I SA/Wa 178/12

Referendarz sądowy Grzegorz Antas Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. Na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2012 r. w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] listopada 2011 r. w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego skarżący wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. W wypełnionym formularzu PPF wnioskodawca uszczegółowił swoje żądanie, wskazując, że zwracając się o zwolnienie od kosztów sądowych, wnosi o ustanowienie w postępowaniu sądowym adwokata. Skarżący wyjaśnił, że prowadzi gospodarstwo domowe samodzielnie. Pozostaje bez środków do życia. Ze złożonych wyjaśnień wynika, że stronie nie przysługuje świadczenie emerytalne ani rentowe, jak też zasiłek dla osoby bezrobotnej. Nie posiada zgromadzonych oszczędności i pozostaje aktualnie bez pracy. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważyć należało, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, natomiast zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Merytorycznemu rozpoznaniu mógł podlegać w rozstrzyganej sprawie jedynie wniosek skarżącego o ustanowienie pełnomocnika z urzędu w postępowaniu wywołanym skargą na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 3 listopada 2011 r. Jest to spowodowane tym, że w świetle art. 239 pkt 1 lit. a p.p.s.a. strona wnosząca skargę na decyzję samorządowego kolegium odwoławczego w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych. Zaistniały w rozstrzyganej sprawie brak podstaw prawnych do przyznania skarżącemu zwolnienia na mocy orzeczenia sądu (referendarza sądowego) stanowi przyczynę pozostawienia bez rozpoznania jego wniosku we wskazanym zakresie. Odnosząc się do drugiej części żądania – ustanowienia pełnomocnika z urzędu – stwierdzić należy, że nie zasługuje ono na uwzględnienie. Podstawę dla takiej oceny stanowi uznanie, że sytuacja materialna skarżącego, deklarowana we wniosku jako wyjątkowo zła, opisana została w sposób nieuwzględniający wszystkich istotnych okoliczności, mogących wpływać na możliwości płatnicze wnioskodawcy, a które w toku niniejszego postępowania musiały zostać wzięte z urzędu pod uwagę. Powyższe zastrzeżenie odnosi się do nieujawnionego przez skarżącego faktu, zgodnie z którym wnioskodawca – jak wynika z akt administracyjnych poddanej kontroli sądowej sprawy odmowy przyznania zasiłku celowego (k. 1432 akt) - ma ustalone prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy i łączna kwota jego zgromadzonych, a niewypłaconych świadczeń z tego tytułu (na dzień 31 maja 2011 r.) wynosi 69.961,70 zł. Kwota zgromadzonych na koncie skarżącego świadczeń rentowych musi być traktowana jako równoważna posiadanym przez skarżącego środkom o charakterze oszczędności, skoro wypłata tychże środków uzależniona jest wyłącznie od woli wnioskodawcy. Fakt ten uzasadnia uznanie, iż skarżący ze względu na (znaczną) wysokość zgromadzonych środków finansowych ma zabezpieczone bieżące potrzeby bytowe w rozumieniu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., wobec czego nie znajduje się w stanie, który uprawniałby go do ubiegania się o ustanowienie dla siebie pełnomocnika z urzędu w toczącym się postępowaniu przed Sądem I instancji. Zawarte we wniosku twierdzenie, iż skarżący pozostaje bez środków do życia, nie może znaleźć akceptacji w sytuacji, gdy dokonane w sprawie ustalenia wskazują na to, że środki takie skarżący w istocie posiada i może nimi swobodnie dysponować, niemniej z przyczyn od siebie zależnych od działania takiego wnioskodawca się powstrzymuje. Mając na uwadze powyższe względy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.