I SA/Wa 1813/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska (spr.) Sędziowie: WSA Jolanta Dargas WSA Monika Sawa po rozpoznaniu w dniu 29 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi T. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy podjęcia zawieszonego postępowania oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] po rozpatrzeniu wniosku T. S., o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2019 r. [...], którym odmówiono podjęcia zawieszonego z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego dnia [...] sierpnia 1956 r. nr [...] zmienionego decyzjami nr [...] z dnia [...] listopada 1979 r. oraz nr [...] z dnia [...] maja 1980r. wydanymi przez Naczelnika Urzędu [...] o odmowie dotychczasowym właścicielom przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...] ozn. hip. nr [...], utrzymało powyższe postanowienie w mocy. W uzasadnieniu organ przedstawił następująco stan sprawy: Nieruchomość przy ul. [...] ozn. hip. nr [...] znajduje się na terenie objętym działaniem dekretu z dnia 26 października 1946r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz.U. Nr 50, poz. 279). Tytuł własności tej nieruchomości uregulowany jest jawnym wpisem na imię A. I. i S. małżonków D. w 50% i J. M. w 50% niepodzielnie na mocy aktu kupna z dnia [...] września 1935r. Okoliczność tę potwierdza zaświadczenie Sądu Grodzkiego w [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 1948r. W dniu [...] kwietnia 1949r. S. S. złożył do Zarządu Miejskiego w [...] wniosek o przyznanie prawa własności czasowej do w/w nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] ozn. hip. nr [...]. Prezydium Rady Narodowej w [...], orzeczeniem z dnia [...] czerwca 1951 r., [...], odmówiło A. I. i S. małżonkom D. i S. S. przyznania prawa własności czasowej do części gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...] ozn. hip. nr [...], stanowiącej tyły posesji w odległości ok. 10 metrów od budynku frontowego i jednocześnie stwierdziło, że wszystkie grunty na obszarze [...] przeszły na własność Skarbu Państwa. W uzasadnieniu odmowy Prezydium wskazało, iż zgodnie z opracowywanym planem zagospodarowania przestrzennego część terenu nieruchomości [...] przy ul. [...] stanowiąca tyły posesji jest przeznaczona pod użyteczność publiczną i została przydzielona do zagospodarowania inwestorowi publicznemu jako wykonawcy narodowego planu gospodarczego. W tym stanie rzeczy Prezydium Rady Narodowej w [...] nie mogło przyznać dotychczasowym właścicielom prawa własności czasowej. Natychmiastowa wykonalność została natomiast uzasadniona interesem publicznym, mianowicie koniecznością przeprowadzenia robót budowlanych. Orzeczeniem administracyjnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 1956r. Prezydium Rady Narodowej w [...] odmówiło dotychczasowym właścicielom S. I. i S. małżonkom D. przyznania prawa własności czasowej do pozostałej części gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...] ozn. hip. nr [...] nieobjętego orzeczeniem administracyjnym z dnia [...] czerwca 1951 r. , [...] z jednoczesnym stwierdzeniem, że budynki znajdujące się na tym terenie przechodzą na własność Skarbu Państwa. Z zaświadczenia Sądu Powiatowego [...] z dnia [...] grudnia 1958 r. wynika, iż połowa nieruchomości ozn. nr hip [...] o powierzchni [...] m2, położonej przy ul. [...], została nabyta przez J. P. na mocy aktu kupna z dnia [...] listopada 1948 r. Decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 1979r. Naczelnik Urzędu [...] uchylił orzeczenie administracyjne z dnia [...] czerwca 1951 r., [...] i orzeczenie administracyjne nr [...] z dnia [...] sierpnia 1956r. w części dotyczącej odmowy przyznania prawa własności czasowej obecnie użytkowania wieczystego do nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] nr hip. [...] w ten sposób, że odmowa użytkowania wieczystego w miejscu wymienionego w orzeczeniach administracyjnych S. S. następuje w stosunku do J. P.. W uzasadnieniu organ wskazał, iż z aktu notarialnego z dnia [...] listopada 1948r. nr