I SA/Wa 1797/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Asesor WSA Mirosław Gdesz po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. S. o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w sprawie ze skargi K.S. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie niezwłocznego zajęcia nieruchomości postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W przedmiotowej sprawie, zawarty został w skardze, wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] października 2008 r. nr [...], która utrzymywała w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2008 nr [...] orzekającej o ograniczeniu korzystania z nieruchomości położonej w gminie R., ozn. jako działka nr [...] (obręb [...]) poprzez udzielenie zezwolenia Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad na przeprowadzenie na części tej nieruchomości o pow. [...] m2 prac polegających na przebudowie linii napowietrznej LNN na linię kablową oraz nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. K. S. wnioskując o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uzasadnił to tym, że zachodzi prawdopodobieństwo wyrządzenia znacznej szkody przy prowadzeniu prac ziemnych w pobliżu ławy fundamentowej budynku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej powoływana jako ppsa), Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W przedmiotowej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczy decyzji wydanej w trybie art. 30 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. Nr 80, poz. 721 – pierwotna wersja). Ustawa ta ma charakter epizodyczny, a jej celem jest zdecydowane uproszczenie procedur przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych. Jest to warunek konieczny do wyraźnego przyspieszenia procesu budowy tych dróg, a zwłaszcza dróg szybkiego ruchu oraz obwodnic miast. Przyspieszenie rozwoju sieci dróg krajowych jest warunkiem nadrobienia zaległości w tym zakresie występujących między Polską a większością krajów europejskich oraz podstawą do długotrwałego rozwoju ekonomicznego i cywilizacyjnego kraju. (Trybunał Konstytucyjny wyrok z dnia 6 czerwca 2005 r. 62/6/A/2006 Sygn. akt K 23/05). Rozpatrując przedmiotowy wniosek należy mieć zatem na uwadze szczególny charakter zarówno samej ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. jak i instytucji uregulowanej w art. 30 uprawniającej do ograniczenia korzystania z nieruchomości w celu przebudowy sieci uzbrojenia związanej z budową drogi w celu realizacji zamierzenia zawartego w pozwoleniu na budowę drogi krajowej. Przepis art. 30 specustawy zawiera regulację umożliwiająca ograniczanie korzystania z nieruchomości sąsiednich (znajdujących się poza pasem drogowym) w celu przebudowy sieci uzbrojenia terenu, co wynikać musi bezpośrednio z pozwolenia na budowę. Dlatego konflikt pomiędzy interesem właściciela a interesem publicznym nie może być rozważany w oderwaniu od celu jakim ma służyć specustawa. Zawsze należy mieć na uwadze czy wstrzymanie wykonania zajęcia jednej z działek mogłoby spowodować istotne zaburzenie tegoż procesu i jednocześnie naruszałoby w sposób rażący interes publiczny i realizację celu publicznego, który stał się podstawą wydania orzeczenia. Zdaniem Sądu powołane we wniosku okoliczności dotyczące niebezpieczeństwa nie są tej miary, że uzasadniałyby wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a w konsekwencji procesu budowlanego dla drogi krajowej. Dlatego też określona w art. 61 § 3 ppsa przesłanka "trudnych do odwrócenia skutków" czy "znacznej szkody" w kontekście budowy dróg krajowych w trybie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. musi być zawsze interpretowana ze szczególną ostrożnością. W innym razie z tego co jest celem uzyskania zezwolenia na niezwłoczne zajęcie opatrzonego rygorem natychmiastowej wykonalności– rozpoczęcie procesu inwestycyjnego - można być a priori uczynić trudny do odwrócenia skutek w rozumieniu art. 61 § 3 ppsa, co prowadziłoby do konkluzji, że każdy wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji wydanej w trybie art. 17 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. sąd powinien uwzględnić. Doszłoby tym samym do wypaczenia sensu tego przepisu. Dlatego też, w każdej sprawie przesłanka ta musi być oceniana w kontekście skutków jakie ograniczenie korzystania z nieruchomości wywoła dla sytuacji życiowej oraz gospodarczej skarżącego, Cały czas przesłanka ta musi być również interpretowana w szerszej perspektywie tj. takim, że przedmiotowa nieruchomość została zajęta pod realizację drogi krajowej nr [...]. Hipotetyczne obawy skarżącego w żadnym razie nie uzasadniają zastosowania w przedmiotowej sprawie art. 61 § 3 ppsa. Zwłaszcza, że po wykonaniu prac Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad ma obowiązek przywrócenia nieruchomości do poprzedniego stanu. Ponadto interes skarżącego jest zabezpieczony art. 124 ust. 5 oraz 128 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004 nr 261, poz. 2603 ze zm.) Ponadto tak naprawdę wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie ma dla skarżącego żadnego znaczenia, ponieważ w tym przypadku wciąż w obrocie prawnym pozostaje decyzja Wojewody [...] z dnia [...] maja 2008 r., której nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Dlatego też wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie znajduje oparcia w art. 61 ppsa. Z tych względów na mocy art. 61 § 3 ppsa, postanowiono jak w sentencji.