I SA/Wa 1792/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogdan Wolski Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Chaciński Sędzia WSA Przemysław Żmich (spr.) Protokolant Zbigniew Dzierzęcki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2010 r. sprawy ze skargi L. S. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargę. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, po rozpoznaniu zażalenia L. S., postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...] utrzymał w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia na L. S. grzywny w wysokości [...] zł,, w celu przymuszenia do wykonania obowiązku. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie sprawy. [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków postanowieniem z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...] nałożył na L. S. grzywnę w wysokości [...] zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku. Na powyższe postanowienie L. S. złożył zażalenie. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...] utrzymał w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że zaskarżone postanowienie jest poprawne pod względem merytorycznym jak i formalnym. Organ zauważył, że zgodnie z art. 119 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Zdaniem organu, taki też charakter ma obowiązek nałożony na zobowiązanego decyzją [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] stycznia 2008 r., nr [...] nakazującą L. S. przeprowadzenie robót budowlanych, zabezpieczających przed zniszczeniem wpisanego do rejestru zabytków pod nr [...] decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Z. z dnia [...] marca 1961 r. [...] położonego w [...] gm. [...] na działce nr [...], w terminie do dnia 31 grudnia 2008 r. Minister stwierdził, że nakazane prace nie zostały wykonane w terminie zakreślonym w powyższej decyzji. Mając na uwadze protokoły kontroli z dnia [...] lutego 2009 r. oraz z dnia [...] marca 2009 r., organ uznał, że zobowiązany nie wywiązał się z obowiązku określonego w decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Upomnieniem z dnia [...] lutego 2009 r. [..] Wojewódzki Konserwator Zabytków, działając stosownie do art. 15 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wezwał L. S. do wykonania obowiązku przeprowadzenia robót budowlanych, zabezpieczających przed zniszczeniem wpisanego do rejestru zabytków pod nr [...] decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Z. z dnia [...] marca 1961 r. [...] położonego w [...] gm. [...]. W ocenie Ministra, organ egzekucyjny miał prawo zastosować środek egzekucyjny w postaci grzywny w celu przymuszenia. Zgodnie bowiem z art. 6 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Według art. 7 § 1 tej ustawy organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne przewidziane w ustawie. Zgodnie z art. 1a pkt 12 lit. b ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji środki egzekucyjne w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym obowiązków o charakterze niepieniężnym obejmują: grzywnę w celu przymuszenia, wykonanie zastępcze, odebranie rzeczy ruchomej, odebranie nieruchomości, opróżnienie lokali i innych pomieszczeń, przymus bezpośredni. Organ egzekucyjny dokonując wyboru właściwego środka egzekucyjnego winien kierować się zasadami postępowania egzekucyjnego, w szczególności zasadą określoną w art. 7 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, który stanowi, iż organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, prowadzące bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Zdaniem Ministra, organ administracji prawidłowo zastosował w stosunku do skarżącego grzywnę w celu przymuszenia, mając na uwadze, że celem zastosowania tego środka jest doprowadzenie do wykonania obowiązku przeprowadzenia robót budowlanych, zabezpieczających przed zniszczeniem wpisanego do rejestru zabytków [...], nałożonego decyzją ostateczną. W ocenie organu, zastosowanie środka w postaci wykonania zastępczego byłoby zbyt uciążliwe dla skarżącego. Ponadto, zgodnie z przepisem art. 125 § 1 powołanej wyżej ustawy, w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny podlegają umorzeniu. Minister podał, że składniki jakie powinno zawierać postanowienie o nałożeniu grzywny wymienione są w art. 122 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Organ wyższego stopnia stwierdził, iż rozpatrywane postanowienie zawiera wymagane powyższym przepisem: wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie (w badanym postanowieniu 30 dni od dnia doręczenia postanowienia) z pouczeniem, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych oraz wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym w postanowieniu (w badanym postanowieniu 30 dni od dnia doręczenia postanowienia), z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku w terminie, będą nakładane dalsze grzywny. Grzywna nałożona badanym postanowieniem mieści się w wysokości ustalonej w art. 121 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tj. nie przekracza kwoty 10 000 zł. Odnosząc się do zarzutu strony, że działka na której znajduje się zabytkowy [...] tj. działka nr [...] nie stanowi wyłącznej własności L. S., lecz stanowi współwłasność małżeńską H. i L. S., organ wskazał, że zgodnie z przepisem art. 29 § 1 ustawy egzekucyjnej organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym Nawet wówczas, gdy organ egzekucyjny jest jednocześnie wierzycielem i egzekwuje swoje własne decyzje nie może on w postępowaniu egzekucyjnym, działając jako organ egzekucyjny, badać merytorycznej zasadności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. W ocenie Ministra, decyzja nakładająca obowiązek mogłaby być wzruszona tylko w trybie przewidzianym w przepisach Kpa albo w trybie sądowej kontroli decyzji administracyjnych. Stosownie zaś do art. 29 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1996 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny uprawniony jest wyłącznie do badania wniosku o wszczęcie egzekucji pod względem formalnym. Nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku, którego tytuł wykonawczy dotyczy. Nie może przeto badać zasadności, wadliwości itp. decyzji bądź postanowienia, będących podstawą egzekucji, gdyż nie może ingerować w kwestie merytoryczne, które rozstrzygnął inny organ w ramach przysługujących mu kompetencji. Na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] sierpnia 2009 r. L, S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie domagając się: 1) uchylenia zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...]; 2) zasądzenia na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego; 3) zawieszenia postępowania, z uwagi na to, że rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku postępowania o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Z. z dnia [...] stycznia 2008 r., nr [...] w przedmiocie nakazania przeprowadzenia robót budowlanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 119 i 122 § 3 w zw. z art. 33 pkt 4, 5 i 10 oraz art. 27 § 1 pkt 2 i w zw. z art. 27c ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez nieuwzględnienie zarzutów skarżącego L. S. zawartych w zażaleniu z dnia [...] czerwca 2009 r., co skutkowało pozostawieniem w mocy postanowienia naruszającego w sposób rażący normę z art. 119 i 122 § 1 w zw. z art. 27 ustawy egzekucyjnej, gdyż nie wskazuje ono w sposób poprawny zobowiązanego, co wiąże się z brakiem rozważenia sytuacji kiedy egzekucja ma być prowadzona z majątku wspólnego małżonków. Taka sytuacja obliguje organ administracji do wystawienia tytułu wykonawczego na oboje małżonków, a temu organ egzekucyjny i jednocześnie wierzyciel uchybił w stosunku do skarżącego, czego nie zakwestionował organ drugiej instancji. Skarżący wskazał, że zarzut ten dotyczy również nieprawidłowego rozpoznania środka zaskarżenia i bezkrytycznego przyjęcia, że skarżący L. S. wniósł jedynie zażalenie na postanowienie o nałożeniu grzywny. Wynika to z faktu, że skarżący w zażaleniu w piśmie z dnia [...] czerwca 2009 r. sformułował swoje zarzuty w ten sposób, że wniósł zażalenie na postanowienie o nałożeniu grzywny oraz na całość postępowania w tej materii. Ma to znaczenie w odniesieniu do zarzutu nieadekwatności osoby zobowiązanego, gdyż w sprawie chodzi o majątek objęty współwłasnością małżeńską, tj. zaistniał błąd, co do osoby zobowiązanego, a tym samym zachodzi niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym przez skarżącego L. S. oraz niespełnienia przez wystawiony tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 ustawy egzekucyjnej. Zdaniem skarżącego zaskarżone postanowienie narusza także: 1) art. 29 