rep [...] S. S. sprzedał połowę nieruchomości J. P.. Decyzją nr [...] z dnia [...] maja 1980r. Naczelnik Urzędu [...] uchylił orzeczenie administracyjne z dnia [...] czerwca 1951 r., [...] i orzeczenie administracyjne nr [...] z dnia [...] sierpnia 1956r. w części dotyczącej odmowy przyznania prawa własności czasowej obecnie użytkowania wieczystego do nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] nr hip. [...] w ten sposób, że odmowa użytkowania wieczystego w miejscu wymienionych w orzeczeniach administracyjnych A. I. i S. małżonkom D. następuje w stosunku do W. B.. W uzasadnieniu organ wskazał, iż A. I. i S. małżonkowie D. zmarli w 1943r. i prawa do spadku po nich zgodnie z postanowieniem Sądu Powiatowego w [...] Wydział Zamiejscowy w [...] z [...] listopada 1951 r., sygn. akt Sp [...] nabył S. L., który następnie umową sprzedaży z dnia [...] czerwca 1955r., rep. Nr [...] sporządzoną w Państwowym Biurze Notarialnym w [...] połowę nieruchomości przy ul. [...] sprzedał W.B.. Organ stwierdził, iż wobec powyższego orzeczenia administracyjne zostały skierowane do osób niebędących stroną w sprawie. W dniu [...] października 2004 r. W. B. wystąpiła o stwierdzenie nieważności orzeczenia administracyjnego wydanego przez Prezydium Rady Narodowej w [...] w dniu [...] czerwca 1951 r., [...] oraz orzeczenia administracyjnego nr [...] z dnia [...] sierpnia 1956r. zmienionych decyzjami nr [...] z dnia [...] listopada 1979 r. oraz [...] z dnia [...] maja 1980 r. wydanymi przez Naczelnika Urzędu [...] o odmowie dotychczasowym właścicielom przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...] ozn. hip. nr [...] jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2006r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] zawiesiło z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności w/w orzeczenia administracyjnego wydanego przez Prezydium Rady Narodowej w [...] w dniu [...] sierpnia 1956r. Nr [...] do czasu ustalenia wszystkich następców prawnych byłych współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości. W/w postanowienie z dnia [...] stycznia 2006 r., nr [...], zostało następnie utrzymane w mocy postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2006r., znak [...]. Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2019 r. T.S., wystąpiła o podjęcie zawieszonego z urzędu postępowania załączając poświadczony za zgodność z oryginałem odpis postanowienia z dnia [...] października 2017r., sygn. akt [...], stwierdzającego, ze spadek po W.B. nabyła T.S.. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, iż roszczenia dotyczące spraw objętych dekretem o gruntach warszawskich mają charakter podzielny i każdy z uprawnionych może dochodzić ich niezależnie od pozostałych. Stanowisko to zostało również podzielone przez Prezydenta [...] i wyrażone w zarządzeniu z dnia [...] września 2016r. w sprawie wprowadzenia procedur w Wydziale Spraw Dekretowych i Związków Wyznaniowych w zakresie rozpatrywania wniosków w trybie art. 215 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności w/w orzeczenia administracyjnego zostało zawieszone na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. zgodnie z którym postępowanie zawiesza się, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zagadnieniem wstępnym jest bez wątpienia ustalenie kręgu osób uprawnionych do udziału w sprawie. Przy czym, do kręgu osób uprawnionych do wszczęcia, a następnie do udziału w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji w przedmiocie odmowy lub ustanowienia własności czasowej (użytkowania wieczystego) do gruntu należy poprzedni właściciel nieruchomości lub też jego następca prawny. Rozpatrując wniosek o stwierdzenie w/w nieważności orzeczenia administracyjnego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wykazało, że nie zostało ustalone następstwo prawne po J. P., który nabył prawo do części nieruchomości od S. S.. Wykazanie spadkobrania po J. P. jest zdaniem organu zagadnieniem prejudycjalnym w rozumieniu art. 97 1 pkt. 4 k.p.a. i dopóki następstwo