I SA/Wa 1827/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak (spr.) sędzia WSA Monika Nowicka sędzia WSA Agnieszka Miernik Protokolant Zbigniew Dzierzęcki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi Ja. M. i H. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania oddala skargę. ISA/WA 1827/09 UZASADNIENIE Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2009 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania J. i H. M. od decyzji Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. orzekającej o umorzeniu postępowania w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ulicy [...], oznaczoną ewidencji gruntów jako działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...] o powierzchni [...] m2 – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Przedmiotowa decyzja wydana została w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne: Burmistrz Gminy W. decyzją z dnia [...] maja 1996 r. nr [...] zatwierdził projekt podziału nieruchomości stanowiącej własność J. i H. małżonków M., uregulowanej w księdze wieczystej KW Nr [...] i nieruchomości "[...]" dz. [...], "[...]" dz. [...], "[...]", oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki ewidencyjne nr [...] i [...] z obrębu [...] położonej przy ulicy [...] na m. in.: działkę nr [...] o powierzchni [...] m2. Decyzja ta stała się prawomocna w dniu 19 września 1996 r. Prezydent W. decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku H. i J. M. odmówił przyznania odszkodowania za działkę położoną w Warszawie przy ulicy [...] w obrębie [...] oznaczoną jako działka nr [...] o powierzchni [...] m2 uregulowaną w księdze wieczystej KW Nr [...]- część, z uwagi na to, że przedmiotowa działka została przewidziana pod drogę prywatną nie ujętą w planie zagospodarowania przestrzennego, co wynika z zapisu powołanej wyżej decyzji podziałowej z dnia [...] maja 1996 r. nr [...]. Decyzją nr [...] z dnia [...] października 2005 r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. Decyzja Wojewody [...] z dnia [...] października 2005 r. nr [...] nie została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W dniu 5 grudnia 2008 r. J. i H. M. złożyli wniosek o odszkodowanie za działkę nr [...] o powierzchni [...] m2 uregulowaną w księdze wieczystej KW Nr [...], z uwagi na to, że ich zdaniem powstały nowe okoliczności tj wyrok Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z dnia 6 listopada 2007 ( skarga nr 22531/05, sprawa Bugajny przeciwko Polsce). Prezydent W. decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...], umorzył postępowanie w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania za nieruchomość, oznaczoną w ewidencji gruntów jako działka nr [...] z obrębu [...] o powierzchni [...] m2 – położoną w W. przy ulicy [...]. Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji wskazał, ze rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy nastąpiło ostateczną decyzją Wojewody [...], a zatem nie może być wydana ponowna decyzja w tej samej sprawie. Od powyższej decyzji odwołanie złożyli J. i H. M. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji Prezydenta W. i przyznanie im odszkodowania. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2009 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania J. i H. M. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...]. Organ odwoławczy wskazał, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego bezspornie wynika, że sprawa odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ulicy [...], oznaczoną w ewidencji gruntów jako działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...] o pow. [...] m2 została rozstrzygnięta ostateczną decyzją Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] października 2005 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta W. Nr [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. orzekającą o odmowie przyznania odszkodowania na rzecz J. i H. M. z uwagi na fakt, iż sporna działka gruntu w decyzji podziałowej Burmistrza Gminy W. Nr [...] z dnia [...] maja 1996 r., nr [...] przewidziana została pod drogę prywatną nie ujętą w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Wojewoda [...] podkreślił, że skoro kwestia odszkodowania została rozstrzygnięta ostateczną decyzją administracyjną, to żądanie przez J. i H. M. przyznania odszkodowania za omawianą nieruchomość nie może być merytorycznie rozpatrzone, gdyż stanowi ono żądanie ponownego rozstrzygnięcia tej samej sprawy. Organ odwoławczy podniósł, że ponowna decyzja wydana w tej samej sprawie dotknięta byłaby wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., który wskazuje, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną Wojewoda [...] zwrócił uwagę, że od dnia wydania decyzji przez Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2005 r. Nr [...], utrzymanej w mocy ostateczną decyzją Wojewody [...] Nr [...] nie zmienił się stan faktyczny, ani stan prawny sprawy, a taki stan rzeczy powoduje oczywistą bezprzedmiotowość postępowania odszkodowawczego. Skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r. nr [...], do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli J. M. i H. M. Skarżący wnosili o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżący podnieśli, że decyzja wydana przez Prezydenta W. została wydana w sposób niezgodny z obowiązującymi przepisami, gdyż od złożenia wniosku o wypłatę odszkodowania do wydania decyzji przez Prezydenta W. upłynęło siedem miesięcy. Skarżący wskazali, że decyzja Prezydenta W. oraz decyzja Wojewody [...] zostały wydane niezgodnie z art. 10 ust. 5 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości oraz z Uchwałą Trybunału Konstytucyjnego z dnia 29 marca 1993 r. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosił o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest do zbadania, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania. Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego i ocena podniesionych przez stronę skarżącą zarzutów prowadzą do przekonania, że skarga nie jest zasadna. Stosownie do art. 156 § 1 pkt 3 Organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Powołany przepis spełnia rolę gwarancyjną w stosunku do zasady trwałości decyzji administracyjnej ostatecznej, obejmując gwarancją samą decyzję oraz sprawę, którą ona załatwia. Mając na uwadze wskazany przepis organ administracji publicznej rozpoznając wniosek skarżących prawidłowo w pierwszej kolejności zbadał czy istnieje tożsamość sprawy rozstrzygniętej decyzją Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] października 2005 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta W. Nr [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. orzekającą o odmowie przyznania odszkodowania na rzecz J. i H. M. za działkę położoną w W. przy ulicy [...] w obrębie [...] oznaczoną jako działka nr [...] o powierzchni [...] m2 ze sprawą zainicjowaną wnioskiem skarżących z dnia 5 grudnia 2008 r. o odszkodowanie za działkę nr [...] o powierzchni [...] mtr. kw. O tożsamości załatwienia sprawy świadczy zakres praw nabytych z decyzji (odmowa nabycia tych praw) lub ustanowionych nią obowiązków. Tożsamość ta będzie istniała, gdy występują te same podmioty w sprawie, która dotyczy tego samego przedmiotu postępowania i tego samego stanu prawnego w nie zmienionym stanie faktycznym sprawy. Organ administracji prawidłowo ustalił, ze w sprawie niniejszej zachodzi tożsamość tych postępowań i wobec tego umorzył postępowanie zainicjowane wnioskiem z dnia 5 grudnia 2008 r., z uwagi na to że wniosek skarżących dotyczył sprawy już wcześniej rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Odnosząc się do zarzutów skargi należy stwierdzić, że skarżący przedstawili zarzuty merytoryczne, dotyczące kwestii którymi organ się nie zajmował, a odnoszące się w zasadzie do decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] października 2005 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta W. Nr [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. Tego typu zarzuty nie mogą być przedmiotem kontroli Sądu. Należy stwierdzić, że organy należycie uzasadniły swoje stanowisko. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.