I SA/Wa 1786/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska, asesor WSA Kamil Kowalewski (spr.), Protokolant referent Radosław Fijałkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2023 r. sprawy ze skargi Powiatu [...] na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2023 r. nr DAP-WPK.727.2.11.2023/MSte w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez powiat mienia Skarbu Państwa oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 24 lipca 2023 r., nr DAP-WPK.727.2.11.2023/MSte Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] (dalej też jako Wojewoda) z dnia [...] lutego 2023 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia przez [...] (dalej też jako Skarżący) mienia Skarbu Państwa. W toku postępowania ustalono następujący stan faktyczny. Zarząd [...] pismem z dnia 15 stycznia 2020 r., nr [...], zwrócił się do Wojewody o stwierdzenie nabycia przez [...] z dniem 1 stycznia 1999 r., z mocy prawa, nieodpłatnie, mienia Skarbu Państwa, stanowiącego własność nieruchomości, oznaczonej w ewidencji gruntów jako jednostka ewidencyjna gmina [...], obręb [...], [...], arkusz mapy [...], działka nr [...] o powierzchni [...] ha, dla której Sąd Rejonowy [...], IV Wydział Ksiąg Wieczystych, prowadzi księgę wieczystą KW nr [...], (dalej też jako działka nr [...]). Zarząd Powiatu powołał się przy tym na art. 60 ust. 1, 3 i 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 z późn. zm. – dalej też jako ustawa) Wojewoda decyzją z dnia [...] lutego 2023 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieodpłatnego nabycia przez [...] z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności rzeczonej nieruchomości uznając, brak jest dokumentów wskazujących, żeby jakikolwiek podmiot (w tym Zespół Szkół [...]), nie tylko legitymował się tytułem prawnym do działki nr [...], ale także, że władał przedmiotową działka bez tytułu prawnego. W wyniku odwołania złożonego przez Skarżącego Minister Spraw Wewnętrznych i w związku z tym nie podlega przekazaniu na rzecz jednostek samorządu terytorialnego. Od powyższej decyzji odwołał się Powiat wskazując, że Kierownik Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miasta i Gminy [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 1987 r., nr [...] przekazał przedmiotowy grunt w użytkowanie na rzecz Centralnego Związku Spółdzielni [...]. Po rozpoznaniu tego odwołania, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia 24 lipca 2023 r., nr DAP-WPK.727.2.11.2023/MSte utrzymał w mocy decyzję Wojewody. Minister podkreślił, że jego decyzja była wydana na podstawie art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administracją publiczną, który stanowi, że mienie Skarbu Państwa będące we władaniu instytucji i państwowych jednostek organizacyjnych przejmowanych z dniem 1 stycznia 1999 r. przez jednostki samorządu terytorialnego na podstawie przepisów ustawy kompetencyjnej oraz przepisów niniejszej ustawy z tym dniem staje się z mocy prawa mieniem właściwych jednostek samorządu terytorialnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Z przepisu tego Minister wiódł, że wydanie decyzji stwierdzającej nabycie mienia Skarbu Państwa wymaga spełnienia dwu przesłanek nieruchomość musi stanowić w dniu 1 stycznia 1999 r. własność Skarbu Państwa i pozostawać we władaniu właściwej jednostki samorządu terytorialnego na rzecz której następuje przekazanie mienia. Minister uznał za niebudzące wątpliwości, że właścicielem spornej nieruchomości na dzień 1 stycznia 1999 r. był Skarb Państwa, co wynika z postanowienie Sądu Rejonowego [...] z dni [...] czerwca 2005 r., sygn. akt [...], w sprawie zasiedzenia, a także postanowienie Sądu Okręgowego [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r., sygn. akt [...], oddalające apelację od ww. postanowienia z dnia [...] czerwca 2005 r. Jednocześnie Minister dostrzegł, że Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miasta i Gminy [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 1987 r., nr [...] sporną działkę zabudowanej obiektami szkolnymi i budynkami towarzyszącymi, stanowiącą własność Skarbu Państwa przekazał w użytkowanie na czas nieoznaczony na rzecz Centralnego Związku Spółdzielni [...]