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez niewłaściwą wykładnię przepisu i nie rozważenie sytuacji, kiedy zachodzi jednolitość pomiędzy wierzycielem, a organem egzekucyjnym, tak jak w niniejszej sprawie, co pozwalająca badać wydane postanowienia pod względem merytorycznym przez [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Z., który mógł zweryfikować swoje stanowisko nie jako organ egzekucyjny ale organ wydający postanowienie; 2) art. 7 w zw. z art. 77 i art. 80 Kpa w zw. z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu skarżącego polegającego na nieprawidłowej analizie zebranego w sprawie materiału dowodowego, całkowity brak odniesienia się do dokumentów złożonych przez skarżącego L. S. w zażaleniu z dnia [...] czerwca 2008 r., w tym do złożonego wypisu skorowidza działek, przedłożonego pisma z dnia 10 czerwca 2009 r. inż. Z. D.; 3) art. 8, art. 9 i art. 11 oraz art. 10 i art. 28 Kpa w zw. z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez uchybienie obowiązkowi przeprowadzenia postępowania w sposób, który zapewniłby zaufanie skarżącego do organów państwa, a także brak jakichkolwiek informacji ze strony organów administracji publicznej o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie obowiązków skarżącego i nie biorącej udziału jako strony H. S. Również poprzez brak powiadomienia i dopuszczenia do udziału w sprawie jako strony uprawnionej - małżonki skarżącego H. S., która jest współwłaścicielką nieruchomości, co do której toczy się postępowanie; 4) naruszenie art. 124 § 1 i 2 Kpa w zw. z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez brak oznaczenia strony w nagłówku postanowienia organu drugiej instancji, brak wyjaśnienia dlaczego organy administracyjne uznały pewne fakty za udowodnione a innym odmówiły mocy dowodowej oraz błędy w ustaleniach faktycznych, polegające na stwierdzeniu przez organ drugiej instancji, że jeżeli skarżący dokona dobrowolnie rozbiórki, grzywna zostanie umorzona, w sytuacji gdy na skarżącego został nałożony szereg obowiązków, różnego typu ale nie rozbiórka, na którą powołuje się organ odwoławczy w zaskarżonym postanowieniu. W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniósł o jej oddalenie i jednocześnie podtrzymał stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 20 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 1792/09 odmówił zawieszenia postępowania sądowego. W piśmie z dnia 4 lutego 2010 r. L. S. podtrzymał wniosek o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Z. nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. oraz wniosek H. S. w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Z. nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r., który został uwzględniony przez [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków poprzez wydanie postanowienie z dnia [...] listopada 2009 r. o wznowieniu postępowania znak [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest uzasadniona. Na wstępie należy zauważyć, że przedmiotem skargi są wydane w sprawie postanowienia organów obu instancji wydane w sprawie o nałożenie grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku wykonania czynności (przeprowadzenia robót budowlanych zabezpieczających przed zniszczeniem zabytku), dlatego też w niniejszej sprawie kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się oceny legalności tych postanowień. Zakres kontroli Sądu nie obejmuje więc takich kwestii jak np. zachowanie trybu przedegzekucyjnego, prawidłowości wystawienia administracyjnego tytułu wykonawczego, dopuszczalności i prawidłowości prowadzonej egzekucji, istnienia podstaw do wstrzymania czynności egzekucyjnych czy postępowania egzekucyjnego, wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego spod egzekucji, zawieszenia postępowania egzekucyjnego bądź jego umorzenia. W ramach wymienionych wyżej zagadnień strona może bowiem bronić się poprzez wniesienie odrębnych środków prawnych, tj: zarzutów (art. 33 w zw. z art. 122 § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji), zażaleń (np. z art. 34 § 5 w zw. z art. 122 § 3 oraz art. 40 § 1 tej ustawy), czy skargi na czynności egzekucyjne (art. 54 § 1 tej ustawy). Przechodząc do meritum niniejszej sprawy trzeba wskazać, że zgodnie z art. 49 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 80, poz. 721 ze