I SA/Wa 1833/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak (spr.) Sędziowie WSA Iwona Kosińska WSA Bożena Marciniak Protokolant starszy referent Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi G. [...] Sp. j. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego G. [...] Sp. j. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I SA/Wa 1833/16 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] września 2016 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpoznaniu wniosku G. [...] Sp. j. o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Gminy W. z dnia [...] listopada 2000 r. nr [...] dotyczącej zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości uregulowanej w księdze wieczystej "[...]" dz. nr [...] objętej decyzją Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] września 1998 r. wykazanej w ewidencji gruntów jako działka ewidencyjna nr [...] o powierzchni [...] m2, położonej w Gminie W. przy ul. [...] róg [...], w obrębie [...] – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Przedmiotowa decyzja wydana została w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne: Postanowieniem nr [...] z dnia [...] października 2000 r. Burmistrz Gminy W. pozytywnie zaopiniował projekt podziału nieruchomości objętej decyzją Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] września 1998r. wykazanej w ewidencji gruntów jako działka ewidencyjna nr [...] położonej w Gminie W. przy ul. [...] róg [...] w obrębie [...] i stwierdził jego zgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że zgodnie z planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady W. z dnia [...] września 1992 r. omawiana nieruchomość znajduje się w strefie funkcjonalnej ochrony systemu przyrodniczego miasta. W obszarze preferuje się utrzymanie i realizację obiektów i urządzeń związanych z funkcją rekreacyjno-wypoczynkową, wyklucza się lokalizowanie wszelkich form budownictwa mieszkaniowego, obiektów produkcyjnych, składów, wszelkich obiektów uciążliwych. Decyzją z dnia [...] listopada 2000 r. Nr [...] Burmistrz Gminy W., działając z urzędu, zatwierdził projekt podziału nieruchomości uregulowanej w księdze wieczystej "[...]" dz. nr [...] objętej decyzją Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] września 1998r. wykazanej w ewidencji gruntów jako działka ewidencyjna nr [...] o powierzchni [...]m2, położonej w Gminie W. przy ul. [...] róg [...], w obrębie [...] na projektowane działki: [...] - pow. [...]m2, [...] - pow. [...]m2 o łącznej powierzchni [...]m2 wykazane na mapie zarejestrowanej w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej pod numerem [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że zgodnie z planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady W. z dnia [...] września 1992 r. omawiana nieruchomość znajduje się w strefie funkcjonalnej ochrony systemu przyrodniczego miasta. W obszarze preferuje się utrzymanie i realizację obiektów i urządzeń związanych z funkcją rekreacyjno-wypoczynkową, wyklucza się lokalizowanie wszelkich form budownictwa mieszkaniowego, obiektów produkcyjnych, składów, wszelkich obiektów uciążliwych. Wydział Architektury pismem z dnia 1 sierpnia 2000r. zaakceptował proponowany podział, zaznaczając, że południowa linia rozgraniczająca ulicy [...] (obecnie [...]) na odcinku działki nr [...] może ulec zmianie. Potrzeby parkingowe dla samochodów osobowych należy realizować na działkach własnych. Jak wskazał organ, Burmistrz Gminy W. zatwierdził podział działki nr [...] jako zgodny z obowiązującym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady W. z dnia [...] września 1992 r. Organ I instancji zwrócił uwagę, iż w przedmiotowej sprawie jak wynika z mapy sytuacyjnej nieruchomości [...] - cz. - dz. ew. [...], zarejestrowanej w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji i Geodezyjnej i Kartograficznej pod numerem [...], działka nr [...] przylega bezpośrednio do działki nr [...] stanowiącej — zgodnie z opisem na mapie - ulicę [...] obecnie [...]) Powyższe wskazuje, że projektowane do wydzielenia działki mają bezpośredni dostęp do drogi publicznej, bowiem ich granice przylegają do działki nr [...], stanowiącej ulicę [...]