. Następnie Zarząd Centralnego Związku Uchwałą Nr [...] z dnia [...] października 1987 r. powołał z dniem 1 sierpnia 1987 r. Zakład Centralnego Związku [...] pod nazwą Zespół Szkół [...] (dalej też jako Zespół Szkół), który zgodnie z § 1 ust. 2 tej uchwały, powstał z substancji Zespołu Szkół [...] przejętej przez [...] w wykonaniu uchwały nr [...] Rady [...] z dnia [...] lutego 1987 r. w sprawie przejęcia Zespołu Szkół [...]. Następnie Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej aktem założycielskim z dnia [...] października 1997 r. utworzył z dniem [...] października 1997 r. Zespół Szkół [...]. Przy czym na mocy § 5 utraciła moc uchwała Nr [...] Zarządu Centralnego Związku z dnia [...] października 1987 r. w sprawie utworzenia Zakładu - Zespołu Szkół [...] i jego zakresu. Niezależnie od tego, że Zarząd Powiatu [...] w piśmie z dnia 15 stycznia 2020 r. wskazał, że z dniem 1 stycznia 1999 r. Powiat [...] przejął Zespół Szkół został przejęty przez Powiat [...] na podstawie art. 48 ustawy z dnia 13 października 1998 r., Minister w uzasadnieniu decyzji stwierdził, że Zespół Szkół [...] na dzień 31 grudnia 1998 r. legitymował się tytułem prawnym do spornej nieruchomości, a bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy jest to, czy wcześniej taki tytuł posiadał inny podmiot. W związku z powyższym Minister Skarbu Państwa uznał, że decyzja Wojewody jest prawidłowa i nie narusza przepisów prawa materialnego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra wniósł Powiat, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Wojewody. Zaskarżonej decyzji Powiat zarzucił naruszenie: 1. przepisów postepowania, w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1) art. 11 i 107 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm., dalej jako k.p.a.), poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw oraz przesłanek utrzymania w mocy decyzji, w tym wyjaśnienia, dlaczego organ II instancji uznał, że działka nr [...] nie pozostawała we władaniu Powiatu [...] w dniu I stycznia 1999 r., a także pominięcie faktu przekazania nieruchomości w użytkowanie na czas nieoznaczony na rzecz Centralnego Związku Spółdzielni [...] i nieuznanie Decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miasta i Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 1987 r., nr [...], za tytuł prawny do władania nieruchomością; 2) naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz niewyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego, co polegało na: a) błędnym ustaleniu stanu faktycznego w sprawie przez organ II instancji skutkującym uznaniem, że przedmiotowa nieruchomość nie pozostawała we władaniu Powiatu [...] w dniu 1 stycznia 1999 r., b) nieuwzględnieniu pełne sytuacji prawnej i faktycznej dotyczącej przedmiotowej nieruchomości, skutkującemu wadliwym uznaniem, że Zespół Szkół [...] (oraz jego poprzednicy prawni) nie władał nieruchomością w rozumieniu art. 60 ust. 1. ustawy z dnia z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. z 1998 r. Nr 133, poz. 872 z późn. zm.). 3) art. 10 § 1 w zw. z art. 79a § 1 i 2 k.p.a. poprzez nieprawidłowe uznanie przez organ II instancji, że pomimo braku zastosowania art. 79a k.p.a. przez organ I instancji, organ wykazał, że przedstawione dotychczas dokumenty nie potwierdzają tytułu prawnego Zespołu Szkół [...] w dniu 31 grudnia 1998 r. i nie było konieczne podejmowanie dalszych działań wyjaśniających stan faktyczny przedmiotowej sprawy, co mogło skutkować i skutkowało wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony, a tym samym uniemożliwienie stronie obrony swoich praw i wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów; 4) niewłaściwe zastosowanie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz niezastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji, która wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie; 2. przepisów prawa materialnego, tj. art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną poprzez uznanie, że nie zostały spełnione przesłanki nabycia przez Powiat [...] z mocy prawa nieodpłatnie mienia Skarbu Państwa, stanowiącego własność nieruchomości — działki nr [...], w szczególności uznanie, że nieruchomość ta nie pozostawała we władaniu Powiatu. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie przypomnieć należy, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że kontrola sądowo - administracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżone decyzje nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania decyzji, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Natomiast zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd uwzględnia skargę i uchyla zaskarżony akt jedynie wówczas, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W innych wypadkach sąd administracyjny może uwzględnić skargę wyłączenie wówczas, gdy z przyczyn określonych w art. 156 § 1 K.p.a., zachodzi konieczność stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia, bądź z przyczyn określonych w tym akcie zachodzą okoliczności uzasadniające stwierdzenie wydania decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2023 r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia 7 lutego 2023 r. odmawiającą stwierdzenia nieodpłatnego nabycia przez Powiat [...] z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości stanowiącej działkę oznaczoną nr [...] położoną [...]. Sąd stwierdził, że organy obu instancji prawidło zidentyfikowały podstawę prawną, którą stanowił art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 z późn. zm.). W myśl tego przepisu mienie Skarbu Państwa będące we władaniu instytucji i państwowych jednostek organizacyjnych przejmowanych przez jednostki samorządu terytorialnego na podstawie przepisów ustawy kompetencyjnej i niniejszej ustawy staje się z dniem 1 stycznia 1999 r. z mocy prawa mieniem właściwych jednostek samorządu terytorialnego. Wyjaśnić należy, że decyzja wydawana na podstawie tego przepisu ma charakter deklaratoryjny. Może ona więc wyłącznie potwierdzić fakt nabycia przez określony podmiot mienia Skarbu Państwa, które następowało z mocy prawa, o ile spełniły się warunki określone przez ustawodawcę. Sąd zgodził się z argumentacją prawną przedstawioną w uzasadnieniu skarżonej decyzji, w którym Minister stwierdził, że wydanie decyzji stwierdzającej nabycie mienia Skarbu Państwa wymaga spełnienia dwu przesłanek po pierwsze, nieruchomość musi stanowić w dniu 1 stycznia 1999 r. własność Skarbu Państwa i po drugie, pozostawać we władaniu właściwej jednostki samorządu terytorialnego na rzecz której następuje przekazanie mienia. Dodać warto, że nabyciu przez jednostkę samorządu terytorialnego podlega Skarbu Państwa, które znajduje się we władaniu instytucji i osób prawnych jedynie w przewidzianej prawem formie tj. na podstawie tytułu prawnego takiego jak: użytkowanie, zarząd, trwały zarząd. Nie można zatem mówić o "władaniu" w przypadku, gdy nie ma dokumentu świadczącego o tytule prawnym do nieruchomości (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2001 r. sygn. akt I SA 1244/00, LEX nr 81993). W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje fakt, że przedmiotowa nieruchomość stanowi własność Skarbu Państwa. Sąd nie miał też wątpliwości, że decyzją z dnia [...] sierpnia 1987 r., nr [...] Kierownik Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miasta i Gminy [...] przekazał sporną działkę zabudowanej obiektami szkolnymi i budynkami towarzyszącymi, stanowiącą własność Skarbu Państwa w użytkowanie na czas nieoznaczony na rzecz Centralnego Związku Spółdzielni [...]. Oznacza to, że tytuł prawny do działki ozn. nr [...] położonej [...] posiadał ewentualnie ów Związek Spółdzielni [...] z akt rozpoznawanej sprawy nie wynika bowiem, by wspomniana decyzja została następnie zmieniona lub uchylona albo w innym trybie nadzwyczajnym wyeliminowana z obrotu prawnego. Brak jest jednak – co słusznie skonstatował Minister – dokumentów potwierdzających to, że sporna nieruchomość znajdowała się na dzień 31 grudnia 1998 r. we władaniu skarżącego Powiatu. Trzeba bowiem zauważyć, czego Sąd nie kwestionuje, że Zarząd Centralnego Związku Spółdzielni [...] Uchwałą Nr [...] z dnia [...] października 1987 r. powołał z dniem 1 sierpnia 1987 r. Zakład Centralnego Związku Spółdzielni [...] pod nazwą Zespół Szkół [...]