I SA/Wa 1832/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Asesor WSA Mirosław Gdesz po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Prezydenta Miasta G. o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Budownictwa z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w sprawie ze skargi Prezydenta Miasta G. na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji wywłaszczeniowej postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Prezydent Miasta G. wnosząc skargę na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] września 2007 r. nr [...], złożył jednocześnie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. We wniosku stwierdzono, że skutek zaskarżonej decyzji tj. stwierdzenie nieważności orzeczenia wywłaszczeniowego Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w G. z dnia [...] lutego 1970 r. w części dotyczącej odszkodowania powoduje uzasadnioną obawę wyrządzenia znacznej szkody, jakie może spowodować wydanie nowej decyzji o odszkodowaniu, pomimo braku prawomocnego rozstrzygnięcia w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, zwłaszcza że strona przeciwna wystąpiła już do Prezydenta G. z wnioskiem o wydanie odrębnej decyzji w przedmiocie odszkodowania. Postępowanie administracyjne w tej sprawie prowadzi Prezydent G. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej powoływana jako ppsa), Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji obejmuje swoimi zakresem jednak tylko decyzje, które mogą być wykonane, a więc takie akty administracyjne, które są źródłem egzekwowalnych praw i obowiązków. Do tego typu aktów należy zaliczyć decyzję o stwierdzeniu nieważności orzeczenia wywłaszczeniowego w części dotyczącej odszkodowania. Decyzja ta powoduje bowiem po stronie wywłaszczonego obowiązek zwrotu wypłaconego odszkodowania w wysokości zwaloryzowanej (art. 132 ust. 3a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.). Co do zasady zatem wniosek jest więc uprawniony. Jednak wskazane we wniosku przez skarżącego jako źródło szkody – obowiązek ustalenia przez organ ponownie odszkodowania z tytułu wywłaszczenia, nie może być uznany za źródło potencjalnej szkody. Ustalenie odszkodowania jest to bowiem wyrazem realizacji konstytucyjnej zasady wyrażonej w art. 21 ust. 2 Konstytucji RP wywłaszczania tylko za słusznym odszkodowaniem. Skoro w wyniku decyzji Ministra Budownictwa z dnia [...] września 2007 r. stwierdzono nieważność orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w G. z dnia [...] lutego 1970 r. tylko w części dotyczącej ustalenia odszkodowania za wywłaszczenie nieruchomości położonej w G. przy ul. [...], a odmówiono stwierdzenia nieważności w części dotyczącej wywłaszczenia, to oznacza to, że w obrocie prawnym istnieje decyzja wywłaszczeniowa nie ustalająca odszkodowania. Obecnie zatem konieczne jest ustalenie odszkodowania i zdaniem Sądu czynność ta nie może być uznana za źródło potencjalnej szkody dla podmiotu publicznoprawnego zobowiązanego do wypłaty odszkodowania tj. Skarbu Państwa. Z realizacji konstytucyjnej zasady prawa do odszkodowania nie można bowiem czynić źródła szkody, zwłaszcza że odszkodowanie wypłaca podmiot publicznoprawny. Takie rozumienie art. 61 ppsa i instytucji ochrony tymczasowej wypacza jej sens. Dlatego też wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie znajduje oparcia w art. 61 ppsa, ponieważ nie została wykazana potencjalna szkoda grożąca wykonaniem zaskarżonej decyzji. Z tych względów na mocy art. 61 § 3 ppsa, postanowiono jak w sentencji.