. Oznacza to, że w sprawie nie został naruszony art. 93 ust. 3 ww. ustawy o gospodarce nieruchomościami. Natomiast wszelkie zdarzenia, które mogły nastąpić po wydaniu decyzji z dnia [...] listopada 2000r., a mogące mieć wpływ na dostęp nieruchomości do drogi publicznej, nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia, że podział przedmiotowej nieruchomości nastąpił z naruszeniem przepisów obowiązujących w dacie wydania decyzji z dnia [...] listopada 2000 r. Zasadność powyżej decyzji Burmistrza Gminy W., z dnia [...] listopada 2000 r. Nr [...] zakwestionowała w całości G. [...] Sp. j. we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 12 maja 2016 r. Zaskarżonej decyzji skarżąca spółka zarzuciła brak dokonania prawidłowych ustaleń co do faktu, czy w dacie wydania decyzji Burmistrza Gminy W. z dnia [...] listopada 2000 r. nr [...] działka nr [...] miała dostęp do drogi publicznej, bowiem prawnie i faktycznie takiego dostępu działka, ani działki, na które była dzielona, nie miała. Ponadto wniosła o zwrócenie się do Zarządu Dróg Miejskich oraz Urzędu [...] Wydziału Infrastruktury o udzielenie pisemnej informacji co do tego, czy w dacie [...] listopada 2000 r. działka nr [...] z obrębu [...], miała dostęp do drogi publicznej, a jeśli tak, to jakiej i na jakim odcinku. Decyzją z dnia [...] września 2016 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu wniosku G. [...] Sp. j. o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] – zaskarżoną decyzje utrzymało w mocy. Organ II instancji rozpogadzając ponownie sprawę stwierdził, iż organ I instancji prawidłowo orzekł w przedmiotowej sprawie, co zostało poparte zebranym materiałem dowodowym, a także znalazło wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odpowiadając na wniosek zawarty we wniosku skarżącej o ponowne rozpoznanie sprawy Kolegium podniosło, że z materiału dowodowego sprawy wynika, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. pismem z dnia 30 czerwca 2014 r. zwróciło się do Zarządu Dróg Miejskich W. o nadesłanie informacji oraz dokumentów czy i w jakim okresie ul. [...] istniała jako droga publiczna oraz jaki miała status. Z nadesłanej informacji wynika, że ul. Powązkowska (nazwa inwestycyjna) została uchwałą Rady W. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2000 r. nazwana ul. [...], a następnie jako droga publiczna stała się z dniem 1 stycznia 2003 r. drogą powiatową zgodnie z uchwałą Rady Powiatu [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r. Powyższe zdaniem Kolegium dowodzi, iż w dniu wydania zaskarżonej decyzji ul. [...] ([...]) miała status drogi publicznej, a zatem dzielona nieruchomości miała zapewniony dostęp do drogi publicznej zgodnie z art. 93 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Poza tym w skarżonej decyzji Kolegium zwróciło uwagę także na to, że według art. 93 ust. 3 zapewnienie dostępu do drogi publicznej przejawia się przede wszystkim w przyleganiu wydzielonej działki gruntu do działki drogowej drogi publicznej z możliwością uzyskania do niej zjazdu, co stanowi wtedy dostęp bezpośredni. Reasumując organ II instancji rozpoznając ponownie sprawę stwierdził, iż organ I instancji rozstrzygając sprawę dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych, procedował co do zasady w zgodzie z przepisami postępowania administracyjnego oraz prawidłowo powołały się i zastosowały przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2016 r. nr [...] do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie wniosła skarżąca G. [...] sp.j. z siedzibą w W. Zaskarżonej decyzji zarzucała naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 104 § 2 i art. 138 k.p.a., poprzez nierozpoznanie istoty sprawy; - art. art. 107 § 3 k.p.a. polegające na braku należytego wyjaśnienia w uzasadnieniu