I SA/Wa 1789/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska (spr.) Sędziowie NSA Ewa Dzbeńska NSA Anna Łukaszewska - Macioch Protokolant Anna Milicka - Stojek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi I. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] w przedmiocie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] maja 2005 r., nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. I SA/Wa 1789/05 UZASADNIENIE Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lipca 2005 r., nr [...], uchylił decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] maja 2005 r., nr [...] odmawiającą przyznania I. K. równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby i odmówił I. K. przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w okresie od 15 marca 1999 r. do 3 sierpnia 2003 r. Z ustaleń organu odwoławczego wynika, że I. K. pełni służbę w Komendzie Miejskiej Policji we W. i w tym mieście również mieszka. Do 1999 r. był funkcjonariuszem Komendy Wojewódzkiej Policji w. W. Na podstawie rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] marca 1999 r. I K. został z dniem 15 marca 1999 r. mianowany na stanowisko [...] Sekcji [...] Wydziału Kryminalnego Komendy Wojewódzkiej Policji w B. Rozkaz ten nie określił miejsca pełnienia służby przez I. K. W związku z wystąpieniem przez niego o wypłacenie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego za okres czasu, kiedy był on funkcjonariuszem Komendy Wojewódzkiej Policji w B. wątpliwości organu wzbudziło określenie miejsca pełnienia przez niego służby w Komendzie Wojewódzkiej Policji w B. Organ pierwszej instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające i na podstawie zgromadzonych dowodów w postaci zeznań świadków oraz dokumentów ustalił, że I. K. fizycznie nie zmienił miejsca służby, choć zmienił podległość służbową. Czynności służbowe wykonywał w pomieszczeniach znajdujących się na terenie Komendy Miejskiej Policji w W. albo na terenie obecnego województwa [...], w ramach delegacji służbowych, gdzie w zakresie swoich obowiązków służbowych nadzorował i koordynował pracę operacyjną innych jednostek terenowych policji. Kilka razy w miesiącu przyjeżdżał również do KWP w B., gdzie podpisywał listę obecności oraz otrzymywał i zdawał materiały służbowe. Przy czym służba w W. miała charakter stały i nie odbywała się na zasadzie dojazdów czy też delegacji służbowych. Do terenowych jednostek policji, których pracę nadzorował, I. K. dojeżdżał środkami publicznego transportu albo, co stanowiło regułę, samochodem służbowym. Przy czym zawsze miejscem, z którego rozpoczynał i kończył te przejazdy był W. Wszelkie wyjazdy poza miejscem pełnienia służby w W. realizowane były na zasadzie delegacji służbowych, których koszty były refundowane. Szczegółowe informacje dokumentujące częstotliwość wyjazdów funkcjonariusza do B. i innych miejscowości przedstawiają delegacje służbowe, których kserokopie znajdują się w aktach sprawy. Również z książek kontroli pracy samochodu służbowego marki [...] wynika, że zawsze wyjazd następował z W., a kserokopię książek kontroli znajdują się w aktach sprawy. W konsekwencji organ pierwszej instancji stwierdził, że skoro nie została spełniona przesłanka z art. 92 ust. 1 ustawy o Policji, to nie przysługuje I. K. równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego. Organ odwoławczy co do zasady podzielił stanowisko organu pierwszej instancji tak w zakresie oceny materiału dowodowego jak i wyprowadzonych z tej oceny ustaleń i wniosków i orzekł o odmowie przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego uściślając, że dotyczy to rozstrzygnięcie okresu od 15 marca 1999 r. do 3 sierpnia 2003 r. W skardze na decyzję Komendanta Głównego Policji I. K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi polemizuje z oceną dowodów dokonaną przez organy obu instancji. W ocenie skarżącego miejscem pełnienia przez niego służby w przedmiotowym czasie była B., co potwierdzać ma rozkaz personalny, zakres obowiązków i aneksy do zakresów obowiązków. Skarżący podnosi również, że nie został zapoznany z materiałem zgromadzonym przez organ w toku postępowania przez co został pozbawiony możliwości ustosunkowania się do tego materiału i zgłoszenia wniosków dowodowych. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona, gdyż decyzje organów obu instancji naruszają prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Z uzasadnień decyzji organów obu instancji wynika, że organy te przyjęły, iż w okresie od 15 marca 1999 r. do 3 sierpnia 2003 r. miejscem pełnienia służby przez I. K. był W. Stanowisko takie organy wyprowadziły z materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania wyjaśniającego, a w szczególności na podstawie zapisów w delegacjach służbowych i książkach kontroli pracy samochodu służbowego. Organ pierwszej instancji powołuje się w uzasadnieniu na kserokopię tych dokumentów, które znajdują się w aktach sprawy. W aktach administracyjnych znajduje się spis zawartości teczki, w których za poz. 49 i 51 wymienione są teczki z delegacjami służbowymi oraz z kontrolkami pracy pojazdu. Jednakże w przysłanych do Sądu aktach administracyjnych sprawy brak jest zarówno powołanych przez organ kserokopii delegacji służbowych jak i książek kontroli pracy pojazdu. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Ponieważ w aktach sprawy brak jest tych, powołanych przez organy dowodów, Sąd nie może zbadać prawidłowości ustaleń organów co do przyjęcia przez nie, że zarówno treść delegacji służbowych wystawionych skarżącemu jak i treść wypisów dokonanych w książkach kontroli pracy samochodu służbowego, z którego korzystał skarżący potwierdzają, że miejscem pełnienia przez niego służby był W., w którym również mieszkał w okresie objętym zaskarżoną decyzją. Nie jest także możliwe dokonanie przez Sąd kontroli, czy ocena tych dowodów przez organy nie nastąpiła z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów. Należy więc uznać, że wydanie decyzji przez organy obu instancji nastąpiło z naruszeniem art. 7, 77 i 80 kpa, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zasada procesowa wysłuchania stron, zawarta w art. 10 § 1 kpa nakłada na organy administracji publicznej obowiązek zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwienia wypowiedzenia się przez strony co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Z akt administracyjnych nie wynika by I.K. został przez organ powiadomiony o możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i zgłoszenia własnych wniosków dowodowych. Skarżący okoliczność tą powołuje w uzasadnieniu skargi i zarzut ten znajduje potwierdzenie w aktach sprawy. Wskazuje to na wydanie decyzji z naruszeniem zasad procesowych zawartych w art. 8 i 10 kpa. Wskazane naruszenia przepisów postępowania administracyjnego uzasadniają uchylenie decyzji organów obu instancji. Z powyższych względów Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.