I SA/Wa 1824/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriela Nowak Sędziowie: Sędzia WSA Elżbieta Lenart (spr.) Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. B. i P. B. na postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...] Minister Infrastruktury i Budownictwa stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...]. Zaskarżone orzeczenie zostało wydane w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Prezydent [...] wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji, w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), stwierdzającej nabycie przez Gminę [...] prawa własności nieruchomości, zajętej pod część ul. [...] Wojewoda [...], rozpoznając wniosek Prezydenta, decyzją dnia [...] listopada 2015 r., nr [...], stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę [...] prawa własności gruntu zajętego pod część ww. ulicy, wykazanego w obrębie [...] jako działka nr [...] o pow. [...] m2 oraz nr [...] o pow. [...] m2 na mapie sytuacyjnej nieruchomości zgodnie z wykazem powierzchni zajętych pod drogę publiczną ul. [...] wg stanu na dzień 31 grudnia 1998 r., przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...] kwietnia 2010 r. pod nr [...]. Organ w uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia podniósł, że zostały wykazane przesłanki, określone w powołanym art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r., warunkujące nabycie z mocy prawa nieruchomości zajętej pod drogę. Pismem złożonym osobiście w dniu [...] grudnia 2015 r. w [...] Urzędzie Wojewódzkim w [...] A. B. i P. B. złożyli odwołanie od ww. decyzji Wojewody [...]. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...] Minister Infrastruktury i Budownictwa stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2015 r. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Minister stwierdził, że zgodnie z art. 127 kpa oraz art. 129 § 2 kpa stronie niezadowolonej z wydanej decyzji przysługuje prawo wniesienia odwołania w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. O powyższym uprawnieniu strony zostały pouczone w decyzji. Ze zwrotnych potwierdzeń odbioru wynika, iż decyzja Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2015 r. została doręczona odwołującym w dniu [...] grudnia 2015 r. Powyższy termin do wniesienia odwołania upłynął zatem z końcem 21 grudnia 2015 r. (poniedziałek), zaś odwołanie złożono w dniu 22 grudnia 2015 r. Wobec powyższego Minister stwierdził, że złożonie odwołania przez A. B. i P. B. nastapiło z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia. Dodal, że skarżący nie wystąpili także z wnioskiem o przywrócenie terminu. Następnie A. B. i P. B. w dniu [...] września 2017 r. wystąpili z wnioskiem przywrócenie uchybionego terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2015 r. Po rozpoznaniu tego wniosku Minister Infrastruktury i Budownictwa postanowieniem z dnia [...] września 2017 r., nr [...] odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od uprzednio wskazanej decyzji Wojewody [...]. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ wskazał, że samo kwestionowanie daty odbioru decyzji Wojewody nie może prowadzić do skutecznego przywrócenia terminu. Pismem z dnia [...] września 2017 r. A. B. i P. B. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2017 r. Orzeczeniu temu zarzucili: - naruszenie art. 134 kpa, poprzez arbitralne wydanie przez organ II instancji zaskarżonego postanowienia pomimo, iż wydanie postanowienia winno być poprzedzone bezspornymi ustaleniami w zakresie daty doręczenia stronom kwestionowanego w drodze odwołania rozstrzygnięcia organu I instancji, w sytuacji oczywistej wątpliwości w tej sprawie, - art. 7 oraz 77 kpa, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i niepodjęcie czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, - art. 10 § 1 kpa, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nie umożliwienie skarżącym jakiegokolwiek udziału w postępowaniu, mającym na celu ustalenie daty doręczenia im decyzji organu I instancji, ani wypowiedzenia się co do zebranych materiałów w tej kwestii, w sytuacji oczywistej wątpliwości w tym zakresie. - art. 8 kpa, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej poprzez wykorzystanie pełnego zaufania skarżących do organu administracji, w sytuacji gdy organ ten nie dążył do zbadania faktów istotnych dla skarżących. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi II instancji. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca wskazała, że decyzja została jej doręczona w dniu [...] grudnia, nie zaś [...] grudnia 2015 r., a Minister nie podjął jakikolwiek dodatkowych czynności, mających na celu ustalenie daty doręczenia odwołującym rozstrzygnięcia organu I instancji. Odpowiadając na wniesioną skargę Minister Infrastruktury i Budownictwa wniósł o jej oddalenie wskazując, że jest ona bezzasadna, a skarżący nie wskazali nowych okoliczności, które nie byłyby uwzględnione w prowadzonym postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Powyższa ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Natomiast zgodnie z art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej "ppsa", Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa odpowiada prawu. Postanowieniem z [...] sierpnia 2017 r. organ odwoławczy, na podstawie art. 134 kpa, stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2015 r., stwierdzającej nabycie z mocy prawa nieruchomości zajętej pod drogę. W myśl art. 134 kpa, organ odwoławczy ocenia, czy odwołanie jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione w ustawowym terminie. W razie stwierdzenia, że środek zaskarżenia został wniesiony z uchybieniem terminu organ odwoławczy ma bezwarunkowy obowiązek wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do tego, czy odwołanie od powyższej decyzji Wojewody zostało wniesione przez skarżących w terminie określonym w kodeksie postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 129 § 2 kpa, odwołanie od decyzji organu I instancji wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Analiza akt sprawy potwierdza, iż wniesienie przedmiotowego odwołania nastąpiło z uchybieniem terminu, przewidzianego w kodeksie postępowania administracyjnego. Ze znajdujących się w aktach sprawy zwrotnych potwierdzeń odbioru przesyłki, zawierającej odwołanie wynika, że A. B. odebrała osobiście w dniu [...] grudnia 2015 r. dwie przesyłki, zaadresowane do niej i P. B., zawierające decyzję organu I instancji. Potwierdziła to własnoręcznym podpisem. Zatem 14 - dniowy termin do wniesienia odwołania od tej decyzji upłynął w dniu 21 grudnia 2017 r. Prawidłowo więc organ odwoławczy uznał, iż środek zaskarżenia, złożony w dniu 22 grudnia 2015 r., został wniesiony dzień po upływie ustawowego, 14 dniowego terminu. Sąd nie mógł podzielić zarzutów skarżących wskazujących, iż faktycznie odebrali oni powyższe orzeczenie w dniu [...] grudnia 2015 r. Skarżący nie przedstawili bowiem na powyższą okoliczność żadnych dowodów w postępowaniu, nie powołali też w skardze żadnych okoliczności, które wskazywałyby na wystąpienie jakiekolwiek pomyłki we wskazanej na dokumencie dacie. Przy czym, co należy podkreślić, skarżąca A. B. odebrała obie przesyłki zawierające orzeczenie organu I instancji, a przy jej podpisie na zwrotnych potwierdzeniach odbioru znajduje się data [...] grudnia 2015 r. Ta data widnieje też przy podpisie osoby doręczającej przesyłki. Rację mają skarżący, że prawidłowe pokwitowanie (potwierdzenie) odbioru przesyłki, jest dowodem na fakt dokonania doręczenia, który może zostać podważony. Dokument doręczenia nie jest bowiem wyłącznym dowodem okoliczności w nim zawartych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 1506/12, publ. lex nr 1298559). Jednak aby ww. środek dowodowy zakwestionować, strona musi wskazać inne dowody, podważające treść potwierdzenia odbioru. Nieprawidłowość doręczenia musi zatem wynikać z dokumentów zgromadzonych w sprawie. W niniejszej sprawie tak się jednak nie stało, co wykazano, a samo twierdzenie strony, że doręczono jej przesyłkę w innym dniu wcale nie obligowało organu do poszukiwania kolejnych dowodów, potwierdzających dzień doręczenia orzeczenia I instancji. Minister posiadał bowiem dokument potwierdzający doręczenie, który został prawidłowo wypełniony. To powoduje, iż Minister nie miał żadnych podstaw do podważenia dowodu w postaci dwóch zwrotnych potwierdzeń odbioru przesyłek, zawierających kwestionowaną w odwołaniu decyzję. Innymi słowy, w ocenie Sądu nie można przyjąć, jak chcą tego skarżący, że zakwestionowanie daty doręczenia orzeczenia stronie, bez przywołania jakichkolwiek skonkretyzowanych okoliczności, powinno skutkować koniecznością automatycznego potwierdzenia dowodu doręczenia innymi dokumentami. Takie niejako obligatoryjne działanie organu naruszałoby bowiem art. 12 § 1 kpa, tj. konieczność podjęcia przez organ działań w sposób wnikliwy i szybki, posługując się możliwie najprostszymi środkami, prowadzącymi do jej załatwienia. Podsumowując, Minister Infrastruktury i Budownictwa prawidłowo wydał zaskarżone postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania - do czego był zobligowany treścią art. 134 kpa w zw. z art. 127 § 3 kpa. Wbrew zarzutom skarżących dokonał oceny materiału dowodowego w jego całokształcie, z uwzględnieniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.