skarżonej decyzji jej podstawy faktycznej i prawnej; - art. 7 i art. 77 § 1 w zw. art. 80 k.p.a. polegające na zaniechaniu ustalenia całokształtu okoliczności faktycznych towarzyszących sprawie, dowolnej ocenie zgromadzonego materiału dowodowego oraz wydaniu decyzji z całkowitym pomięciem dyrektywy nakazującej wyczerpujące zebranie I rozpatrzenie całego materiału dowodowego; w trybie art. 57 § 1 pk. 3 p.p.s.a. - naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 156 § 1 k.p.a. w zw. z art. 93 ust. 1-3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami poprzez błędne przyjęcie, iż decyzja organu I instancji była prawidłowa, a nieruchomość w dniu [...] listopada 2000 roku miała zapewniony dostęp do drogi publicznej. Skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, ze iż stosownie do ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (Dz.U. z 2000 roku Nr 71, poz. 838 ze zm.) drogą publiczną jest droga krajowa, wojewódzka, powiatowa lub gminna. Zgodnie z art. 2 pkt. 14 powyższej ustawy dostęp do drogi publicznej może być zapewniony zarówno poprzez bezpośredni dostęp do tejże drogi, jak i dostęp do niej poprzez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Z powyższego wynika, że dostęp ten powinien być zarówno legalny, jak i faktyczny. Tymczasem, w dniu wydawania Decyzji [...] nieruchomość, mimo że przylegała do dróg publicznych (ul. [...]), nie miała jednak formalnie zapewnionego do nich dostępu. Skarżąca wskazał, że złożyła w dniu 12 maja 2016 roku do SKO wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazując, że w sprawie nie dokonano prawidłowych ustaleń co do faktu, czy w dacie wydania decyzji [...] nieruchomość miała dostęp do drogi publicznej. Skarżąca wskazała, że z materiału dowodowego niniejszej sprawy nie można wywieść, iż nieruchomość miała w tej dacie dostęp do drogi publicznej, a dowodem na istnienie ul. [...] na tym odcinku jako drogi publicznej nie może być mapa sytuacyjna powoływana przez SKO w decyzji. Skarżąca wniosła również o wystąpienie do Zarządu Dróg Miejskich oraz do Urzędu [...] Wydział Infrastruktury o udzielenie pisemnej informacji, czy w dacie wydania decyzji [...] nieruchomość miała dostęp do drogi publicznej, a jeśli tak, to jakiej i na jakim odcinku. Skarżąca zwróciła uwagę, że SKO nie podjął żadnych kroków w celu ustalenia, czy nieruchomość poprzez ul. [...] (ani z resztą poprzez żadną inną) miała zapewniony dostęp do drogi publicznej - oczywistym jest, że z samego posiadania przez ul. [...] przymiotu drogi publicznej nie wynika, czy nieruchomość ma do niej dostęp. Również w uzasadnieniu swojej decyzji SKO nie wskazuje, dlaczego okoliczność posiadania przez ul. [...] statusu drogi publicznej przesądza o posiadaniu przez nieruchomość wymaganego prawem dostępu do niej. Istotne jest, że ul. [...] oddzielona jest od sąsiednich nieruchomości ekranami dźwiękochłonnymi, a ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby kiedykolwiek planowano za jej pośrednictwem zagwarantować nieruchomości dostęp do drogi publicznej. W ocenie Skarżącej na podstawie tak zgromadzonego materiału dowodowego organ administracji nie mógł w sposób nie budzący wątpliwości stwierdzić, czy nieruchomość miała dostęp do drogi publicznej w dacie wydawania Decyzji [...]. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wnosiło o jej oddalenie i podtrzymało w całości argumentacje przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją toczyło się w trybie nadzwyczajnym i dotyczyło stwierdzenia nieważności, z powodu rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Przedmiotem oceny Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. dokonanym w trybie nieważnościowym, była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Gminy W. z dnia [...] listopada 2000 r. nr [...] dotyczącej zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości uregulowanej w księdze wieczystej "[...]" dz. nr [...]