I SA/Wa 1826/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Chaciński Sędziowie WSA Dariusz Pirogowicz WSA Przemysław Żmich (spr.) Protokolant referent stażysta Joanna Kicińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi R. K. na niewykonanie przez Prezydenta Miasta [...] wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 października 2014 r., sygn. akt I SAB/Wa 312/14 1. wymierza Prezydentowi Miasta [...] grzywnę z tytułu niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 października 2014 r., sygn. akt I SAB/Wa 312/14 w kwocie 100 (sto) złotych; 2. zasądza od Prezydenta [...] na rzecz R. K. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. R. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wymierzenie grzywny Prezydentowi miasta W., w oparciu o przepis art. 154 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej "Ppsa", w związku z niewykonaniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 października 2014 r., sygn. akt I SAB/Wa 312/14, wyznaczającego Prezydentowi miasta W. sześciomiesięczny termin do rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość [...], położoną przy ul. [...], ozn. hip. "[...]". W skardze wniosła o: 1. wymierzenie Prezydentowi miasta W. grzywny w wysokości stosownej do bezczynności Prezydenta miast W. przy rozpoznaniu wniosku z dnia 2 grudnia 2013 r. o przyznanie odszkodowania, biorąc pod uwagę kwoty przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku 2014, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w obwieszczeniu z dnia 17 lutego 2015 r.; 2. zasądzenie od Prezydenta miasta W. na rzecz skarżącej kosztów postępowania w sprawie, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych; 3. rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 119 Ppsa. W uzasadnieniu podniosła, że na podstawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 października 2014 r., sygn. akt I SAB/Wa 312/14 zobowiązano Prezydenta miasta W. do rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość [...], położoną przy ul. [...], ozn. hip. "[...]", w terminie sześciu miesięcy od dnia doręczenia wyroku wraz z aktami sprawy. W związku z brakiem podejmowania jakichkolwiek czynności zmierzających do rozstrzygnięcia wniosku o przyznanie odszkodowania pismem z dnia 3 kwietnia 2015 r. Prezydent miasta W. został wezwany do wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2014 r., sygn. akt I SAB/Wa 312/14. Pomimo tego Prezydent miasta W. do dnia dzisiejszego nadal nie podejmuje żadnych czynności zmierzających do rozstrzygnięcia sprawy. Skarżąca wskazała, że wysokość grzywny wymierzonej Prezydentowi miasta W., zgodnie z art. 154 ust. 6 Ppsa, sięga do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów, zgodnie z obwieszczeniem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 17 lutego 2015 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2014 r. i w drugim półroczu 2014 r. Na podstawie art. 5 ust. 7 ustawy z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 111) oraz w zw. z art. 110 ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 121) ogłasza się, że przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej, pomniejszone o potrącone od ubezpieczonych składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe oraz chorobowe, w 2014 r. wyniosło 3308,33 zł, a w drugim półroczu 2014 r. wyniosło 3389,90 zł. Biorąc po uwagę powyższe kwoty, jak i sądowe zobowiązanie Prezydenta miasta W. do rozpoznania sprawy oraz wezwanie organu do wykonania wyroku, zasadne jest nałożenie na Prezydenta miasta W. grzywny adekwatnej do bezczynności organu przy rozpoznawaniu, od prawie dwóch lat, wniosku o przyznanie odszkodowania. W odpowiedzi na skargę Prezydent miasta W. wskazał, że postanowieniem Prezydenta miasta W. nr [...] z dnia [...] października 2015 r. zawieszono postępowanie w sprawie odszkodowania za przedmiotową nieruchomość. Wobec powyższego organ wniósł o oddalenie skargi i o przeprowadzenie w sprawie rozprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest uzasadniona. Poza sporem jest to, że prawomocnym wyrokiem z dnia 13 października 2015 r., sygn. akt I SAB/Wa 312/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uwzględniając skargę R. K., zobowiązał Prezydenta miasta W. do rozpoznania wniosku o ustalenie odszkodowania za nieruchomość, położoną w W. przy ul. [...], ozn. hip. jako "[...]" - w terminie 6 miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem. Faktem jest również to, że termin wyznaczony przez Sąd upłynął w dniu 11 września 2015 r., skoro – jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy o sygn. akt I SAB/Wa 312/14 dowodu doręczenia – Prezydent miasta W. otrzymał odpis prawomocnego wyroku wraz z uzasadnieniem oraz aktami sprawy w dniu 11 marca 2015 r. Poza sporem jest, że w zakreślonym przez Sąd terminie organ nie rozpoznał wniosku o ustalenie odszkodowania za przejęcie przedmiotowej nieruchomości, a zatem nie wykonał powołanego wyżej wyroku Sądu. Skarga o wymierzenie grzywny jest zatem zasadna. Uznaniu Sądu pozostawiono natomiast ocenę, w jakiej wysokości ustalić grzywnę. Przy czym grzywnę, zgodnie z przepisem art. 154 p 6 Ppsa, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów, tj. art. 5 ust. 7 ustawy z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (Dz. U. z 2012 r. poz. 592 ze zm.) w związku z art. 110 ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 121 ze zm.). Ustalenie wysokości grzywny zależy od okoliczności konkretnej sprawy. Analizując przebieg postępowania administracyjnego od chwili otrzymania przez Prezydenta miasta W. prawomocnego wyroku Sądu z dnia 13 października 2014 r., sygn. akt I SAB/Wa 312/14 wraz z aktami sprawy Sąd uznał, że zasadnym było wymierzenie organowi grzywny w wysokości 100 zł. Z materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy wynika, że Prezydent miasta W. nie był w sprawie zupełnie bezczynny. Organ w terminie zakreślonym w wyroku Sądu z dnia 13 października 2014 r. skierował do stron postępowania, w tym i pełnomocnika skarżącej, pismo z dnia 18 marca 2015 r. o przedłożenie postanowienia sądu o nabyciu spadku po C. B. (współwłaścicielce dawnej nieruchomości [...] przy ul. [...]). Następnie, po wezwaniu skarżącej z dnia 3 kwietnia 2015 r. do wykonania wyroku Sądu i po wniesieniu skargi o wymierzenie grzywny, Prezydent miasta W. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] zawiesił z urzędu postępowanie o odszkodowanie, do czasu dostarczenia prawomocnego postanowienia sądowego o nabyciu spadku po C. B. Przy miarkowaniu wysokości grzywny Sąd nie mógł pominąć i tego, że przekroczenie terminu zakreślonego w wyroku Sądu dotyczy stosunkowo krótkiego okresu – niewiele ponad miesiąc czasu. Sąd wziął też pod uwagę to, że niniejsza sprawa należy do spraw skomplikowanych, ponieważ opiera się na wykazaniu przesłanek istniejących w odległej perspektywie czasowej, a przez to trudnych do wyjaśnienia i udowodnienia. Na wysokość wymierzanej grzywny miało też to, że jest to pierwszy przypadek zwłoki organu w wykonaniu wyroku Sądu, jaki miał miejsce w niniejszej sprawie. W tej sytuacji Sąd, uznał, że grzywna w orzeczonej wysokości będzie dla organu adekwatną do okoliczności sprawy sankcją finansową. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd na podstawie art. 154 § 1 i 6 Ppsa orzekł, jak w sentencji wyroku. O zwrocie skarżącej kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 Ppsa.