I SA/Wa 1774/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Łukaszewska – Macioch Sędziowie WSA Monika Nowicka (spr.) asesor WSA Iwona Kosińska Protokolant Monika Chorzewska - Korczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi W. K., B. K. i S. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia prawa własności nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na założenie i przeprowadzenie linii energetycznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty P. z dnia [...] maja 2006 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżących W. K., B. K. i S. K. solidarnie kwotę 640 (sześćset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I SA/Wa 1774/06 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty P. z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] orzekającą o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości położonych w gminie M. obręb S., oznaczonych jako działka o numerze ewidencyjnym [...] o powierzchni [...] ha, mającej urządzoną księgę wieczystą KW [...] i stanowiącą własność W. K. oraz jako działka nr [...] o powierzchni [...] ha stanowiącej własność S. i B. małżonków K. poprzez udzielenie Zakładowi [...] S.A Rejon [...] P. zezwolenia na założenie i przeprowadzenie drugiego toru linii elektroenergetycznej napowietrznej [...] kV na w/w nieruchomościach. Powyższe rozstrzygnięcie zostało oparte na następujących ustaleniach faktycznych i ocenach prawnych: Decyzją z dnia [...] maja 2006 r. Starosta P. ograniczył W. K. oraz S. i B. małżonkom K. sposób korzystania z opisanych wyżej nieruchomości poprzez udzielenie Zakładowi [...] S.A. Rejon [...] P. zezwolenia na przeprowadzenie drugiego toru linii elektroenergetycznej, napowietrznej [...] kV na słupach istniejących, posadowionych na wyżej wspomnianych działkach uznając, iż spełnione zostały przesłanki wynikające z art. 124 ust. l ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261 poz. 2603 ze zm.). Rozpatrując sprawę w trybie instancji odwoławczej Wojewoda [...] stwierdził, że - stosownie do w/w art. 124 ust. l ustawy o gospodarce nieruchomościami - starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej może ograniczyć w drodze decyzji sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzanie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym zagospodarowania przestrzennego a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przepis art. 124 cytowanej wyżej ustawy wiąże zatem udzielenie stosownego zezwolenia ze spełnieniem dwóch przesłanek tj. braku zgody właściciela lub użytkownika wieczystego na realizację inwestycji i posiadaniu przez inwestora wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu budowy. W tym przypadku dotyczyło to budowy II-go toru linii [...] w P. przy ulicy [...]. Organ ustalił, że właściciele działek nr [...] i [...] tj. W. K. oraz S. i B. małżonkowie K. nie wyrazili zgody na realizację wspomnianej inwestycji. Świadczyły o tym notatki służbowe sporządzone przez urzędników spisane na okoliczność przeprowadzenia negocjacji dotyczących wyrażenia takiej zgody i protokoły z rozpraw administracyjnych. Na podstawie ustaleń obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego gminy M. obszaru P. - "[...]", zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy M. nr [...] z dnia [...] października 2002 r., realizacja w/w inwestycji przewidziana została poprzez modernizację i rozbudowę urządzeń średniego i niskiego napięcia oraz lokalizację nowych stacji transformatorowych przy realizacji nowych inwestycji zgodnie z przepisami szczegółowymi. Wojewoda podkreślił, iż w przepisie art. 124 ust. l cytowanej ustawy w sposób jednoznaczny wskazano w jakim celu może być wydane zezwolenie ograniczające prawo własności. Ponieważ budowa wyżej wymienionej linii bez wątpienia mieściła się w pojęciu celu publicznego określonego w art. 6 ustawy, organ uznał, że w niniejszej sprawie zachodziły podstawy do udzielenia takiego zezwolenia. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu Wojewoda stwierdził, że wskazane w nim okoliczności nie miały wpływu na ocenę prawidłowości decyzji Starosty, gdyż dotyczyły one materii nie będącej przedmiotem niniejszego postępowania. Stosownie bowiem do art. 128 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami właścicielom gruntów przysługiwać będzie od inwestora odszkodowanie, odpowiadające wartości poniesionych szkód, powiększone o kwotę odpowiadającą zmniejszeniu się wartości nieruchomości. Powyższe rozstrzygnięcie stało się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, którą wnieśli W., S. i B. K. Skarżący domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji zarzucili organowi naruszenie art. 124 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez wydanie decyzji w trakcie niezakończonych rokowań a ponadto naruszenie art. 81 w związku z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronom możliwości