I SA/Wa 1792/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie: w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Gdesz po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A. S.-S. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2013 r. sygn. akt I SA/Wa 1792/13 odrzucił skargę A. S.-S. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez W. E. nieruchomości w dawnym województwie wileńskim w osadzie A., gmina [...], powiat [...]. Powodem odrzucenia skargi było wniesienie jej z uchybieniem terminu wskazanego w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm). Z akt sprawy wynika bowiem, że pełnomocnik skarżącej R. S. wniósł przedmiotową skargę w dniu 21 czerwca 2013 r., w sytuacji gdy ostatni dzień terminu na dokonanie tej czynności upłynął 20 czerwca 2013 r. Odpis powyższego postanowienia został doręczony R. S. jako pełnomocnikowi skarżącej w dniu 6 września 2013 r. W dniu 12 września 2013 r. pełnomocnik skarżącej złożył (sprecyzowany pismem z dnia 9 października 2013 r.) wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia opisanej skargi. Podniósł, że przekroczenie terminu do złożenia skargi nastąpiło z przyczyn od niego niezależnych. Podkreślił, iż data kwestionowanej decyzji i termin sporządzenia skargi zbiegł się na długo przed planowanym wyjazdem zagranicznym trwającym od 22 maja 2013 r. do 16 czerwca 2013 r. Na sporządzenie skargi zostało więc niewiele czasu, a pełnomocnik dodatkowo był w błędzie licząc, że wskazane w pouczeniu zaskarżonej decyzji określenie terminu 30 dni dotyczy dni roboczych a nie kalendarzowych. Licząc czas, który miał do dyspozycji pomylił również długość miesiąca maja 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1 powołanej ustawy, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu. W orzecznictwie sądowym można wskazać następujące przykłady okoliczności faktycznych, które nie uzasadniają braku winy w uchybieniu terminu np. dopuszczenie się choćby lekkiego niedbalstwa przez stronę (wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2002 r. sygn. akt II SA/Wa 1329/01, niepubl.), nieznajomość prawa (wyrok NSA z dnia 6 listopada 1998 r. sygn. akt I SA/Łd 153/97, LEX nr 37127), oczekiwanie na poradę radcy prawnego (wyrok NSA z dnia 26 listopada 1997 r. sygn. akt I SA/Lu 1219/96, Kodeks postępowania administracyjnego z orzecznictwem, Gdańsk 2000, s. 62), niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw (postanowienie NSA z dnia 10 lutego 2000 r., SA/Sz 1117/99, niepubl.), przebywanie na urlopie w okresie wizowania przesyłki (postanowienie WSA w Warszawie z dnia 14 stycznia 2004 r. sygn. akt III SA 2384/03, niepubl.), Z treści wniosku pełnomocnika skarżącej R. S. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wynika, że o uchybieniu terminu dowiedział się z postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 sierpnia 2013 r. sygn. akt I SA/Wa 1792/13 w przedmiocie odrzucenia skargi. Odpis wskazanego postanowienia został w/w doręczony w dniu 6 września 2013 r., a zatem w tym dniu ustała przyczyna uchybienia terminu. W tej sytuacji wniosek złożony w dniu 12 września 2013 r. o przywrócenie uchybionego terminu wniesiony został w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny jego uchybienia. Pełnomocnik skarżącej jako przyczynę uchybienia terminu wskazał zaplanowany wcześniej wyjazd zagraniczny trwający od 22 maja 2013 r. do 16 czerwca 2013 r. Na sporządzenie skargi zostało więc niewiele czasu, a pełnomocnik dodatkowo był w błędzie licząc, że wskazane w pouczeniu zaskarżonej decyzji określenie terminu 30 dni dotyczy dni roboczych a nie kalendarzowych. Licząc czas, który miał do dyspozycji pomylił również długość miesiąca maja 2013 r. Zdaniem Sądu powołane uzasadnienie wniosku nie daje podstawy do przywrócenia uchybionego terminu. Błędne odczytanie pouczenia prawidłowo sformułowanego przez organ, nie stanowi o braku winy strony. Brak było zatem podstaw do uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu. Z tego względu Sąd, na podstawie art. 86 § 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.