I SA/Wa 1767/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogdan Wolski Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Miernik (spr.) Sędzia WSA Mirosław Gdesz Protokolant Ewa Szymańska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi J. N. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia odszkodowania za nieruchomość oddala skargę. Wojewoda [....] decyzją z dnia [....] września 2009 r. nr [....], po rozpatrzeniu odwołania J. M. N., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [....].W. z dnia [....] lutego 2009 r. nr [....] o odmowie uwzględnienia wniosku w sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomość położoną w W. w dzielnicy [....] przy ul.[....], pochodzącą z księgi hipotecznej [.....] Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Prezydent [...]. W. decyzja z dnia [...] lutego 2009 r. nr [....] odmówił uwzględnienia wniosku J. M. N. w sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomość położoną w W. w dzielnicy [....] przy ul. [....] o pow. [....] m2, pochodzącą z księgi hipotecznej [....]". W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że wniosek o ustalanie, w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), odszkodowania za grunt zajęty pod drogi publiczne został złożony po terminie określonym ustawowo. Od decyzji tej odwołał się J. M. N. wskazując, że w okresie od 1 stycznia 2001 r. do 31 grudnia 2005 r. występował z wnioskami o odszkodowanie za powyższą nieruchomość. Wojewoda [....] po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [....] września 2009 r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [....] W. z dnia [....] lutego 2009 r. nr [....] W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że w terminie określonym w art. 73 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, został złożony wniosek o odszkodowanie za nieruchomość położoną w W. w dzielnicy [....] przy ul. [....] o pow. [....] m2, pochodzącą z księgi hipotecznej [....] bez wskazania przepisów, na podstawie których odszkodowanie ma być dochodzone. Wniosek ten został rozpatrzony na podstawie art. 215 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, bowiem organ w postępowaniu ustalił, że nieruchomość położona w Warszawie przy ul. [....] znajduje się na terenie objętym działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze [....] W. (Dz. U. Nr 50, poz. 279). Decyzją Prezydenta [....] W. z dnia [....] listopada 2003 r. nr [....] odmówiono przyznania odszkodowania za przedmiotową nieruchomość. Wojewoda [....] decyzją (ostateczną) z dnia [....] czerwca 2004 r. nr [....] utrzymał w mocy powyższą decyzję. Mając powyższe na uwadze, Wojewoda [....] uznał, że wniosek, na który powołuje się strona w odwołaniu był już przedmiotem postępowania administracyjnego, które zakończyło się ostateczną decyzją pozostającą w obrocie prawnym. Organ wskazał, że skoro J. M. N. pismem z dnia [....] stycznia 2009 r. wystąpił o wypłatę odszkodowania za przedmiotową nieruchomość w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, to organ pierwszej instancji prawidłowo odmówił uwzględnienia wniosku ze względu na upływ terminu, rozstrzygając sprawę w trybie wskazanym przez stronę. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł J. M. N. wskazując, że nieprawidłowo organ przyjął, że w latach 2001 do 2005 nie były składane wnioski dotyczące nieruchomości położonej w W. w dzielnicy [....] przy ul. [....] o pow. [....] m2, pochodzącej z księgi hipotecznej [....] Skarżący wskazał, że w sprawie o odszkodowanie wnioski składane były od wielu lat, na dowód czego załączył kopie tych wniosków. Skarżący dodał, że przejęcie przedmiotowej nieruchomości nastąpiło z naruszeniem prawa, bowiem nawet przywałowany przez organy dekret z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy przewidywał odszkodowanie za przejęte przez miasto grunty. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [....] