I SA/Wa 1819/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz Sędziowie WSA Elżbieta Lenart NSA Cezary Pryca /spr./ Protokolant Emilia Rutkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2005 r. sprawy ze skargi S. P. na postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2004 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu wniosku dotyczącego wszczęcia postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej oddala skargę. I SA/Wa 1819/04 Uzasadnienie Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] września 2004 roku numer [...] Minister Infrastruktury utrzymał w mocy postanowienie z [...] lipca 2004 roku numer [...] Ministra Infrastruktury o zwrocie podania S. P. z [...] listopada 2003 roku. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ administracji publicznej podniósł, że pismem z dnia [...] listopada 2003 roku skierowanym do Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast S. P. wnosił o wyjaśnienie czy zostało wszczęte postępowanie wyjaśniające dotyczące braku zachowania szczególnej staranności przez rzeczoznawcę majątkowego A. E. przy wykonywaniu operatu szacunkowego. Pismem z dnia [...] listopada 2003 roku S. P. wniósł do Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast skargę na niezachowanie należytej staranności i nie przestrzeganie zasad wynikających z przepisów prawa i standardów zawodowych przy sporządzaniu operatu, wyceny nieruchomości zwanej "[...]" znajdującej się w K. przy ulicy [...] numer [...], przez rzeczoznawcę majątkowego A. E.. W piśmie tym S. P. zawarł także wniosek o skierowanie sprawy do Przewodniczącego Komisji Odpowiedzialności Zawodowej. Z pisma Przewodniczącej [...] Wydziału Cywilnego-Odwoławczego Sądu Okręgowego w L. wynika, że w sprawie [...] rzeczoznawca majątkowy A. E. wykonując zlecenie Sądu Okręgowego w L. sporządził na potrzeby prowadzonego przez ten Sąd postępowania opinię sądową. Opinia sporządzona przez A. E. wykonana została przez tę osobę jako przez biegłego sądowego zgodnie z treścią przepisów ustawy kodeks postępowania cywilnego i została dopuszczona przez Sąd jako dowód w sprawie rozpatrywanej przez Sąd Okręgowy w L.. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2004 roku numer [...] Minister Infrastruktury, działając w oparciu o przepis art.66 § 3 k.p.a., postanowił zwrócić podanie S. P. z [...] listopada 2003 roku w sprawie skargi na niezachowanie należytej staranności i nieprzestrzeganie zasad wynikających z przepisów prawa i standardów zawodowych przez rzeczoznawcę majątkowego A. E. wraz z wnioskiem o wszczęcie postępowania wyjaśniającego w Komisji Odpowiedzialności Zawodowej. Postanowieniem z dnia [...] września 2004 roku numer [...] Minister Infrastruktury utrzymał w mocy postanowienie z [...] lipca 2004 roku numer [...] Ministra Infrastruktury. Na postanowienie z dnia [...] września 2004 roku numer [...] Ministra Infrastruktury skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł S. P.. Skarżący domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia podniósł, że sprawa winna zostać rozpatrzona przez Ministra Infrastruktury w oparciu o przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami ( Dz. U. 261/04, poz.2603) oraz w oparciu o przepisy ustawy kodeks postępowania administracyjnego. W ocenie skarżącego żaden przepis ustawy kodeks postępowania cywilnego ani ustawy z 21 lipca 2001 roku-Prawo o ustroju sądów powszechnych nie zawiera rozwiązania wyłączającego Ministra Infrastruktury od obowiązku nałożonego na niego przez przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami, nakazujące wydanie decyzji administracyjnej o zastosowaniu kar dyscyplinarnych wobec rzeczoznawców majątkowych. Wreszcie skarżący wskazał, że w rozpatrywanej sprawie nie znajduje zastosowania przepis art.194 ust.1b ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury podtrzymał swoje stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu. Na wstępie należy stwierdzić, że stosownie do treści art.13 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 153, poz.1270) wojewódzkie sądy administracyjne są powołane do rozpoznawania wszystkich spraw sądowoadministracyjnych z wyjątkiem tych spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego, a właściwym miejscowo do rozpoznania w/w spraw jest ten wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Ponadto podkreślić należy, że ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. W tym miejscu należy także podkreślić, że stosownie do treści art.134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi a także powołaną podstawą prawną. Oczywiście Sąd nie może orzec na niekorzyść skarżącego chyba, że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji art.134 § 2 w/w ustawy. Zarzuty podniesione przez skarżącego nie są zasadne, a argumentacja przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia jest przekonywująca. Z akt sprawy wynika, że skarżący domagał się wszczęcia postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej rzeczoznawcy majątkowego A. E. w związku z czynnościami wykonanymi przez A. E. jako biegłego sądowego na zlecenie Sądu Okręgowego w L., w toczącej się przed tym Sądem sprawie o sygnaturze akt [...]. Poza sporem pozostaje okoliczność, że A. E. na zlecenie Sądu Okręgowego w L. wykonał opinię sądową, w której dokonał wyceny nieruchomości. Podkreślić w tym miejscu należy, że stosownie do treści art.174 ust.1 i ust.2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami ( Dz. U. 46/00, poz.543 ze zmianami), w brzmieniu obowiązującym w dacie podejmowania zaskarżonego postanowienia, rzeczoznawstwo majątkowe jest działalnością zawodową wykonywaną przez rzeczoznawców na zasadach określonych w ustawie o gospodarce nieruchomościami, a rzeczoznawcą majątkowym jest osoba fizyczna posiadająca uprawnienia zawodowe w zakresie szacowania nieruchomości, nadane jej w trybie przepisów rozdziału 4 działu V ustawy. Oczywistym więc jest, że o odpowiedzialność zawodowa połączona z zastosowaniem kary dyscyplinarnej, o której mowa w ustawie o gospodarce nieruchomościami, dotyczy rzeczoznawców majątkowych, nie wypełniających swoich ustawowych obowiązków określonych w art.175 ustawy, w ramach swojej działalności zawodowej jako rzeczoznawca majątkowy. Z uwagi na to, że biegłym sądowym może być zarówno osoba fizyczna będąca rzeczoznawcą majątkowym jak i osoba fizyczna nie posiadająca uprawnień rzeczoznawcy majątkowego, to odmiennie regulowana jest kwestia odpowiedzialności osoby fizycznej wykonującej zlecenie sądu powszechnego w ramach konkretnego postępowania sądowego. Zasadnie organ administracji publicznej podniósł, że w rozpatrywanej sprawie A. E. wykonał opinię sądową na zlecenie Sądu Okręgowego w L., zgodnie z treścią postanowienia sądu. Stosownie do treści przepisów działu III rozdziału 2 oddziału 4 ustawy z dnia 17 listopada 1964 roku kodeks postępowania cywilnego ( Dz. U.43/64 poz.296 ze zmianami) opinia biegłego jest jednym z środków dowodowych przewidzianych w postępowaniu cywilnym przed sądem powszechnym. Sąd orzekający w sprawie, w której został przeprowadzony dowód z opinii biegłego dokonuje oceny tego dowodu. Przepis art.328 § 2 k.p.c. wskazuje, że Sąd w uzasadnieniu wyroku winien podać dowody na których się oparł i przyczyny, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Zasadnie także organ administracji publicznej wskazał na przepisy określające sposób i tryb powoływania i odwoływania biegłych sądowych, a także tryb sprawowania nadzoru nad biegłymi przez właściwe organy sądowe. Z przepisów tych wynika, że kompetencje takie posiada Prezes Sądu Okręgowego. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 153, poz.1270 ze zmianami) orzekł, jak w sentencji wyroku.