchomości ziemskiej [...] na cele reformy rolnej na działce stanowiącej przedmiot niniejszego postępowania posadowiony był pałac wraz z parkiem i stawem. Potwierdza to dokumentacja przekazana przez [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków oraz zeznania K. K., zawarte w protokołach z dnia [...]. Zdaniem organu odwoławczego przedmiotowa nieruchomość nie miała związku funkcjonalnego z pozostałym majątkiem T. B. Tego związku nie potwierdza bezpośrednie położenie przy cukrowni M., zgodnie bowiem z odpisem protokołu zdawczo - odbiorczego cukrownia została ona przejęta na podstawie orzeczenia Ministra Przemysłu i Handlu z dnia [...] czerwca 1947 r., Nr [...], wydanego na podstawie przepisów ustawy z dnia 3 stycznia 1946 r. o przejęciu na własność Państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej (Dz. U. Nr 3, poz. 17), które ogłoszono w Monitorze Polskim Nr 90, poz. 608. Wynika z tego, że cukrownia stanowiła odrębną od badanego majątku ziemskiego własność Spółki Akcyjnej "[...]"(co poświadcza pismo dyrektora cukrowni z dnia [...] stycznia 1950 r.) i nie podlegała pod przepisy dekretu. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy ocenił pozostały materiał zgromadzony w aktach sprawy, przede wszystkim dokumentację [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Przekazana dokumentacja dotycząca zarówno pałacu, jak i parku pałacowego. Z karty ewidencyjnej zabytków architektury i budownictwa (Nr 340, Rejestr zabytków Nr 1054/495, 26.03.1962 r.) wynika, że pałac był samodzielną nieruchomością. Zarówno opis pałacu, jak i plan jego usytuowania nie potwierdzają istnienia wokół niego zabudowań o charakterze gospodarczym. Natomiast zgodnie z dokumentacją konserwatorską sporządzoną w 1976 r., na terenie parku znajdował się pałac, natomiast zabudowania gospodarcze były usytuowane na zachód od parku. Dodatkowo ta część opracowania potwierdza, że XIX wieczny układ parku został w głównej mierze zachowany - sposób usytuowania parku przedstawia załączony szkic. Zdaniem organu powyższy sposób ujęcia całego zespołu pałacowo - parkowego w zasadzie pokrywa się z treścią zeznań K. K. poczynionych przy okazji wizji lokalnej i ujętych w protokole sporządzonym w dniu 23 października 2012 r. Odnosząc się do wątpliwości dotyczących przebiegu granicy działki za stawem organ uznał, że w ramach prowadzonego postępowania, ocenie podlega wyłącznie dzisiejsza działka ewidencyjna nr [...], która obejmuje tereny przejętego zespołu pałacowo - parkowego, dla sprawy nie ma znaczenia, w którym miejscu przebiegała północna granica całego założenia parkowego. Przedmiot sprawy został wyraźnie zakreślony i wskazany, zatem wszelkie ustalenia wykraczające poza ten przedmiot, nie mogą mieć wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie. Z tego względu organ uznał, że nieruchomość stanowiąca dzisiejszą działkę ewidencyjną nr [...] była fizycznie wyodrębniona od pozostałej części majątku, a sposób jej zagospodarowania wyraźnie wskazuje, iż pełniła funkcje wyłącznie mieszkalne. Pałac otoczony był parkiem i wraz z nim stanowił integralną całość architektoniczno - urbanistyczną. Charakteru rolnego należy również odmówić oranżerii, bowiem oranżerie służyły wyłącznie do hodowli roślin egzotycznych bądź pełniły funkcję ogrodów zimowych i były miejscem spotkań towarzyskich - wymienione zastosowanie budynku jest dalekie od prowadzenia gospodarki o charakterze rolniczym. Co istotne, na podstawie dokumentacji zgromadzonej w sprawie, nie można umiejscowić wymienionych w protokole z dnia 28 kwietnia 1945 r. kurnika i królikarni, jednak niezależnie od poczynionych ustaleń nie można stwierdzić, że usytuowanie wymienionych konstrukcji na terenie parku powoduje, że cały zespół pałacowo - parkowy był wykorzystywany lub mógł zostać wykorzystany na cele związane z reformą rolną. Żaden ze zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów nie wskazuje, aby pałac był w jakikolwiek sposób wykorzystywany do celów bezpośrednio związanych z działalnością rolniczą, ani do sprawowania bieżącego zarządu majątkiem - nie świadczy o tym fakt przekazywania rządcy dyspozycji przez właściciela majątku. Na terenie pałacu