wypowiedzenia się co materiału zgromadzonego w niniejszym postępowaniu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje, w zakresie swojej właściwości, kontrolę – pod względem zgodności z prawem – zaskarżonych aktów lub czynności organów administracji publicznej, przy czym kontrola Sądu sprowadza się do zbadania, czy organy administracyjne w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ponieważ badając przedmiotową sprawę Sąd uznał, że zaskarżona decyzja oraz decyzja poprzedzająca ją naruszają prawo w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, skutkowało to ich uchyleniem. Jak podkreśla się to wielokrotnie w orzecznictwie i doktrynie regulacja zawarta w przepisie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zezwalająca na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości poprzez udzielenie w decyzji zezwolenia na zakładanie i przeprowadzanie na niej ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń stanowi jeden ze szczególnych przypadków wywłaszczenia. Z tego względu treść decyzji orzekającej o uwzględnieniu w tym trybie wniosku inwestora, musi być bardzo precyzyjnie sformułowana, tak by zakres ograniczenia prawa własności był w pełni czytelny i zrozumiały dla wszystkich stron postępowania. Z tego powodu Sąd uznał za słuszny, podniesiony przez skarżących podczas rozprawy sądowej zarzut, że zakres prac, które mają być przez zakład energetyczny przeprowadzone na ich nieruchomościach jest szerszy niż wynikałoby to z decyzji zezwalającej na wykonanie inwestycji. Wskazać wypada, że zgodnie z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego gminy M. obszaru P. - "[...]", zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy M. nr [...] z dnia [...] października 2002 r., realizacja przedmiotowej inwestycji przewidywała modernizację i rozbudowę urządzeń średniego i niskiego napięcia oraz lokalizację nowych stacji transformatorowych przy realizacji nowych inwestycji - zgodnie z przepisami szczegółowymi. We wniosku z dnia 18 lipca 2005 r. o wydanie zezwolenia Zakład [...] SA Rejon [...] P. wystąpił o zezwolenie na założenie i przeprowadzenie linii energetycznej zgodnie z wspomnianym wyżej planem. Ponadto we wniosku uściślono, że projektowana inwestycja charakteryzuje się: wymianą transformatora w stacji transformatorowej S. nr [...], podwieszeniem II toru linii napowietrznej [...] kV po istniejącej trasie oraz budową kablową linii [...] kV w celu zasilenia działek nr [...] – [...], [...] – [...] w P. Tymczasem przy tak sformułowanym wniosku decyzja Starosty P. z dnia [...] maja 2006 r., która zaskarżoną decyzją Wojewody [...] została utrzymana w mocy, udzieliła zezwolenia inwestorowi jedynie na założenie i przeprowadzenie na przedmiotowych nieruchomościach drugiego toru linii elektroenergetycznej napowietrznej. Organy nie odniosły się przy tym w swym rozstrzygnięciu co do pozostałych zamierzonych prac wchodzących w skład całej inwestycji, ani też nie zaznaczono, że wspomniane decyzje mają charakter jedynie częściowy. W tych warunkach zachodzi niespójność pomiędzy treścią wniosku i uzasadnienia zaskarżonej decyzji a treścią zawartą w jej sentencji, co narusza przepisy art. 6, 7, 77, 107 § 1 i 3 k.p.a. Sąd natomiast nie podzielił zarzutów zawartych w skardze pisemnej wniesionej przez skarżących. Rokowania, o których mowa w art. 124 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami są to rokowania, które strony prowadzą przed wystąpieniem z wnioskiem o wydanie zezwolenia w trybie art., 124 ust. 1 ustawy. Jak wynika z dokumentacji zawartej w aktach administracyjnych, rokowania takie toczyły się poprzez wymianę korespondencji pomiędzy stronami oraz w rozmowie bezpośredniej. Skierowanie przez Zakład [...] wniosku do Starosty o wydanie przedmiotowego zezwolenia oznaczało fiasko owych rokowań. Z tego powodu zarzut, że decyzja ograniczająca prawo własności została wydana w trakcie rokowań (przedwcześnie ) nie znajduje uzasadnienia. Również za nietrafny Sąd uznał zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. W dniu 24 lutego 2006 r. strony zapoznały się z aktami sprawy i po tym dniu żadne czynności w sprawie nie były już dokonywane. Organ zaś II instancji nie przeprowadzał także dodatkowego postępowania dowodowego i orzekał o materiał zgromadzony w sprawie, znany stronom. Z akt nie wynika również by w jakikolwiek sposób organy utrudniały przeglądanie zainteresowanym akt sprawy lub w inny sposób uniemożliwiały branie w sprawie czynnego udziału. Ponieważ jednak – jak wyżej zaznaczono – zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca naruszały prawo w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, skutkowało to ich uchyleniem przez Sąd - na zasadzie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit c w związku z art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Rozstrzygnięcie o kosztach oparto o przepis art. 200 wyżej powołanej ustawy.