prawne po w/w nie zostanie ustalone, organ nie może kontynuować postępowania. Dopiero przedłożenie postanowienia o stwierdzeniu praw do spadku lub aktu poświadczenia dziedziczenia umożliwi dalsze postępowanie w sprawie. Wskazane przez wnioskodawczynię zarządzenie w sprawie wprowadzenia procedur w Wydziale Spraw Dekretowych i Związków Wyznaniowych w zakresie rozpatrywania wniosków w trybie art. 215 ustawy o gospodarce nieruchomościami jest zdaniem organu wewnętrznym aktem prawnym i go nie obowiązuje. W tej sytuacji z uwagi na nieustalenie wszystkich następców prawnych byłych współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości brak było podstaw do podjęcia zwieszonego postępowania. Na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła T. S. zarzucając mu: naruszenie przepisu art. 97 § 1 pkt 4 KPA poprzez błędne uznanie, że wystąpiły przesłanki do jego zastosowania w niniejszej sprawie, co stoi w sprzeczności m in. z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego w sprawie SK 26/14, a także późniejszym orzecznictwem sądów administracyjnych, naruszenie zasady równej ochrony dla wszystkich prawa własności, innych praw majątkowych i dziedziczenia, wynikającej z art. 64 ust. 2 Konstytucji RP, naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, wyrażonej w art. 8 KPA wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie wszystkich poprzedzających to postanowienie postanowień SKO w niniejszej sprawie tj. postanowienia SKO z dnia [...] maja 2019 r. (sygn. [...]), postanowienia SKO z dnia [...] stycznia 2006 r. (sygn. [...]), postanowienia SKO z dnia [...] lutego 2006 r. (sygn. [...]). W obszernym uzasadnieniu podniesiono między innymi, że w niniejszej sprawie stroną postępowania jest wyłącznie T. S. (będąca spadkobierczynią W. B.), która dochodzi restytucji (zwrotu) swojej części własności (w jej ułamkowej części) w nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...]. Skarżąca uważa, że posiada w tym zakresie samodzielną legitymację procesową w postępowaniu zwrotowym. Dlatego też, nie jest konieczny udział w tym postępowaniu spadkobierców J. P.. W konsekwencji, zdaniem skarżącej w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki określone w art. 97§ 1pkt 4 KPA. Dlatego też, zawieszenie prowadzonych postępowań przez SKO było nieuzasadnione i nieuprawnione. Nawet jeżeli zawieszenie postępowania mogło się wydawać organowi uzasadnione w 2006 r., to po dokonaniu takiego zawieszenia powinien on monitorować, czy w sprawie nie wystąpiły przesłanki do podjęcia zawieszonego postępowania. Z uwagi na powstałe okoliczności, organ miał obowiązek z urzędu odwiesić postępowania w niniejszej sprawie najpóźniej po ogłoszeniu wyroku TK w sprawie SK 26/14. W dniu 14 lipca 2015 r. Trybunał Konstytucyjny wydał wyrok (sygn. akt SK 26/14), który ma zdaniem skarżącej niezwykle istotne znaczenie dla niniejszej sprawy. W konkluzji wyroku, Trybunał Konstytucyjny stwierdził, iż "restytucja współwłasności odjętej w sposób sprzeczny z prawem powinna co do zasady polegać na równoczesnym zwrocie w jednym postępowaniu wszystkich udziałów w wywłaszczonej nieruchomości byłym współwłaścicielom (ich spadkobiercom). Jeżeli jednak w danym stanie faktycznym jest to niemożliwe, albo nadmiernie utrudnione, ustawa powinna przewidywać zwrot wywłaszczonych udziałów tym uprawnionym, którzy tego zażądają. Tylko w ten sposób można bowiem zapewnić, że wywłaszczenie będzie odbywało się - jak wymaga tego Konstytucja jedynie w ostateczności, gdy jest to konieczne dla realizacji celu publicznego. Brak współdziałania wszystkich byłych współwłaścicieli (ich spadkobierców) w postępowaniu zwrotowym nie usprawiedliwia natomiast praktycznie bezterminowego gospodarowania przez podmioty publiczne nieruchomościami, które okazały się zbędne lub nieprzydatne i na których nie można także zrealizować innego celu publicznego (por. art. 136 ust 4 u.g.n.)". "Niesprawiedliwy jest przede wszystkim rozkład obowiązków w tym zakresie między wnioskodawcą i organami. To wnioskodawca, którego aktualnie nic już nie