nie wykazano istnienia żadnego biura czy kantoru, który mógłby służyć do celów działalności administracyjnej. Organ uznał, że staw wodny mógł służyć za zbiornik wodny służący dla celów cukrowni, to nie znaleziono żadnych dowodów świadczących o rzekomym myciu w stawie parkowym buraków na potrzeby cukrowni. Ponadto cukrownia stanowiła odrębną od majątku ziemskiego L. własność i podlegała rygorom innych przepisów. Z wymienionych względów organ odwoławczy uznał, że należy wykluczyć związek funkcjonalny pomiędzy zespołem pałacowo - parkowym a pozostałą rolniczą częścią majątku. Mając na uwadze powyższe uznał za niezasadna interpretację przepisów dekretu zawartą w zaskarżonej decyzji oraz ocena związku funkcjonalnego dokonana przez Wojewodę [...]. Skargę na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] sierpnia 2015 r. wniósł B. S.A. z siedzibą w W. wnosząc o jej uchylenie w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1) przepisów postępowania, tj.: - art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i zmianę decyzji I Instancji, w sytuacji, w której decyzja Organu I instancji była zgodna z prawem; - art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. poprzez nie zebranie całego materiału dowodowego oraz błędną jego ocenę, co w konsekwencji doprowadziło do ustalenia błędnego stanu faktycznego i miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez przyjęcie, że nieruchomość nie spełniała przesłanek podlegania przepisom dekretu PKWN z 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej ("Dekret"); - art. 78 § 1 k.p.a. - poprzez nie przeprowadzenie dowodów wnioskowanych przez Skarżącego co skutkowało nie ustaleniem istotnych okoliczności sprawy; - art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie wewnętrznie sprzecznych ustaleń w zakresie istotnych okoliczności sprawy; - art. 15 k.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, w szczególności poprzez brak powtórnego rozpatrzenia całości zgromadzonego materiału dowodowego oraz brak rozpatrzenia wszystkich wniosków dowodowych zgłaszanych przez strony postępowania; 2) przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 2 ust. 1 lit. e) Dekretu poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji przyjęcie, że zespół pałacowo - parkowy położony na działce nr [...] z obrębu [...] nie podlegał dyspozycji powyższego przepisu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wchodzi więc tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. dalej p.p.s.a.), wynika, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w skardze podstawą prawną. Oznacza to, że sąd dokonuje oceny zaskarżonego aktu mając na uwadze wszelkie aspekty sprawy, nie zaś jedynie argumentację podniesioną przez stronę skarżącą. Dokonana zgodnie z przedstawionymi kryteriami sądowa kontrola zaskarżonego aktu wykazała konieczność zastosowania w niniejszej sprawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Zgodnie z przywołanym przepisem zaskarżony akt podlega uchyleniu, jeżeli Sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie należy podkreślić, że działania organów administracji publicznej uprawnionych do prowadzenia postępowania i podejmowania orzeczeń, podporządkowane są przede wszystkim określonej w art. 7 kpa zasadzie prawdy obiektywnej. W doktrynie podkreśla się wynikający dla organów z tej zasady nakaz wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa. Z powyższą zasadą skorelowane są regulacje umieszczone w art. 77 kpa. Według wskazanego przepisu organ jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, tak aby ustalony stan faktyczny zgodny był z rzeczywistością. To czy dana okoliczność została udowodniona, można zaś ocenić jedynie na podstawie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego (art. 80 kpa). Organ nie może więc pominąć przy ocenie żadnego zarzutu, również jeżeli został on zgłoszony przez stronę w odwołaniu. Stanowisko organu prowadzącego postępowanie - po przeprowadzeniu koniecznych czynności procesowych – winno zaś znaleźć swój wyraz w uzasadnieniu decyzji, sporządzonym stosownie do art. 107 § 3 kpa. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi wydana na podstawie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (t. j. Dz. U, Nr 3, poz. 13) w związku z § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. Nr 10, poz. 51 ze zm.). Powołaną decyzją organ odwoławczy, działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 kpa, uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji orzekającą o tym, iż zespół pałacowo-parkowy [...] podlegał działaniu przepisów art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej oraz orzekł, że ww. nieruchomość nie podpadała pod działanie ww. przepisów dekretu. Ustalenia organu co do podstawy przejęcia przedmiotowej nieruchomości przez Skarb Państwa ( art. 2 ust. 1 lit. e dekretu) – zdaniem sądu- są na obecnym etapie przedwczesne. Organy bowiem bezkrytycznie uznały za pełnomocnikiem J. O., M. S. i K. K., że taka była podstawa przejęcia przedmiotowej nieruchomości przez Skarb Państwa. Z żadnego jednak dokumentu znajdującego się w aktach administracyjnych ( pismo Starostwa Powiatowego B. z dnia [...] grudnia 1947 r. zaświadczenie Urzędu Wojewódzkiego W. z dnia [...] lipca 1947 r., pismo Wojewódzkiego Urzędu Ziemskiego w W. z dnia [...] marca 1947 r.) nie wynika w sposób jednoznaczny, że przedmiotowa nieruchomość została przejęta na podstawie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu. Ustalenie podstawy przejęcia przedmiotowej nieruchomości przez Skarb Państwa ma znaczenie priorytetowe, gdyż ma wpływ na właściwość organu. Ponieść bowiem należy, że orzekanie w sprawach podpadania danej nieruchomości pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN o przeprowadzeniu reformy rolnej zostało powierzone administracji państwowej i kompetencja ta, mimo kolejnych zmian w strukturze i właściwości organów administracji publicznej, cały czas pozostawała w sferze legitymacji organu szczebla wojewódzkiego (por. uchwała NSA z dnia 10 stycznia 2011 roku, sygn. akt I OPS 3/10, ONSAiWSA 201 1/2/23, LEX nr 672624). Zatem, gdyby przejęcie nieruchomości ziemskiej nastąpiło na innej podstawie niż z art. 2 ust. 1 lit. e dekretu, Wojewoda nie mógłby orzekać w sprawie. Pomocne przy ustaleniu podstawy przejęcia majątku położonego w L. na własność Skarbu Państwa będzie zbadanie księgi wieczystej prowadzonej dla przedmiotowej nieruchomości i ustalenie na jakiej podstawie w tej księdze został wpisany Skarb Państwa oraz analiza decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] orzekająca o umorzeniu postępowania w sprawie stwierdzenia, że zespół pałacowo-parkowy położony w miejscowości L. nie podlegał pod działanie przepisom art. 2 ust. 1 lit. e dekretu. W sytuacji, gdy podjęte czynności związane z wyjaśnieniem podstawy prawnej przejęcia, udokumentowane w aktach sprawy, nie przyniosą żadnego rezultatu, wówczas dopiero uprawnionym będzie przyjęcie - na podstawie analizy zgromadzonego materiału dowodowego-, że nieruchomość ziemska położona w L., przeznaczona została na cele reformy rolnej na podstawie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu. Dalej konieczne jest również dokładne ustalenie obszaru, na którym położone były pałac wraz z parkiem. Z decyzji powinny wynikać numery działek, na jakich ówcześnie były umiejscowione wymienione części majątku, wraz z numerami obecnie im odpowiadającymi, ich powierzchnia i stan prawny. Wyjaśnienie tych kwestii jest o tyle istotne, że ewentualne nieścisłości czy błędy przy dokonaniu ustaleń mogą skutkować wydaniem rozstrzygnięcia w stosunku do działek nie będących w istocie tymi częściami dawnego majątku ziemskiego, czy w ogóle częściami tego majątku. Nadto z powyższymi ustaleniami wiąże się obowiązek ustalenia prawidłowego kręgu stron postępowania. Zgodnie z art 28 K.p.a. stroną w postępowaniu administracyjnym jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie. Bez wątpienia aktualni właściciele lub użytkownicy wieczyści nieruchomości, objętych żądaniem wnioskodawców, są tymi podmiotami, które mają interes prawny w przedmiotowym postępowaniu. Kwestia dokładnego ustalenia obszaru jest w przedmiotowej sprawie punktem wyjścia do dalszych rozważań. Dodać w tym miejscu należy, że zgodnie z § 6 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. Nr 10, poz. 