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja z dnia [....] lutego 2009 r. nie naruszają prawa. W ocenie Sądu, organy orzekające prawidłowo uznały, że wniosek skarżącego z dnia [....] stycznia 2009 r. jest nowym wnioskiem o ustalenie odszkodowania. Znajdujące się w aktach sprawy wnioski skarżącego i pozostałych spadkobierców dawnego właściciela S. N. z lat 1999 – 2004 o ustalenie odszkodowania zostały rozpoznane, wydaną na podstawie art. 215 ustawy o gospodarce nieruchomościami, decyzją Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [....] listopada 2003 r. nr [....] odmawiającą przyznania odszkodowania za przedmiotową nieruchomość. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Wojewody [....] z dnia [....] czerwca 2004 r. nr [....], która jest ostateczna i pozostaje w obiegu prawnym. Z akt sprawy wynika także, że decyzją Burmistrza Gminy [....] z dnia [....] stycznia 1997 r. ustanowiono na rzecz następców prawnych dawnego właściciela prawo użytkowania wieczystego gruntu położonego w [....] przy ul. [....] o pow. [....] m2 stanowiącego działkę ew. nr [....] z obrębu [....], obecnie nr [....] z obrębu [....], zwrócono budynek mieszkalny usytuowany na tej działce wybudowany przed 1939 r. oraz odmówiono przyznania prawa użytkowania wieczystego do pozostałej części gruntu o pow. [....] m2 zajętego pod ulicę [....]. Powyższe wskazuje, że prawidłowo organy orzekające przyjęły, że wniosek skarżącego z dnia 14 stycznia 2009 r. należy rozpoznać, zgodnie z żądaniem skarżącego, na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.). Zgodnie zaś z art. 73 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1 i 2 , będzie ustalane i wypłacane według zasad i trybu określonych w przepisach o odszkodowaniach za wywłaszczone nieruchomości, na wniosek właściciela nieruchomości złożony w okresie od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. Po upływie tego okresu roszczenie wygasa. Termin określony w art. 73 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – jak słusznie zauważył organ odwoławczy – jest terminem prawa materialnego, którego upływ powoduje wygaśnięcie roszczenia. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego bezspornie wynika, że skarżący wniosek o odszkodowanie z dnia 14 stycznia 2009 r. złożył w Urzędzie [....]. W. w dniu [....] stycznia 2009 r. Przedmiotowy wniosek został wniesiony zatem po upływie terminu określonego w art. 73 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Oznacza to tym samym, że w dniu zgłoszenia wniosku o odszkodowanie roszczenie skarżącego wygasło. W tej sytuacji stwierdzić należy, że decyzja Wojewody [....] nie narusza prawa. Organ zasadnie odmówił uwzględnienia wniosku strony o ustalenie odszkodowania. Dodatkowo zauważyć należy, że część nieruchomości, co do której skarżący wystąpił o odszkodowanie w dniu 31 grudnia 1998 r. nie stanowiła własności następców prawnych dawnego właściciela S. N.. Stanowiła ona własność Gminy W., co potwierdzają wskazane powyżej i pozostające w obrocie prawnym decyzja Prezydenta [....]. W. z dnia [...] listopada 2003 r. nr [....] odmawiająca przyznania odszkodowania za przedmiotową nieruchomość, utrzymana w mocy decyzją Wojewody [....] z dnia [....] czerwca 2004 r. nr [....] oraz decyzja Burmistrza Gminy W. z dnia [....] stycznia 1997 r., mocą której ustanowiono na rzecz następców prawnych dawnego właściciela prawo użytkowania wieczystego gruntu położonego w [....] przy ul. [....] o pow.[....] m2 stanowiącego działkę ew. nr [....] z obrębu [....], obecnie nr [....] z obrębu [....], zwrócono budynek mieszkalny usytuowany na tej działce wybudowany przed 1939 r. oraz odmówiono przyznania prawa użytkowania wieczystego do pozostałej części gruntu o pow. [....] m2 zajętego pod ulicę [....]. Oznacza to, że przepisy art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną nie mają w sprawie zastosowania. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, że sprawy odszkodowań za grunty przejęte na rzecz Skarbu Państwa dekretem z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279) reguluje obecnie ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.). Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - orzekł jak w sentencji.