. Wprawdzie, jak wynika z § 1 ust. 2 tej uchwały, Zakład powstał z substancji Zespołu Szkół [...] przejętej przez Centralny Zarząd Spółdzielni [...] w wykonaniu uchwały nr [...] Rady Centralnego Zarządu [...] z dnia [...] lutego 1987 r. w sprawie przejęcia Zespołu Szkół [...]. Natomiast Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej powołując Zespół Szkół [...] w § 5 aktu założycielskiego z dnia [...] października 1997 r. uchylił uchwałę Nr [...] Zarządu Centralnego Związku [...] z dnia [...] października 1987 r. w sprawie utworzenia Zakładu - Zespołu Szkół [...] i jego zakresu. W tych okolicznościach nie może być skuteczna argumentacja sprowadzająca się do twierdzenia, że Zespół Szkół [...] powołany z dniem 15 października 1997 r. kontynuował zadania realizowane uprzednio przez Zespół Szkół [...], który funkcjonował od dnia 1 sierpnia 1987 r. i posiadał tytuł prawnych do posiadanych przez ten ostatni podmiot składników mienia. Trzeba bowiem zauważyć, że akt założycielski Zespołu Szkół wydany przez Ministra Rolnictwa i Gospodarki nie ustanawia tego podmiotu jako następcy prawnego wchodzącego w ogół praw i obowiązków Zakładu utworzonego przez Centralnego Związku Spółdzielni [...], a tworzy w jego miejsce nową jednostkę i co najważniejsze uchyla w całości uchwałę nr [...] z dnia [...] października 1987 r., z której można by wywodzić tytuł prawny Zakładu do spornej nieruchomości. Brak jest zatem jakichkolwiek powiązań pomiędzy istniejącym wcześniej Zespołem Szkół [...], a nowopowstałym Zespołem Szkół [...] z których można by wywodzić wniosek o sukcesji w sferze majątkowej, czy praw i obowiązków pomiędzy tymi podmiotami. Również sam akt założycielski z dnia 13 października 1997 r. powołujący Zespół Szkół nie może – jak słusznie przyjął Minister – być dokumentem potwierdzający fakt posiadania spornego mienia przez powiat. Akt ten potwierdza wyłącznie fakt utworzenia Zespołu Szkół [...], nie wskazuje jednak jakie składniki majątkowe mają zostać wykorzystywane celem realizacji jej zadań, a zatem nie może też być taktowany jako dokument potwierdzający prawo Zespołu do użytkowania nieruchomości. Dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy nie ma też znaczenia fakt podnoszony przez Zarząd Powiatu [...] w piśmie z dnia 15 stycznia 2020 r., tj. że Powiat [...] z dniem 1 stycznia 1999 r. przejął Zespół Szkół [...] na podstawie art. 48 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Sąd nie kwestionuje tego, że Powiat zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy, przejął jako zadanie własne, prowadzenie Zespołu Szkół, która utworzona była wcześniej przez Ministra Rolnictwa i Gospodarki, przepis ten istnie stanowi bowiem, że z dniem 1 stycznia 1999 r. powiaty przejmują publiczne szkoły podstawowe specjalne, szkoły ponadpodstawowe, szkoły sportowe i mistrzostwa sportowego oraz placówki wymienione w art. 2 pkt 3-5 i 7 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 1996 r. Nr 67, poz. 329 i Nr 106, poz. 496, z 1997 r. Nr 28, poz. 153 i Nr 141, poz. 943 oraz z 1998 r. Nr 117, poz. 759), z zastrzeżeniem ust. 2, prowadzone do dnia 31 grudnia 1998 r. przez dotychczasowych wojewodów oraz właściwych ministrów. Nie oznacza to jednak automatycznie, że na podstawie art. 60 tejże ustawy, z mocy prawa Powiat [...], przejął też sporną działkę szczególnie, że nie ma w aktach sprawy dokumentów, z których wynikałby prawnorzeczowy tytuł szkoły do tej nieruchomości. W ocenie Sądu wnioskowanie takie jak zaprezentowane przez Skarżącego, było by uprawnione gdyby przedmiotowe działka, jako mienie Skarbu Państwa pozostało we władaniu Zespołu Szkół, a władnie to było potwierdzone – jak wspomniano już wcześniej – określonym tytułem prawnym. Tymczasem, jak