zm.) wojewódzki konserwator zabytków może wydać decyzję nakazującą osobie fizycznej lub jednostce organizacyjnej posiadającej tytuł prawny do korzystania z zabytku wpisanego do rejestru, przeprowadzenie, w terminie określonym w tej decyzji, prac konserwatorskich lub robót budowlanych przy tym zabytku, jeżeli ich wykonanie jest niezbędne ze względu na zagrożenie zniszczeniem lub istotnym uszkodzeniem tego zabytku. Przy czym do egzekucji obowiązków wynikających z tej decyzji stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (art. 2 § 1 pkt 10 i art. 3 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) – zwanej dalej u.p.e.a. Zasady i tryb egzekucji obowiązku, o którym mowa w wyżej wymienionej decyzji regulują przepisy u.p.e.a., w szczególności przepisy Działu III (Egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym) Rozdziału 2 (Grzywna w celu przymuszenia). Jednym ze środków egzekucyjnych, mającym doprowadzić do wykonania obowiązku niepieniężnego, przewidzianym w u.p.e.a. (Rozdział 2 Działu III) jest grzywna w celu przymuszenia. Grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Grzywnę nakłada się również, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym (art. 119 w zw. z art. 1a pkt 12 lit. b tiret pierwszy u.p.e.a.). Grzywna w celu przymuszenia może być nakładana zarówno na osoby fizyczne, jak i osoby prawne, a także na jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej (art. 120 § 1 u.p.e.a.). Grzywna w celu przymuszenia nie może przekraczać kwoty 10.000 zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej kwoty 50.000 zł (art. 121 § 2 u.p.e.a.). Grzywnę w celu przymuszenia nakłada organ egzekucyjny, który doręcza zobowiązanemu: 1) odpis tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32; 2) postanowienie o nałożeniu grzywny. Postanowienie o nałożeniu grzywny powinno zawierać: 1) wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych; 2) wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym w postanowieniu, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku w terminie, będą nakładane dalsze grzywny w tej samej lub wyższej kwocie, a w przypadku obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego lub z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy, będzie orzeczone wykonanie zastępcze. Zobowiązanemu służy prawo zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 i 34) oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny (art. 122 u.p.e.a.). Sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie wymogi te zostały spełnione. Z materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu wynika bowiem, że obowiązek wykonania prac budowlanych określonych w decyzji z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...], a dotyczących [...] położonego na działce nr [...] znajdującej się w [...] nie został przez L. S. jako właściciela zabytku w całości wykonany, w terminie do dnia 31 grudnia 2008 r., z powodu [...] i braku stosownych pozwoleń budowlanych (protokoły kontroli z dnia [...] lutego 2009 r., nr [...] i z dnia [...] października 2009 r., nr [...]). W dniu [...] czerwca 2009 r. organ egzekucyjny zastosował w stosunku do zobowiązanego L. S. środek egzekucyjny w postaci nałożenia grzywny w wysokości [...] zł, z powodu niewykonania w terminie najważniejszych prac budowlanych określonych w decyzji z dnia [...] lipca 2009 r. W postanowieniu o nałożeniu grzywny organ wezwał skarżącego do uiszczenia nałożonej grzywny w terminie 30 dni i pouczył, że w nieziszczona grzywna zostanie ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych oraz wezwał do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie 30 dni, pod rygorem nałożenia dalszych grzywien w tej samej lub wyższej kwocie lub zastosowania innych środków egzekucyjnych. Postanowienie o nałożeniu grzywny wraz z odpisem administracyjnego tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. zostało doręczone skarżącemu w dniu [...] czerwca 2009 r. za pośrednictwem żony H. S. Sąd zauważa, że tok prowadzonego w niniejszej sprawie postępowania egzekucyjnego, do momentu wydania przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego postanowienia z dnia [...] sierpnia 2009 r., nie został przerwany lub zakończony poprzez wydanie przez organ egzekucyjny postanowienia w przedmiocie zwrotu wierzycielowi tytułu egzekucyjnego, wstrzymania czynności egzekucyjnych, czy postępowania egzekucyjnego, wyłączenia spod egzekucji rzeczy lub prawa majątkowego, zawieszenia postępowania egzekucyjnego bądź jego umorzenia. W tej sytuacji nie można zgodzić się ze skarżącym L. S., że w niniejszej sprawie organy działały z naruszeniem art. 119, art. 122 § 1 i 3 u.p.e.a. w zw. ze stosowanymi odpowiednio art. 7-11, art. 77, art. 80 Kpa. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd zauważa, że zasadne jest stanowisko Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, co do tego, że skoro decyzja [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] stycznia 2008 r., nr [...] zawiera nakaz przeprowadzenia robót budowlanych skierowany do L. S., to organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne w stosunku do skarżącego jako osoby zobowiązanej z tej decyzji. Organ egzekucyjny wszczynając postępowanie egzekucyjne i przystępując do egzekucji nie może bowiem badać i kwestionować zasadności decyzji zawierającej nakaz o określonej treści wydany przez organ ochrony konserwatorskiej i skierowany do oznaczonego podmiotu. Dopóki więc decyzja ta pozostaje w obrocie prawnym, dopóty obowiązek w niej określony (co do zakresu podmiotowego i przedmiotowego) może być wykonywany przy zastosowaniu środków przymusu administracyjnego. Nie można więc mówić w niniejszej sprawie o naruszeniu art. 10 § 1 Kpa, czy art. 29 u.p.e.a. Sąd zauważa, że zasadą postępowania egzekucyjnego jest to, że wnoszenie środków prawnych, samo w sobie, nie wstrzymuje postępowania egzekucyjnego (art. 17 § 2, art. 34 § 5, art. 54 § 6 u.p.e.a.). W tej sytuacji zarzut strony wskazujący na to, że w zażaleniu [...] czerwca 2009 r. zostały sformułowane także zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego nie ma znaczenia dla niniejszej sprawy. Skoro bowiem skarżący uważa, że organ winien zarzuty te rozpoznać to należało domagać się wydania przez organ egzekucyjny postanowienia w przedmiocie przedstawionych zarzutów (art. 34 § 4 w zw. z art. 122 § 3 u.p.e.a.), a w razie bezczynności organu w tym zakresie wnieść zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie (art. 37 § 1 w zw. z art. 18 u.p.e.a.). Trzeba również wskazać, że wniesienie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, w terminie 7 – dni, od dnia doręczenia skarżącemu odpisu administracyjnego tytułu wykonawczego (art. 27 § 1 pkt 9 w zw. z art. 122 § 3 u.p.e.a.), samo w sobie, nie stanowi przeszkody do wydania postanowienia o zastosowaniu środka egzekucyjnego w postaci nałożenia grzywny i jego wykonania. Dopiero wydanie przez organ egzekucyjny postanowienia o wstrzymaniu postępowania egzekucyjnego lub wstrzymaniu czynności egzekucyjnych, do czasu rozpatrzenia zarzutów (co w niniejszej sprawie nie miało miejsca – oświadczenie pełnomocnika organu zawarte w protokole rozprawy) spowodowało by wstrzymanie wykonania zastosowanego środka egzekucyjnego w postaci nałożenia grzywny w celu przymuszenia (art. 17 § 1 w zw. z art. 1a pkt 15 i 16 i art. 35 § 1 u.p.e.a.). Za bezzasadne na gruncie niniejszej sprawy należało też uznać zarzut naruszenia art. 27 § 1 pkt 2, art. 27c, art. 33 pkt 4, 5 i 10 u.p.e.a. Sąd zwraca uwagę, że zarzuty: błędu co do osoby zobowiązanego (pominięcia małżonki H. S.), niewykonalności obowiązku nałożenia grzywny (braku możliwości egzekwowania grzywny z majątku wspólnego małżonków), niespełnienia przez administracyjny tytuł wykonawczy wymogów formalnych (braku wystawienia tytułu na oboje małżonków S.) stanowią podstawę do złożenia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 pkt 4, 5 i 10 w zw. z art. 122 § 3 u.p.e.a.) Zarzuty dotyczące opisanych wyżej kwestii mogły by być więc skuteczne, gdyby przedmiotem niniejszej skargi było postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego wydane w sprawie zgłoszonych zarzutów. Skarżący pomija to, że celem zgłoszonych zarzutów z art. 33 pkt 4, 5 i 10 u.p.e.a. jest obalenie podstawy egzekucji (decyzji administracyjnej nakładającej egzekwowany obowiązek i administracyjnego tytułu wykonawczego). Zarzutów tego rodzaju nie można zatem "przenosić" do zażalenia i dalszych środków zaskarżenia celem kwestionowania postanowienia o nałożeniu grzywny (czynności egzekucyjnej – art. 1a pkt 2 u.p.e.a.). Biorąc to wszystko pod uwagę Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.