I SA/Wa 1825/11

Referendarz sądowy Lucyna Picho Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 3 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu podania postanawia: przyznać W. K. prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie z urzędu radcy prawnego, którego wyznaczy Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...]. Wyrokiem z dnia 18 listopada 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 1825/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę wniesioną przez W. K. w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] wydaną w przedmiocie zwrotu podania. W następstwie wydanego wyroku skarżący skierował do Sądu złożony na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie do kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. W oświadczeniu złożonym na urzędowym formularzu wnioskodawca ujawnił, że jego dochód stanowią świadczenia w wysokości [...] zł uzyskiwane z tytułu renty. Ponadto z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżący od dłuższego czasu pozostaje pod opieką ośrodka pomocy społecznej. Rozpoznając złożony wniosek na wstępie należy zauważyć, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, natomiast przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 powołanej ustawy). W ocenie referendarza sądowego rozpoznającego wniosek W. K. wykazał, że pozostaje w trudnej sytuacji materialnej. Skoro źródłem utrzymania skarżącego jest renta we wskazanej przez niego kwocie, i dodatkowo co wynika z akt administracyjnych sprawy jest on – od dłuższego czasu - objęty stałą opieką właściwego ośrodka pomocy społecznej oczywistym jest, że nie jest on w stanie opłacić kosztów profesjonalnego pełnomocnika bez uszczerbku koniecznego dla swojego utrzymania. Jednocześnie wskazać należy, że podejmując niniejsze rozstrzygnięcie nie orzekano w przedmiocie zwolnienia od kosztów sądowych o które wnosił skarżący, gdyż jest on zwolniony z obowiązku ich uiszczania z mocy ustawy. Zwolnienie to wynika z przepisu art. 239 pkt 1 lit. "a" powołanej ustawy, w myśl którego strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Taka sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie, bowiem skarga dotyczy czynności organów w przedmiocie pomocy i opieki społecznej. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 1 i 2 pkt 7 powołanej ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.