. W pierwszym rzędzie więc wyjaśnić należy, że postępowanie nieważnościowe (nadzorcze) prowadzone na podstawie art. 156-158 k.p.a. choć podlega takim samym regułom procesowym jak postępowanie zwykłe, to różni się przedmiotem. Prowadząc postępowanie zwykłe organ zmierza bowiem do wyjaśnienia stanu faktycznego i rozstrzyga merytorycznie sprawę, a więc dokonuje subsumcji stanu faktycznego do norm prawa materialnego i kształtuje w formie władczego rozstrzygnięcia materialnoprawny stosunek administracyjnoprawny, zaś w postępowaniu nadzorczym przedmiotem jest decyzja i ustalenie, czy jest ona obarczona materialnoprawnymi wadami, o których stanowi art. 156 § 1 k.p.a. Ma więc ono charakter wyłącznie kontrolny, w którym ocenie podlega jedynie legalność decyzji wydanej w trybie zwykłym, w aspekcie jej zgodności z obowiązującymi w dacie jej podejmowania przepisami prawa. Istotą zatem tego postępowania jest ocena, czy w świetle stanu faktycznego ustalonego przez organ w postępowaniu zwykłym, mógł on na gruncie obowiązujących wówczas przepisów prawa podjąć rozstrzygnięcie o treści określonej w decyzji, a nie ponowne rozstrzyganie sprawy zakończonej tą decyzją. Zgodnie z art. 93 ust. 1 ww. ustawy, podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego oraz przepisami szczególnymi. W razie braku tego planu stosuje się przepis art. 94. Zgodność z ustaleniami planu w myśl ust. 1 dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu (art. 93 ust. 2). Decyzją z dnia [...] listopada 2000r. Nr [...] Burmistrz Gminy W., działając z urzędu, zatwierdził projekt podziału nieruchomości uregulowanej w księdze wieczystej "[...]" dz. nr [...] objętej decyzją Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] września 1998r. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że zgodnie z planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady W. z dnia [...] września 1992r. omawiana nieruchomość znajduje się w strefie funkcjonalnej ochrony systemu przyrodniczego miasta. W obszarze preferuje się utrzymanie i realizację obiektów i urządzeń związanych z funkcją rekreacyjno-wypoczynkową, wyklucza się lokalizowanie wszelkich form budownictwa mieszkaniowego, obiektów produkcyjnych, składów, wszelkich obiektów uciążliwych. Bezsporne jest, że Burmistrz Gminy W. zatwierdził podział działki nr [...] jako zgodny z obowiązującym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady W. z dnia [...] września 1992 r. Zgodnie z art. 93 ust. 3 ww. ustawy o gospodarce nieruchomościami, podział nieruchomości nie jest dopuszczalny, jeżeli projektowane do wydzielenia działki gruntu nie mają dostępu do drogi publicznej; za dostęp do drogi publicznej uważa się również wydzielenie drogi wewnętrznej wraz z ustanowieniem na tej drodze odpowiednich służebności dla wydzielonych działek gruntu albo ustanowienie dla tych działek innych służebności drogowych, jeżeli nie ma możliwości wydzielenia drogi wewnętrznej z nieruchomości objętej podziałem. Nie ustanawia się służebności na drodze wewnętrznej w przypadku sprzedaży wydzielonych działek gruntu wraz ze sprzedażą udziału w prawie do działki gruntu stanowiącej drogę wewnętrzną. Ustawodawca przewidział zasadniczo dwie sytuacje, w których uznaje, że nieruchomości (wydzielane działki) mają zapewniony dostęp do drogi publicznej: dostęp bezpośredni, jeśli działka przylega do pasa drogowego drogi publicznej i istnieje możliwość urządzenia zjazdu z tej drogi na drogę publiczną, oraz dostęp pośredni - realizowany przez wydzielenie z dzielonej nieruchomości działki stanowiącej drogę wewnętrzną, wraz z ustanowieniem na tej działce odpowiednich służebności dla wydzielonych działek gruntu lub z jednoczesnym zbyciem wraz ze zbyciem wydzielanych działek udziału w prawie do działki gruntu stanowiącej drogę wewnętrzną albo - jeżeli nie ma możliwości wydzielenia drogi wewnętrznej z nieruchomości objętej podziałem - ustanowienie dla tych działek innych służebności drogowych. W wyroku z dnia 6 marca 2012 r. (sygn. akt II SA/Rz 1254/11, LEX nr 1145861) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie podkreślił, że brzmienie art. 93 ust. 3 wskazuje na kolejność uwzględniania określonych sposobów ustalania dostępu do drogi publicznej. Najpierw powinien być to dostęp bezpośredni (zd. 1), następnie, na co wskazuje zd. 2 (po średniku), wydzielenie drogi wewnętrznej wraz z ustanowieniem odpowiednich służebności, a dopiero w ostatniej kolejności, jeżeli nie ma możliwości wydzielenia drogi wewnętrznej z nieruchomości objętej podziałem, należy rozważyć ustanowienie innych służebności drogowych. Decyzją z dnia [...] listopada 2000r. Nr [...] Burmistrz Gminy W., działając z urzędu, zatwierdził projekt podziału nieruchomości uregulowanej w księdze wieczystej "[...]" dz. nr [...] objętej decyzją Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] września 1998r. wykazanej w ewidencji gruntów jako działka ewidencyjna nr [...] o powierzchni [...]m2, położonej w Gminie W. przy ul. [...] róg [...], w obrębie [...] na projektowane działki: [...] - pow. [...]m2, [...] - pow. [...]m2 o łącznej powierzchni [...]m2 wykazane na mapie zarejestrowanej w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej pod numerem [...]. Zaakceptował proponowany podział, zaznaczając, że południowa linia rozgraniczająca ulicy [...] ( obecnie [...]) na odcinku działki nr [...] może ulec zmianie. Potrzeby parkingowe dla samochodów osobowych należy realizować na działkach własnych. Z uzasadnienia decyzji Organu drugiej instancji wynika, ze działka nr [...] miała bezpośredni dostęp do ulicy [...] ( obecnie [...]). Organ wskazał iż w niniejszej sprawie jak wynika z mapy sytuacyjnej nieruchomości [...] - cz. - dz. ew. [...], zarejestrowanej w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej pod numerem [...], działka nr [...] przylega bezpośrednio do działki nr [...] stanowiącej - zgodnie z opisem na mapie - ulicę [...]. Powyższe wskazuje, że projektowane do wydzielenia działki miały bezpośredni dostęp do drogi publicznej, bowiem ich granice przylegały do działki nr [...], stanowiącej ulicę [...]. Zdaniem Kolegium w dniu wydania zaskarżonej decyzji ul. [...] ([...]) miała status drogi publicznej, a zatem dzielona nieruchomości miała zapewniony dostęp do drogi publicznej zgodnie z art. 93 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Poza tym w skarżonej decyzji Kolegium zwróciło uwagę także na to, że według art. 93 ust. 3 zapewnienie dostępu do drogi publicznej przejawia się przede wszystkim w przyleganiu wydzielonej działki gruntu do działki drogowej drogi publicznej z możliwością uzyskania do niej zjazdu, co stanowi wtedy dostęp bezpośredni. Jak wskazało Kolegium działka nr [...] miała bezpośredni dostęp do drogi publicznej ponieważ przylegała do działki nr [...] stanowiącej ulicę [...] (obecnie [...]), a zapewnienie dostępu do drogi publicznej przejawia się przede wszystkim w przyleganiu wydzielonej działki gruntu do działki drogowej drogi publicznej z możliwością uzyskania do niej zjazdu, co oznacza że samo przyleganie do działki drogowej bez możliwości zjazdu do niej nie zapewnia dostępu do drogi publicznej. Należy pamiętać, ze postepowanie nieważnościowe ma charakter wyłącznie kontrolny, w którym ocenie podlega jedynie legalność decyzji wydanej w trybie zwykłym, w aspekcie jej zgodności z obowiązującymi w dacie jej podejmowania przepisami prawa, a organ prowadzący takie postepowanie nie przeprowadza postepowania dowodowego. Jednakże organ aby ocenić legalność decyzji z dnia [...] listopada 2000 r. Nr [...] Burmistrza Gminy W., powinien sprawdzić czy na datę wydania przedmiotowej decyzji tj [...] listopad 2000 r. przedmiotowa działka miała rzeczywiście zapewniony dostęp do drogi publicznej, gdyż samo przyleganie nie realizuje dostępu do drogi publicznej, czy istnieje dokumentacja w tym przedmiocie. Podsumowując wskazać należy, że organy nie wyjaśniły wszystkich istotnych okoliczności mających wpływ na ocenę legalności skarżonej decyzji. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. C i z tego względu orzekł jak w sentencji wyroku.