I SA/Wa 177/11

Referendarz sądowy Grzegorz Antas Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 2 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. N. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi S. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] grudnia 2010 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie całkowitym przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego, którego wyznaczy Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. Wnioskiem z 14 lutego 2011 r. S. N. wystąpiła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika z urzędu. W wypełnionym na wezwanie urzędowym formularzu PPF wnioskodawczyni podała, że prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Jej jedynym źródłem utrzymania jest świadczenie emerytalne w wysokości [...] zł. Nie posiada oszczędności. Wnioskodawczyni wskazała, że mieszka w domu (1/2) o powierzchni 68 m ². Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważyć należało, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Odnosząc powyższy warunek do przedstawionych we wniosku okoliczności faktycznych, stwierdzić należy, że skarżąca wykazała, iż znajduje się w sytuacji uzasadniającej uwzględnienie złożonego przez nią wniosku. Możliwości finansowe wnioskodawczyni, mając na uwadze złożone wyjaśnienia, są ograniczone wobec bardzo niskich dochodów gospodarstwa domowego. Wysokość uzyskiwanego świadczenia pozwala zaspokoić wyłącznie podstawowe potrzeby (konieczne utrzymanie), co powoduje, że nałożenie na wnioskodawczynię obowiązku ponoszenia samodzielnie kosztów postępowania (ustanowienia we własnym zakresie profesjonalnego pełnomocnika) musi być traktowane w świetle art. 246 § 1 p.p.s.a. jako niezasadne. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.