51 ze zm.) "Strona, ubiegająca się o uznanie, że dana nieruchomość jest wyłączona spod działania postanowień zawartych w art. 2 ust. (1) pkt e), winna przedłożyć wojewódzkiemu urzędowi ziemskiemu dowody, stwierdzające dokładny obszar tej nieruchomości z wyszczególnieniem użytków każdego rodzaju, a w braku takich dowodów zwrócić się do wojewódzkiego urzędu ziemskiego o sporządzenie dowodów pomiarowych na swój koszt." Okolicznością sporną w sprawie jest fakt przebiegu północnej granicy zespołu pałacowo – parkowego w L. Wbrew twierdzeniom organu, przebieg granicy ma istotne znaczenie w sprawie, gdyż należy w pierwszej kolejności ustalić przebieg granic w dacie wejścia w życie dekretu, żeby następnie ocenić, czy zespól parkowo- pałacowy miał czy też nie związek funkcjonalny z pozostałą częścią nieruchomości ziemskiej. W tym zakresie należy uzupełnić materiał dowodowy o ewentualne dokumenty( plany, mapy, dane ewidencyjne i katastralne) pozyskane po kwarendzie dokumentów znajdujących się w Archiwum Państwowego m.W. oraz z Archiwum Państwowego [...]. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika uczestniczek postępowania adw. Z. B. przebieg granic zespołu pałacowo- parkowego w dacie wejścia w życie dekretu nie wynika z w sposób nie budzący wątpliwości z dokumentów znajdujących się już w aktach sprawy tj. z dokumentów sporządzonych przez organy ochrony konserwatorskiej oraz z map. Dokumenty ochrony konserwatorskiej zostały sporządzone w latach pięćdziesiątych, sześćdziesiątych i siedemdziesiątych XX wieku i opisują stan nieruchomości z tych lat, a nie z daty wejścia w życie dekretu, zaś znajdujące się w aktach administracyjnych mapy są bardzo nieprecyzyjne i na ich podstawie nie można z całą pewnością ustalić przebiegu północnej granicy parku. O brakach w materiale dowodowym świadczy fakt złożenia na rozprawie przez pełnomocnika uczestniczek uzyskanych przez niego dokumentów dotyczących przedmiotowej nieruchomości ( vide: protokół rozprawy). Z tych wszystkich względów, w ocenie Sądu kontrolowane rozstrzygnięcia organów orzekające o podpadania majątku położonego w L. pod art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN są przedwczesne, albowiem zostały podjęte bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w tym dokonania analizy wszystkich dowodów, mającej znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności. Organy wydając kwestionowane decyzje oparły się na skąpych dowodach zgromadzonych w aktach sprawy oraz na zeznaniach K. K. , nie przeprowadził jednak dalszych poszukiwań dokumentów wskazanych w pismach skarżącego. Powyższe dowodzi, iż organy nie dokonały prawidłowej oceny materiału dowodowego sprawy. Przedstawione działanie organu odwoławczego wskazują na istotne naruszenie przez niego art. 7, art. 77, art. 80 K.p.a. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organy winny uwzględnić podniesienie wyżej okoliczności, w pełni stosując się do warunkujących prawidłowość postępowania administracyjnego przepisów i zasad. W szczególności, po wyczerpującym zebraniu materiału dowodowego, dążąc do ustalenia prawdy materialnej, w oparciu o zasadę swobodnej oceny dowodów, według swojej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania, winny ocenić wartość poszczególnych środków dowodowych i podjęte stanowisko prawidłowo uzasadnić, wskazując dowody na których się oparły i dowody którym odmówiły wiarygodności i mocy dowodowej. W świetle powyższego Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi została wydana z naruszeniem powołanych wyżej przepisów prawa procesowego, mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uwzględniając powyższe Sąd stwierdza, iż na obecnym etapie przedwczesnym byłoby dokonywanie merytorycznej kontroli wywodów organu orzekającego dotyczących oceny, czy istnieje związek funkcjonalny pomiędzy zespołem pałacowo- parkowym położonym w L. a pozostałą częścią przejętej nieruchomości stanowiącej poprzednią własność M. B. Przedwczesna byłaby również ocena zawartych w skargach zarzutów oraz analiza w tym zakresie zaskarżonej decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji. O kosztach orzekł na podstawie art. 200 ppsa .