I SA/Wa 1770/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Chaciński po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku E. Sp. z o.o. z siedzibą w W. i M. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skarg E. Sp. z o.o. z siedzibą w W. i M. M. oraz Miasta W. na decyzję Komisji do spraw usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości [...], wydanych z naruszeniem prawa z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i umorzenia postępowania postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. E. Sp. z o.o. z siedzibą w W. i M. M. oraz Miasto W. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi na decyzję Komisji do spraw usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości [...], wydanych z naruszeniem prawa z [...] sierpnia 2017 r., nr [...], wydaną w przedmiocie uchylenia decyzji Prezydenta W. z dnia [...] marca 2012 r., nr [...] i umorzenia postępowania z wniosku M. M. o zmianę decyzji Prezydenta W. z [...] lutego 2012 r., nr [...]. E. Sp. z o.o. z siedzibą w W. i M. M. w swojej skardze zawarli wniosek, m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uzasadniając, że jej wykonanie grozi niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody oraz spowoduje trudne do odwrócenia skutki, a żadna ustawa szczególna nie wyłącza wstrzymania wykonania. Wykonanie decyzji mogłoby spowodować dalsze wpisy w księdze wieczystej nieruchomości, jak również stanowić podstawę do podważania decyzji ustanawiającej własność nieruchomości lub próbę podważenia umowy użytkowania. Wpłynąć też może w sposób negatywny ma sytuację prawną skarżących w innych postępowaniach. Wykonanie decyzji komisji mogłoby doprowadzić do trudnych do odwrócenia skutków w postaci wywłaszczenia. W odpowiedzi na skargę Komisja stwierdziła, że nie widzi podstaw do uwzględniania przedmiotowego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie wykonania. Ze wskazanej normy prawnej wynika obowiązek strony skarżącej wykazania przesłanek, zawartych w powołanym przepisie, tj. określenie na jaką szkodę lub trudne do odwrócenia skutki może narazić wnioskodawcę wykonanie zaskarżonej decyzji. Pozytywne rozstrzygnięcie żądania strony zależy więc od spełnienia jednej z dwóch wymienionych wyżej przesłanek. W niniejszej sprawie w ocenie Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został poparty wskazaniem takich okoliczności, które uprawdopodobniałyby, a tym samym uzasadniały zastosowanie ochrony tymczasowej. Zaznaczyć należy przy tym, że o nieodwracalności skutku wynikającego z podjętego przez organ rozstrzygnięcia można mówić tylko wówczas, gdy wywołuje on stan, który w żadnych okolicznościach nie będzie mógł ulec zmianie lub zniesieniu. W orzecznictwie przyjmuje się, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia starty na życiu i zdrowiu (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 127/04 (niepubl.) oraz z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 (Lex nr 281811)). Dokonując oceny wskazanych przez wnioskodawców przesłanek wstrzymania zaskarżonego aktu, nie można pominąć faktu, że w niniejszej sprawie kontroli sądowoadministracyjnej zostało poddane orzeczenie Komisji, które uchyla decyzję Prezydenta W. nr [...]. Tym ostatnim rozstrzygnięciem natomiast orzeczono o zmianie za zgodą stron pkt [...] decyzji nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r., nadając mu brzmienie "Ustanowić na lat 99 prawo użytkowania wieczystego do niezabudowanego gruntu o powierzchni [...] m2, położonego w W. (...) na rzecz M. M..". Orzeczenie Komisji uchyliło zatem decyzję Prezydenta W., wydaną w trybie art. 155 kpa, zmieniającą podmiot, na rzecz którego decyzją nr [...] zostało przyznane prawo użytkowania wieczystego, w trybie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy. Należy mieć też na uwadze, iż jak wynika z akt sprawy Miasto W. zostało wpisane jako właściciel do księgi wieczystej nieruchomości na mocy innej decyzji Komisji o nr [...], wydanej w tej samej dacie, która uchyliła orzeczenie [...] i odmówiła przyznania prawa użytkowania wieczystego. Wskazany wpis w księdze wieczystej jest zatem następstwem tego ostatniego rozstrzygnięcia, a nie rezultatem, uchylenia decyzji Prezydenta nr [...]. Z tego względu wskazanie przez stronę, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować dalsze wpisy w księdze wieczystej nieruchomości, jak również stanowić podstawę do podważania decyzji ustanawiającej własność nieruchomości lub próbę podważenia umowy użytkowania, nie mogło odnieść zamierzonego skutku. To nie z następstwami obecnie kontrolowanego przez Sąd rozstrzygnia, lecz z decyzją Komisji, która odmówiła ustanowienia prawa użytkowania wieczystego na skutek rozpoznania wniosku dekretowego, wiążą się bezpośrednio wskazane przez wnioskodawcę skutki. Ponadto na marginesie tych rozważań należy wskazać, że wpis w księdze wieczystej jest czynnością, której skutki są co do istoty odwracalne. Odnosząc się do twierdzenia, że skutki decyzji w sposób negatywny wpłyną na sytuację prawną skarżących w innych postępowaniach, stwierdzić należy, iż okoliczności te nie są bezpośrednim (adekwatnym) skutkiem wydanej decyzji, lecz jedynie ewentualnym, hipotetycznym jej następstwem. Odnośnie wskazania wnioskodawców, że wykonanie decyzji Komisji mogłoby doprowadzić do trudnych do odwrócenia skutków w postaci wywłaszczenia, Sąd uznał, iż nie znajduje to twierdzenie uzasadnienia o tyle, że jak wskazano uprzednio "wywłaszczenie" jest bezpośrednim skutkiem decyzji Komisji odmawiającej przyznania prawa użytkowania. Mając powyższe na uwadze Sąd, w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.