łączy z pozostałymi byłymi współwłaścicielami (po wywłaszczeniu węzeł prawny współwłasności został bowiem rozwiązany, a byli współwłaściciele lub ich spadkobiercy nie mają względem siebie żadnych praw lub obowiązków), jest zmuszony odnaleźć wszystkich uprawnionych (czasem nieznanych nie tylko z miejsca pobytu, ale i co do tożsamości), udowodnić ich legitymację do udziału w postępowaniu (czyli np. na własny koszt przeprowadzić konieczne postępowania spadkowe i przedłożyć odpowiednie dokumenty) oraz uzyskać ich zgodę na wystąpienie z wnioskiem o zwrot wywłaszczonej nieruchomości (i - co za tym idzie - zwrot nieruchomości zastępczej i odszkodowania uzyskanego za tę nieruchomość).Tymczasem organy państwa w całym tym postępowaniu mogą zachowywać się całkowicie biernie i są zobligowane jedynie do wezwania wnioskodawcy do uzupełnienia braków formalnych wniosku o zgodę wszystkich uprawnionych (por. dokonana wyżej analiza orzecznictwa sądów administracyjnych w tym zakresie). Rażąco krzywdzące dla wnioskodawców jest także to, że nawet przy dochowaniu najwyższej staranności oraz znacznym nakładzie sił i środków - nie mają oni gwarancji pozytywnego rozpatrzenia własnego wniosku o zwrot udziału w nieruchomości. Pozostałe osoby uprawnione zawsze mają prawo odmówić (także per facta concludentia) przyłączenia się do wniosku o zwrot nieruchomości, a wnioskodawca nie dysponuje żadnymi instrumentami wpływu na tę decyzję. Wbrew sugestiom zawartym w niektórych orzeczeniach sądów administracyjnych i jednostkowej wadliwej praktyce (także w sprawie skarżącego), nie może on w szczególności uzyskać orzeczenia zastępczego w trybie art. 199 k.c. Osoby wywłaszczone nie są już współwłaścicielami nieruchomości i nie podlegają przepisom prawa rzeczowego dotyczącym współwłasności (a więc m in. roszczenia o zwrot udziału w nieruchomości nie można ujmować w kategoriach czynności przekraczających zarząd rzeczą wspólną, do których - na mocy art. 199 k.c. - wymagana jest zgoda wszystkich współwłaścicieli; por. wyrok WSA w Krakowie z 14 czerwca 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 292/13 oraz wszystkie stanowiska w tej sprawie oprócz pisma Ministra). Dodatkową okolicznością pogarszającą sytuację wnioskodawców jest także to, że w praktyce mogą oni być praktycznie bezterminowo "zakładnikami" pozostałych uprawnionych (niezidentyfikowanych lub niechętnych zwrotowi). Poza sytuacją określoną w art. 136 ust. 5 u.g.n. (wygaśnięcie roszczenia o zwrot w wypadku niezgłoszenia go w terminie 3 miesięcy od otrzymania zawiadomienia o zamiarze użycia wywłaszczonej nieruchomości na inny cel niż określony w decyzji o wywłaszczeniu), realizacja roszczeń zwrotowych nie jest w żaden sposób ograniczona w czasie. Każdy z uprawnionych może także do zakończenia postępowania zwrotowego zmienić zdanie, ponieważ nie jest związany swoją wcześniejszą decyzją". Powyższe stanowisko zostało także podzielone przez Prezydenta Miasta [...] i wyrażone w Zarządzeniu Prezydenta [...] z dnia [...] września 2016 r. w sprawie wprowadzenia procedur w wydziale Spraw Dekretowych i Związków Wyznaniowych w zakresie rozpatrywania wniosków w trybie art. 215 ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. 2015, poz. 1774 ze zm.). W niniejszej sprawie zatem stroną postępowania jest wyłącznie T. S. (będąca spadkobierczynią W. B.), która dochodzi restytucji (zwrotu) swojej części własności (w jej ułamkowej części) w nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...]. Skarżąca posiada w tym zakresie samodzielną legitymację procesową w postępowaniu zwrotowym. Dlatego też, nie jest konieczny udział w tym postępowaniu spadkobierców J. P.. W konsekwencji zdaniem skarżącej zawieszenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postępowań z wniosku W. B. było nieuzasadnione i nieuprawnione. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U z 2016 r. poz. 1066 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., dalej "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w górnicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Podkreślić należy, że sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, czyni tona podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nic zastępuje organu administracji w pełnieniu tego obowiązku, ponieważ do kompetencji sądu należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Rozpatrując sprawę w oparciu o powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ kontrolowane postanowienia nie naruszają przepisów prawa. W niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] czerwca 2019 r. utrzymało w mocy własne postanowienie z dnia [...] maja 2019 r. odmawiające podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...] sierpnia 1956 r. nr [...], którym odmówiono A.I. i S. małż. D. i S. S. przyznania prawa własności czasowej do pozostałej części gruntu nieruchomości [...] położonej przy ulicy [...] ozn. hip. nr [...] stanowiącej tyły posesji w odległości około 10 m od budynku frontowego nieobjętego orzeczeniem tego organu z [...] czerwca 1951 r. Zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 Kpa organ administracji zawiesza postępowanie, jeżeli rozpatrzenie sprany i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] stycznia 2006 r. zawiesiło postępowanie w sprawie na podstawie art. 97 § 1 pkt 1 Kpa do czasu ustalenia wszystkich następców prawnych byłych współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości, wskazując, że nie zostało ustalone następstwo prawne po J.P., który nabył prawo do części nieruchomości od S. S.. Powyższe postanowienie zostało następnie utrzymane w mocy postanowieniem tego samego organu z dnia [...] lutego 2006 r. Na to postanowienie nie złożono skargi, co oznacza, że stało się prawomocne. Należy zaznaczyć, że dopóki nie zostaną wskazane (i ustalone) wszystkie osoby reprezentujące poprzednich właścicieli nieruchomości, którzy są stronami tego postępowania to nie może się ono toczyć. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd uznał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] prawidłowo odmówiło podjęcia zawieszonego postępowania. Skoro prawomocnym postanowieniem postępowanie zostało zawieszone - do czasu wskazania wszystkich osób reprezentujących poprzednich właścicieli tej nieruchomości, którzy są stronami tego postępowania - to podjęcie zawieszonego postępowania może nastąpić dopiero po ustaniu tej przyczyny. Ponieważ skarżąca nie wskazała wszystkich stron postępowania - to nie ma podstaw by to postępowanie podjąć. Zdaniem Sądu wydane w rozpoznawanej sprawie postanowienia odmawiające podjęcia zawieszonego postępowania są zgodne z prawem. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie bowiem wynika, że nie ustala przyczyna zawieszenia postępowania, tj. nie przedstawiono organowi stosownego postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku lub aktu poświadczenia dziedziczenia po J.P.. Odnosząc się do zarzutów skargi, to Sąd uznał je za niezasadne. Przywołany w skardze wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 14 lipca 2015 r. (sygn. akt SK 26/m)odnosi się do innego stanu prawnego (art. 136 i nast. Ustawy o gospodarce nieruchomościami) i nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia przez organ wskazanych w skardze przepisów KPA. Sąd podzielił też stanowisko organu, że wskazane przez skarżącą zarządzenie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2016 r. w sprawie wprowadzenia procedur w Wydziale Spraw Dekretowych i Związków Wyznaniowych w zakresie rozpatrywania wniosków w trybie art. 215 ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r., poz. 1774 ze zm.) jest tylko wewnętrznym aktem prawnym i nie obowiązuje organu oraz Sądu. Podsumowując Sąd uznał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wnikliwie, wszechstronnie i rzetelnie rozpatrzyło stan faktyczny sprawy oraz szczegółowo wyjaśniło motywy, jakimi się kierowało przy jej rozstrzyganiu. Uzasadniło przy tym przekonująco swoje stanowisko - zyskując całkowitą aprobatę Sądu. Mając powyższe na względzie i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.