prawidłowo ustalił Minister, Zespół Szkół na dzień 31 grudnia 1997 r. nie legitymował się tytułem prawnym do spornej nieruchomości, a w niniejszej sprawie bez znaczenia jest to, czy wcześniej taki tytuł posiadał inny podmiot. Kończąc Sąd stwierdza, że postępowanie wyjaśniające organów administracji przeprowadzone zostało zgodnie z regułami określonymi przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Przede wszystkim organy stosownie do art. 7 k.p.a. podjęły działania wystarczające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W ten sposób zgromadziły materiał dowody, który w stopniu dostatecznym umożliwił odtworzenie okoliczności istotnych dla prawidłowego jej rozstrzygnięcia. Następnie materiał ten został wszechstronnie oceniony, dzięki czemu organy zrealizowały obowiązek wynikający z art. 77 § 1 k.p.a., co pozwoliło też, stosownie do art. 80 k.p.a., przedstawić jakie okoliczności zostały w niniejszej sprawie udowodnione. Co ważne, efekty tych ustaleń zostały następnie przedstawione w prawidłowo sformułowanym uzasadnieniu decyzji, które odpowiada wymogom przewidzianym w art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. Jedynie na marginesie można dodać, że obowiązek dokładnego wyjaśniania stanu faktycznego sprawy i wnikliwego gromadzenia materiału dowodowego wywodzone z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. nie wyłączają inicjatywy dowodowej strony w postępowaniu administracyjnym w szczególności w tych sprawach, gdzie strona z podnoszonych twierdzeń chce wywodzić korzystne dla siebie skutki prawne. W taki wypadkach to na niej w takim samy stopniu jak na organie administracji ciąży obowiązek przedstawienia dowodów potwierdzających podnoszone tezy. Tymczasem w postępowaniu zakończonym skarżoną decyzją ani przed organem pierwszej, ani przed organem drugiej instancji Skarżący nie przedstawił żadnego dokumentu, który jednoznacznie potwierdzałby, że w relewantnej dacie (tu 31 grudnia 1998 r.) Powiat legitymował się tytułem prawnym do spornej nieruchomości. Odnosząc się zaś do podniesionego przez Skarżącego zarzutu naruszenia przez organ pierwszej instancji art. 10 § 1 w zw. z art. 79a § 1 i 2 k.p.a. poprzez brak jego zastosowanie, trzeba wyjaśnić, że art. 79a § 1 k.p.a., dodany do kodeksu postepowania administracyjnego z dniem 1 czerwca 2017 r. stanowi konkretyzację i uzupełnienie obowiązków wynikających z art. 10 § 1 k.p.a. Jego celem – jak jednolicie przyjmuje się w orzecznictwie jest zapobieganie sytuacjom, w których strona dysponuje dodatkowymi dowodami na okoliczności istotne dla wykazania zasadności jej żądania albo może je łatwo uzyskać, a z powodu braku odpowiedniej wiedzy o potrzebnych dowodach bądź o sposobie oceny wcześniej przedstawianych dowodów - nie korzysta z takiej możliwości (tak m.in. NSA w wyroku z dnia 21 września 2023 r., I OSK 1705/22). W konsekwencji – z uwagi na korelacja pomiędzy art. 79a i art. 10 § 1 k.p.a. – Sąd w składzie orzekającym stoi na stanowisku, że dla skuteczności zarzutu naruszenia tego przepisu (art. 79a k.p.a.) podobnie jak w przypadku zarzutu dotyczącego pozbawienia strony możliwości czynnego udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym koniecznym jest wykazanie, że zarzucane uchybienie miało wpływ na wynik sprawy. Zatem uchybienie art. 79a k.p.a., tak jak art. 10 § 1 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie wówczas gdy wykaże się, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy, strona musi wykazać, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny (por. w wyroku NSA z dnia 20 czerwca 2023 r., II OSK 2157/20, odnośnie do skutków naruszenia art. 10 § 1 k.p.a.). Tymczasem Skarżący kwestionując niezastosowanie przez organ pierwszej instancji art. 79a § 1 i 2 k.p.a., nie wykazał jakie inne, aniżeli zgromadzone w aktach sprawy materiały chciałby przedstawić organom prowadzącym postępowanie i jak uchybienie to mogło wpłynąć na wynik sprawy. Z tych względów Sąd uznał, że złożona skarga nie znajduje uzasadnionych podstaw i dlatego podległa oddalenie na podstawie art. 151 p.p.s.a.