I SA/Wa 1781/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2005 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R.F. o wymierzenie grzywny Prezesowi Naczelnego Sądu Administracyjnego postanawia: odrzucić wniosek W dniu 6 sierpnia 2004 r. R. F. złożył wniosek do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie o wymierzenie grzywny Prezesowi Naczelnego Sądu Administracyjnego na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, zm. Dz. U. z 2004 r. Nr 162, poz. 1692 - zwaną dalej ppsa). Postanowieniem z dnia 23 września 2004 r. sygn. akt III S.A./Kr 666/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził swoją niewłaściwości i przekazał sprawę w przedmiocie nałożenia grzywny na Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego według właściwości miejscowej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W uzasadnieniu rozpoznawanego w niniejszej sprawie wniosku R.F. wskazał, że pismem z dnia 27 kwietnia 1996 r. powiadomił Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego o nie rozpoznaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny jego skargi z dnia 3 kwietnia 1995 r. złożonej w sekretariacie Collegium Medicum Uniwersytetu [...] w dniu 4 maja 1995 r. na nie wydanie w terminie decyzji przez Ministra Edukacji Narodowej .W piśmie tym wniósł również o nadanie biegu urzędowego skardze (której kopię załączył) i do której dołączył kserokopie dowodów jej złożenia. Wnioskodawca podniósł ,że Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego udzielając odpowiedzi na jego wystąpienie pismami z dnia [...] czerwca 1996 r., znak: [...] i z dnia [...] sierpnia 1999 r., znak: [...] ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że skarga z dnia 3 kwietnia 1995 r. nie wpłynęła do Naczelnego Sądu Administracyjnego .Wobec tego pismem z dnia 5 lipca 2004 r. wnioskodawca wezwał organ do przekazania skargi sądowi. Zdaniem R.F. w tym stanie faktycznym sprawy wniesienie wniosku o ukaranie grzywną jest konieczne, a żądanie tego wniosku w pełnie uzasadnione. Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego w odpowiedzi na wniosek wniósł o jego odrzucenie względnie o oddalenie i wyjaśnił, że przedmiotowa sprawa rozpatrywana była w trybie skarg i wniosków, uregulowanych w dziale VIII kodeksu postępowania administracyjnego. Równocześnie organ podniósł, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie dlatego, że instytucja określona w art. 55 § 1 ppsa, na którą powołuje się skarżący, nie ma w niniejszej sprawie w ogóle zastosowania. Wyżej powołany przepis dotyczy bowiem organu administracji obciążonego obowiązkiem przekazania skargi do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego w trybie procesowym. Tymczasem w niniejszej sprawie Prezes NSA prowadził z wnioskodawcą korespondencję, w której informował R.F., że jego skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego nie wpłynęła. W ocenie organu brak jest zatem podstaw prawnych do konstruowania po jego stronie obowiązku przekazania skargi. .Organ wskazał, że przyjmując nawet dopuszczalność wniesienia przez R.F. skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na działania podjęte przez Prezesa NSA w trybie działu VIII kodeksu postępowania administracyjnego, to wniosek w zakresie, w jakim dotyczy tego organu winien być oddalony jako merytorycznie bezzasadny. W odpowiedzi wyjaśniono, że na wszystkie trzy pisma kierowane do Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego wnioskodawca otrzymał wyczerpującą odpowiedź. Przy czy w piśmie z dniu 8 maja 1996 r. zainteresowany zwrócił się wyłącznie o podanie przyczyn dotychczasowego braku rozpoznania skargi z dnia 3 kwietnia 1995 r., którą-jak twierdził -wniósł w sprawie niewydania przez Ministra Edukacji Narodowej w terminie decyzji. W piśmie z dnia 2 sierpnia 1999 r. złożył skargę, w której wniósł m.inn. o udzielenie informacji, dlaczego nie została rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny skarga z dnia 3 kwietnia 1995 r. na niewydanie przez Rektora Uniwersytetu [...] w terminie decyzji w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie przywrócenia praw studenta. Z kolei w trzecim piśmie z dnia 5 lipca 2004 r. R.F. domagał się "odwrotnego przekazania sądowi skargi", którą dołączył do swojego pisma z dnia 27 kwietnia 1996 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis art. 55 § 1 ppsa stanowi m. inn., że w razie nie zastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny. Przepisu tego nie można więc interpretować w oderwaniu od art. 54 § 2 ustawy ppsa, który wymaga wykazania, że na organie ciąży obowiązek przekazania skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Tymczasem skarga z dnia 3 kwietnia 1995 r. nie dotyczyła sprawy należącej do właściwości Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarżącego nie łączył żaden stosunek administracyjnoprawny z tym organem, wynikający z przepisów prawa materialnego. Wymaga podkreślenia, że wniosek o wymierzenie grzywny organowi wszczyna incydentalne postępowanie w ramach toczącego się już postępowania sądowoadministracyjnego w rozumieniu art. 1 ustawy ppsa. Takie postępowanie główne nie zostało i nie mogło być wszczęte przez Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego, który nie był i nie jest organem właściwym do wznowienia postępowania w przedmiocie przywrócenia praw studenta. Oznacza to, że żądanie skarżącego sformułowane po raz pierwszy w piśmie z dnia 5 lipca 2004 r. pozbawione jest podstaw prawnych (czynność procesowa przekazania skargi nie mieści się w zakresie form działania Prezesa NSA). Z tej przyczyny nie byłaby dopuszczalna skarga na bezczynność organu na podstawie art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy ppsa. Tym bardziej więc niespełnione są przesłanki dopuszczalności złożenia wniosku o wymierzenie grzywny organowi niewłaściwemu w sprawie. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 64 § 3 ppsa uznał, że złożenie przedmiotowego wniosku jest niedopuszczalne.