I SA/Wa 180/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Chaciński Sędziowie WSA Emilia Lewandowska (spr.) WSA Gabriela Nowak Protokolant starszy referent Tomasz Noske po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2015 r. sprawy ze skargi Z. Z. na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, postanowieniem z [...]grudnia 2014 r. nr [...], utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z [...] lutego 2014 r. nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Miasta i Gminy [...] z [...] czerwca 1979 r. nr [...] Z ustaleń organu nadzoru wynika, że Naczelnik Miasta i Gminy [...] decyzją z [...] czerwca 1979 r. nr [...] orzekł o nadaniu na własność T. G. nieruchomości nr [...] o pow. [...]ha, położonej w [...]. Decyzja ta została wydana na podstawie art. 6, 9 i 20 dekretu z dnia 18 kwietnia 1955 r. o uwłaszczeniu i uregulowaniu innych spraw związanych z reformą rolną i osadnictwem rolnym. Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności tej decyzji wystąpił Z. Z. Wnioskodawca wskazał, że nieruchomość objęta kwestionowaną decyzją nadana T.G. sąsiaduje z działką nr [...], będącą własnością wnioskodawcy i wchodziła w skład nieruchomości rolnej o ogólnej powierzchni [...] ha przydzielonej jego ojcu – B.Z. na mocy orzeczenia Wojewody [...] z [...] lipca 1939 r. W ocenie wnioskodawcy, skoro grunt ten został sprzedany jego ojcu, którego jest spadkobiercą, to Naczelnik Miasta i Gminy w [...] nie był władny wydać decyzji o nadaniu na własność tej nieruchomości T.G. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji i stwierdził, że na podstawie materiału dokumentacyjnego, a w szczególności wyjaśnień Starosty [...], wynika, że przeliczenie powierzchni działek należących obecnie do wnioskodawcy, przeprowadzone w 2004 r., wykazało, że mają one powierzchnię [...]ha, nie ma więc żadnego ubytku w powierzchni nieruchomości posiadanych przez wnioskodawcę. Brak jest jakichkolwiek dowodów, które wskazywałyby, że część nieruchomości objętej decyzją nr [...] z [...] czerwca 1979 r. stanowiła w przeszłości własność B. Z. lub Z. Z. To stwierdzenie doprowadziło organ do uznania, że Z.Z. nie jest stroną, co uzasadnia odmowę wszczęcia postępowania nieważnościowego na podstawie art. 61a § 1 kpa. W skardze na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi Z. Z. wniósł o anulowanie decyzji nr [...] z [...] czerwca 1979 r., gdyż T.G. bezprawnie został uwłaszczony posiadłością skarżącego. Podniósł, że bezskutecznie od 1998 r. domaga się udokumentowania zakupionych przez jego ojca w 1938/1939 r. parceli. W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Prawidłowo organ nadzoru stwierdził w zaskarżonej decyzji, że aby Z.Z. był legitymowany do żądania wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Miasta i Gminy [...] z [...] czerwca 1979 r. nr [...] to musiałby posiadać tytuł prawnorzeczowy do objętej kwestionowaną decyzją nieruchomości nr [...], położonej w [...]. Zgodnie bowiem z treścią art. 61 § 1 kpa, postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Prawidłowo również organ ustalił, że brak jest dowodów potwierdzających tytuł prawny skarżącego do nieruchomości objętej kwestionowaną decyzją. Sam skarżący, poza twierdzeniem, że nieruchomość ta została nabyta przez jego ojca B. Z. na mocy orzeczenia parcelacyjnego z [...] lipca 1939 r., żadnych dowodów na poparcie tego twierdzenia nie przedstawił. Z pisma Naczelnika Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w O. z [...] marca 2011 r. i załączonych do tego pisma dokumentów, w tym związanych z parcelacją majątku [...] z 1939 r. (tom I), wynika, że skarżący jest właścicielem nieruchomości oznaczonej w operacie ewidencji gruntów jako działki na [...] i [...]. Nieruchomość ta została nabyta na własność przez ojca skarżącego – B. Z. – na podstawie orzeczenia Wojewody [...] z [...] lipca 1939 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu parcelacji majątku [...] powiatu [...]. W załączniki tego orzeczenia, na poz. 60, wymieniony jest B. Z., nr nabytej działki oznaczony jest [...], a powierzchnia [...] ha. Taką samą powierzchnię wskazuje się w piśmie Komisarza Ziemskiego Starostwa Powiatowego [...] z [...] czerwca 1939 r., poprzedzającego orzeczenie Wojewody [...], które zostało skierowane do B. Z. Objęty kwestionowaną przez skarżącego decyzją z 1979 r. T.G. również nabył nieruchomość z parcelacji majątku [...], na podstawie orzeczenia Wojewody [...] z [...] sierpnia 1939 r., o pow. [...] ha, oznaczoną wówczas jako działka [...], a obecnie jako działka nr [...], która sąsiaduje z działką nr [...] skarżącego. Granice działek nabytych z parcelacji zostały ustalone i utrwalone znakami granicznymi podczas parcelacji w 1939 r. przez mierniczego przysięgłego inż. J. D., co przedstawia sporządzony wówczas zarys pomiarowy. Wobec kwestionowania powierzchni nieruchomości przez skarżącego w 2004 r. Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w O. dokonał obliczenia powierzchni działek nr [...] i [...], stanowiących własność skarżącego, w oparciu o dokumentację z 1939 r. wykonaną przez inż. J. D. Powierzchnia tych działek wynosi [...] ha i jest identyczna z powierzchnią z dokumentacji parcelacyjnej z 1939 r. Świadczy to o tym, że nieruchomość skarżącego, którą nabył wskutek spadkobrania po ojcu B. Z. nie została w żaden sposób pomniejszona wskutek wydania przez Naczelnika Miasta i Gminy [...] decyzji z [...] czerwca 1979 r. nr [...]. Taką powierzchnię nabył B. Z. w 1939 r. z rozparcelowanego majątku [...]. Powyższe wskazuje, że objęta kwestionowaną przez skarżącego decyzją nieruchomość nie stanowiła własności B. Z., którego skarżący jest następcą prawnym. W tej sytuacji skarżącemu nie przysługuje przymiot strony w rozumieniu art. 28 kpa, co oznacza, że nie jest uprawniony do żądania wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Miasta i Gminy [...] z [...] czerwca 1979 r. Gdy z wnioskiem o wszczęcie postępowania administracyjnego występuje osoba niebędąca stroną, organ administracji wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania o czym stanowi art. 61a § 1 kpa. Takie też orzeczenie wydał organ w rozpoznawanej sprawie. Zgodne z prawem postanowienie czyni skargę nieuzasadnioną. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.