I SA/Wa 1812/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.) Asesor WSA Przemysław Żmich Protokolant Ewa Nieora po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi M. T. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na rzecz skarżącej M. T. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzją z dnia [...] września 2007 r. nr l.dz. [...], po rozpatrzeniu odwołania R. P. od decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w B. z dnia [...] listopada 2006 r. nr l.dz. [...] uchylającej dotychczasową decyzję ostateczną z dnia [...] kwietnia 2002 r. zezwalającą "na realizację projektu budowlanego" modernizacji pawilonu rzemieślniczego przy ul. [...] w B., i odmawiającą wydania pozwolenia na realizację powyższego projektu budowlanego – uchylił zaskarżoną decyzję w całości oraz odmówił uchylenia decyzji ostatecznej [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w B. z dnia [...] kwietnia 2002 r. nr l.dz. [...]. W uzasadnieniu decyzji Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego podał, że zaskarżoną decyzją [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków uchylił swoją decyzję ostateczną z dnia [...] kwietnia 2002 r. zezwalającą na modernizację pawilonu rzemieślniczego przy ul. [...] w B. oraz odmówił wydania pozwolenia na jego modernizację. Działka, na której miałaby zostać zrealizowana powyższa inwestycja stanowi element układu przestrzennego miasta B., wpisanego do rejestru zabytków pod nr [...]. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego podał, że [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków decyzją z dnia [...] kwietnia 2002 r. zezwolił na modernizację pawilonu rzemieślniczego przy ul. [...] w B., a decyzja ta stała się ostateczna w dniu 7 maja 2002 r. Wnioskiem z dnia 18 lutego 2004 r. M. T. wystąpiła o wznowienie tego postępowania z uwagi na fakt, że będąc stroną, nie brała w nim udziału bez własnej winy. [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków postanowieniem z dnia [...] października 2005 r. wznowił postępowanie, a następnie zaskarżoną decyzją uchylił swoją decyzję ostateczną z dnia [...] kwietnia 2002 r., i odmówił wydania pozwolenia na realizację tej inwestycji. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, stwierdził, że art. 146 § 1 kpa stanowi, że uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 kpa nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia decyzji upłynęło 5 lat, a ponieważ w przedmiotowej sprawie zachodzi powyższa okoliczność, zaskarżoną decyzję, zdaniem organu, należało uchylić w całości i odmówić uchylenia decyzji z dnia [...] kwietnia 2002 r. Skargę na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła M. T.; zarzucając naruszenie przepisów obowiązującego prawa, a w szczególności art. 145 i 146 kpa, a nadto obowiązujących zasad współżycia społecznego, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Skarżąca podniosła, że wbrew zasadom postępowania w sprawach administracyjnych decyzja powyższa zapadła bez jej udziału i powiadomienia jej, jako osoby bezpośrednio zainteresowanej – właścicielki zabytkowej kamienicy przy ul. [...]; stanowisko ubiegającej się o uzyskanie pozwolenia na realizację projektu budowlanego modernizacji pawilonu rzemieślniczego przy ul. [...] w B. R. P. miało na celu jak najdłuższe przeciąganie postępowania, a tym samym obciążanie skarżącej negatywnymi skutkami tego działania i jest niezgodne, zdaniem skarżącej, z zasadami zwykłej ludzkiej uczciwości; narusza zasady praworządności, szybkości postępowania, oraz pomija słuszny interes obywatela - skarżącej, tj. art. 6, 7 i 8 kpa. Skarżąca podkreśliła, że nie zgadza się z treścią zaskarżonej decyzji, z której wynika, że jedyną przyczyną uchylenia decyzji organu pierwszej instancji jest upływ 5-letniego terminu od dnia wydania decyzji z 2002 r., oraz zwróciła uwagę, że zaskarżona niniejszą skargą decyzja powołująca się na decyzję [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] kwietnia 2002 r. l.dz. [...] nie koresponduje z dokumentami w posiadaniu których jest skarżąca – dotyczy to daty decyzji oznaczonej l. dz. [...], która została wydana w 2002 r. W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest wznowienie postępowania administracyjnego dotyczącego realizacji projektu budowlanego modernizacji pawilonu rzemieślniczego przy ul. [...] w B. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzją z dnia [...] września 2007 r. uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w B. z dnia [...] listopada 2006 r. uchylającą dotychczasową decyzję ostateczną z dnia [...] kwietnia 2002 r. zezwalającą "na realizację projektu budowlanego" modernizacji pawilonu rzemieślniczego przy ul. [...] w B., i odmawiającą wydania pozwolenia na realizację powyższego projektu budowlanego – i odmówił uchylenia decyzji ostatecznej [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w B. z dnia [...] kwietnia 2002 r. Zgodnie z art. 107 § 3 kpa, jednym z elementów decyzji administracyjnej jest jej uzasadnienie. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Zasadniczym celem uzasadnienia prawnego jest wykazanie, że przyjęte w decyzji rozstrzygnięcie jest wynikiem poprawnego logicznie procesu stosowania normy materialnej przy równoczesnym przestrzeganiu norm procesowych. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 marca 1998 r., sygn. akt II SA 96/98 – LEX nr 41681 podkreślił, że: "Motywy decyzji powinny być tak ujęte, aby strona mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy wydaną decyzją. Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie oraz nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji." W orzecznictwie administracyjnym podkreśla się, że uzasadnienie składa się z dwóch części: uzasadnienia faktycznego i uzasadnienia prawnego. Najpierw należy podać fakty, które organ administracji uznał za udowodnione, a dopiero później dokonać oceny przyjętego stanu faktycznego w świetle konkretnych przepisów prawa. Obowiązkiem organu administracji jest dokładne uzasadnienie przyjęcia konkretnego przepisu jako podstawy rozstrzygnięcia; organ nie może ograniczyć się do przywołania stosownego artykułu czy paragrafu, lecz powinien w uzasadnieniu zawrzeć umotywowaną ocenę stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa oraz wskazać, jaki związek zachodzi pomiędzy tą oceną a treścią rozstrzygnięcia; ponadto, obowiązkiem organu odwoławczego jest ustosunkowanie się w uzasadnieniu swej decyzji do wszystkich żądań, wniosków i zarzutów strony, a zwłaszcza tych zawartych w odwołaniu. Sposób, w jaki organ administracji publicznej dokonuje uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia, nie jest obojętny z punktu widzenia wyrażonej w art. 8 kpa zasady ogólnej pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz świadomości i kultury prawnej obywateli, a także wyrażonej w art. 11 kpa zasady przekonywania, czyli wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek rozstrzygnięcia. Organ administracji, który w ogóle nie ustosunkowuje się do twierdzeń uważanych przez stronę za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, uchybia swym obowiązkom wynikającym z art. 8 i 11 kpa. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] września 2007 r. nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 107 § 3 kpa, bowiem uzasadnienie prawne brzmi następująco: "Przepis art. 146 § 1 kpa stanowi, że uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 kpa nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia decyzji upłynęło 5 lat. Ponieważ w przedmiotowej sprawie zachodzi ww. okoliczność, zaskarżoną decyzję należało uchylić w całości i odmówić uchylenia decyzji z dnia 17 kwietnia 2002 r." Takie uzasadnienie prawne nie jest wystarczające, ponieważ nie pozwala ocenić prawidłowości przyjętego przez organ rozstrzygnięcia, zwłaszcza, że jest to decyzja kasacyjna. W tych okolicznościach należy stwierdzić, że powyższe uchybienia są na tyle istotne, że musiały skutkować uwzględnieniem skargi i uchyleniem zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.