I SA/Wa 1811/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska (spr.) Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska Asesor WSA Przemysław Żmich Protokolant Jolanta Dominiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2009 r. sprawy ze skargi B. F. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia i wypłaty odszkodowania oddala skargę. Wojewoda [...], decyzją z dnia [...] października 2008 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję Starosty L. z dnia [...] lipca 2008 r. odmawiającą ustalenia i wypłaty odszkodowania za nieruchomości stanowiące działki ewidencyjne nr [...], zajęte pod drogę publiczną ul. [...] w L. Z uzasadnienia organu odwoławczego wynika, że M. i B. B. byli właścicielami nieruchomości położonej w L., stanowiącej działkę nr [...]. Nieruchomość ta została następnie oznaczona w ewidencji gruntów jako działka nr [...] znajdującą się pod ulicami. Działka nr [...] została podzielona na działki nr [...]. Na mocy umowy darowizny zawartej w formie aktu notarialnego w dniu [...] maja 1986 r. M. i B. B. darowali działkę nr [...] córce B. B., a działkę nr [...] synowi A. B. W dniu 25 września 2001 r. B. F. złożyła w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, wniosek o odszkodowanie za część działki oznaczonej nr ew. [...], do którego dołączyła pełnomocnictwo swoich rodziców M. i B. B. Zgodnie z art. 73 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające (...) odszkodowanie za nieruchomości zajęte pod drogi publiczne, które z dniem 1 stycznia 1999 r. przeszły na własność Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego jest ustalane i wypłacane na wniosek właściciela nieruchomości złożony w okresie od 1 stycznia 2001 r. do 31 grudnia 2005 r. B. F. złożyła w powyższym terminie wniosek o odszkodowanie, jednakże z tego wniosku wynika jednoznacznie, że występuje jedynie w swoim imieniu. Co prawda wnioskodawczyni załączyła pełnomocnictwo udzielone jej przez rodziców do występowania w ich imieniu przed organami administracji rządowej i samorządowej, jednakże jest to pełnomocnictwo ogólne, a z wniosku wynika, że B. F. występuje tylko w swoim imieniu. Wnioskodawczyni zwróciła się o odszkodowanie za nieruchomość stanowiącą część działki oznaczonej nr [...]. Natomiast pod drogę publiczną została zajętą część nieruchomości oznaczonej jako [...], co wynika również z decyzji Wojewody [...] potwierdzającej przejście prawa nieruchomości na podmioty publicznoprawne. Z tych względów oraz, z uwagi na to, że termin na złożenie wniosku o odszkodowanie w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. minął w dniu 31 grudnia 2005 r., rozstrzygnięcie Starosty L. odmawiające ustalenia i wypłaty odszkodowania organ odwoławczy uznał za prawidłowe. W skardze na decyzję Wojewody [...] B. F. podniosła, że argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji o odmowie wypłacenia odszkodowania są bardzo słabe "z punktu widzenia merytorycznego", natomiast za wypłatą odszkodowania przemawiają tak oczywiste fakty jak: działka została zabrana pod drogę publiczną, legalnymi właścicielami działki są rodzice skarżącej, zapisy ustawy z dnia 13 października 1998 r. obejmowały swoim zakresem podnoszone przez skarżącą kwestie, nigdy na żadnym etapie urzędnicy nie negowali jakości i prawidłowości składanych dokumentów, w tym pełnomocnictwa załączonego do wniosku. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Odszkodowanie, określone w art. 73 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) przysługuje za nieruchomości zajęte pod drogi publiczne, która z mocy art. 73 ust. 1 tej ustawy, z dniem 1 stycznia 1999 r. stały się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego. Przepis art. 73 ust. 4 stanowi, że odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1 i 2, będzie wypłacane według zasad i trybu określonych w przepisach o odszkodowaniach za wywłaszczane nieruchomości, na wniosek właściciela nieruchomości złożony w okresie od 1 stycznia 2001 r. do 31 grudnia 2005 r. W rozpoznawanej sprawie stan faktyczny ustalony przez organ nie budzi wątpliwości. Potwierdzają to dokumenty zgromadzone w aktach sprawy, a mianowicie wypis z księgi wieczystej nr [...], wypis z rejestru gruntów, decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] i decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...], kserokopia aktu notarialnego z dnia [...] maja 1986 r. Repertorium [...]. Wynika z nich, że w dniu 31 grudnia 1998 r. zajęta pod drogi publiczne nieruchomość, która z mocy art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. z dniem 1 stycznia 1999 r. przeszła na własność Gminy L., stanowiła własność rodziców skarżącej M. i B. B. i była oznaczona jako działka ewidencyjna nr [...]. W akcie notarialnym z dnia [...] maja 1986 r. nieruchomość zajęta pod drogi została opisana jako [...]. Z przytoczonych wyżej przepisów ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające (...) wynika, że odszkodowanie za nieruchomość zajętą pod drogi publiczne możliwe byłoby do ustalenia i wypłacenia na wniosek M. i B. B., złożony w okresie od 1 stycznia 2001 r. do 31 grudnia 2005 r. Z materiału dokumentacyjnego wynika, że wniosek taki, w zakreślonym w ustawie terminie, przez rodziców skarżącej, czyli właścicieli nieruchomości zajętej pod drogi publiczne nie został złożony. Skarżąca powołuje się natomiast na fakt złożenia przez nią takiego wniosku w dniu 25 września 2001 r. do Starosty Powiatu L. Załączone do tego wniosku pełnomocnictwo od rodziców B. i M. B. ma, zdaniem skarżącej, świadczyć o tym, że wniosek z dnia 25 września 2001 r. o odszkodowanie złożyła w ich imieniu, działając jako ich pełnomocnik. Należy podzielić stanowisko organu, wyrażone w zaskarżonej decyzji, że wniosek B. F. nie może być uznany za złożony w imieniu rodziców, jako wniosek o odszkodowanie za stanowiące ich własność działki zajęte pod drogi publiczne. Pomiędzy treścią wniosku a treścią pełnomocnictwa musi zachodzić związek treściowy, z którego w sposób nie budzący wątpliwości wynika żądanie zgłoszone w imieniu mocodawcy. Jak słusznie zauważył organ, pełnomocnictwo z dnia 8 marca 2001 r. podpisane przez rodziców skarżącej, jest pełnomocnictwem ogólnym. Jednakże samo złożenie pełnomocnictwa nie może zastąpić złożenia wniosku o jakim mowa w art. 73 ust. 4 powołanej ustawy z dnia 13 października 1998 r. Natomiast z treści wniosku B. F. wynika, że wystąpiła ona o wypłacenie jej odszkodowania lub o zwrot części działki oznaczonej nr ewidencyjnym [...]. Z powołanego materiału dowodowego wynika, że działka nr [...] w L. nie była i nie jest zajęta pod drogę publiczną, a jej właścicielem w dniu 31 grudnia 1998 r. była skarżąca B. F. na mocy umowy darowizny sporządzonej w formie aktu notarialnego w dniu [...] maja 1986 r. W żadnym więc razie treści tego wniosku nie można zinterpretować jako wniosku w trybie art. 73 ust. 4, złożonego w imieniu B. i M. B. o odszkodowanie za działki nr [...] zajęte pod drogi publiczne. Z powyższych względów Sąd na zasadzie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.