I SA/Wa 1817/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Asesor WSA - Agnieszka Miernik po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku F.O. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi F. O. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 marca 2001 r. sygn. akt I SA 2399/99 w sprawie ze skargi F. O. na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] września 1999 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania komunalizacyjnego postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. F. O. wniósł skargę z dnia 23 października 2007 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 marca 2001 r. sygn. akt I SA 2399/99. W piśmie z dnia 6 lutego 2008 r. wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych. Zgodnie z art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika podatkowego. Stosownie natomiast do art. 246 § 1 pkt 1 powołanej ustawy, przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Podkreślenia wymaga jednakże, iż zgodnie z art. 247 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić wówczas, gdy bez konieczności dokonywania głębszej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, jest zupełnie oczywiste, iż skarga nie może zostać uwzględniona. Stwierdzić oczywistą bezzasadność skargi można zatem wówczas, gdy przepisy prawa znajdujące w danej sprawie zastosowanie w sposób jasny i jednoznaczny wykluczają możliwość uwzględnienia skargi. Oczywista bezzasadność, o której mowa w powołanym wyżej przepisie, zachodzi również w przypadku niedopuszczalności skargi. W rozpatrywanej sprawie ma miejsce oczywista bezzasadność skargi o wznowienie postępowania. F. O. wniósł o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 marca 2001 r. sygn. akt I SA 2399/99. Wyrok ten uprawomocnił się w dniu ogłoszenia, tj. 20 marca 2001 r. Skarga o wznowienie postępowania złożona została w dniu 23 października 2007 r. (data stempla pocztowego), a więc z uchybieniem 5-letniego terminu, o którym mowa w art. 278 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W świetle powyższych ustaleń oczywiste jest, iż skarga F. O. o wznowienie postępowania jest bezzasadna z przyczyn procesowych. Skarżącemu nie przysługuje więc prawo pomocy. Odnosząc się do żądania zawartego w pkt 2 pisma z dnia 6 lutego 2008 r. należy wyjaśnić, że radca prawny A. R. został wyznaczony w celu udzielenia pomocy prawnej skarżącemu w sprawie o sygn. akt I SA/Wa 1699/07, która jest odrębną sprawą od rozpoznawanej. Pełnomocnictwo udzielone radcy prawnemu obejmuje wyłącznie prowadzenie sprawy o sygn. akt I SA/Wa 1699/07 przed sądem administracyjnym. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 247 oraz art. 254 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.