I SA/Wa 1837/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Kosińska Sędziowie: WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.) WSA Elżbieta Sobielarska Protokolant referent-stażysta Agnieszka Chustecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2012 r. sprawy ze skarg Miasta P. i X Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji komunalizacyjnej oddala skargi. UZASADNIENIEA Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2011 r., Nr [...], znak: [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji utrzymał w mocy swoją poprzednią decyzję z dnia [...] lutego 2011 r., Nr [...] stwierdzającą nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 1994 r., w części stwierdzającej nabycie przez Miasto P. z mocy prawa, nieodpłatnie, własności nieruchomości położonej w P., oznaczonej w ewidencji gruntów w jednostce ewidencyjnej obręb [...], ark. [...] jako działka nr [...], zaś w pozostałej części dotyczącej nieruchomości położonych w P., oznaczonych w ewidencji gruntów w jednostce ewidencyjnej obrębie [...] ark. [...] jako działka nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] stwierdzającą, iż została wydana z naruszeniem prawa. Decyzja powyższa wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Wnioskiem z dnia [...] października 2009 r. X Sp. zo.o. z siedzibą w P. wystąpiła o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 1994 r. znak: [...] stwierdzającej nabycie przez gminę [...] z mocy prawa, nieodpłatnie własności nieruchomości, położonej w P., obręb [...], oznaczonej jako działki nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] oraz nr [...]. We wniosku wskazano, że orzeczeniem Ministra Przemysłu Lekkiego z dnia [...] sierpnia 1949 r., Nr [...] wydanym w porozumieniu z Przewodniczącym Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego, orzeczono o przejęciu na własność Państwa m.in. przedsiębiorstwa pn. Z "[...]" firmy X Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w P. Natomiast orzeczeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia [...] listopada 1975 r. zatwierdzony został protokół zdawczo-odbiorczy w/w przedsiębiorstwa. W skład znacjonalizowanego przedsiębiorstwa wchodziły m.in. nieruchomości położone w P., obręb [...], oznaczone jako działki nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] oraz nr [...]. Wnioskodawca wskazał również, że decyzją Ministra Gospodarki z dnia [...] czerwca 2007 r. stwierdzono nieważność w/w orzeczeń, a zatem w dniu [...] maja 1990 r. Skarb Państwa nie był właścicielem przedmiotowych nieruchomości i nie zaistniała przesłanka do wydania decyzji komunalizacyjnej. 1 Sygn. akt I SA/Wa 1837/11 Decyzją z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...], znak [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 1994 r. w części stwierdzającej nabycie przez Miasto P. z mocy prawa, własności nieruchomości położonej w P., oznaczonej w ewidencji gruntów jednostce ewidencyjnej obrębie [...] ark. [...] jako działka nr [...], opisanej w karcie inwentaryzacyjnej nr [...], stanowiącej integralną część tej decyzji oraz stwierdził, że decyzja ta w części stwierdzającej nabycie przez Miasto P. z mocy prawa, nieodpłatnie, własności nieruchomości położonych w P. oznaczonych w ewidencji gruntów jako działki nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], została wydana z naruszeniem prawa. Uzasadniając swoją decyzję Minister wskazał, że jak wynika ze zgromadzonych w sprawie dokumentów, objęte kwestionowaną decyzją komunalizacyjną Wojewody [...] z [...] listopada 1994 r. nieruchomości oznaczone w ewidencji gruntów obrębu [...] jako działki nr [...] nr [...] ([...]), nr [...] ([...]), nr [...] ([...]), nr [...] ([...]) oraz nr [...] ([...]) wchodziły w skład majątku znacjonalizowanego przedsiębiorstwa Fabryka [...] "[...]" firmy Drukarnia i Księgarnia [...] Sp. zo.o w P. Wskazał przy tym, że kluczowe znaczenie w niniejszej sprawie mają skutki prawne decyzji Ministra Gospodarki z dnia [...] czerwca 2007 r., stwierdzającej nieważność orzeczeń, na podstawie których Państwo przejęło na własność Fabrykę "[...]". Zdaniem Ministra skutkiem tego rozstrzygnięcia jest przywrócenie stanu sprzed "nacjonalizacji" przedsiębiorstwa Fabryka [...] "[...]" firmy Drukarnia [...] Spółka zo.o., co oznacza że prawo własności w/w nieruchomości nie przeszło na własność Skarbu Państwa. W związku z czym przedmiotowe nieruchomości nie podlegały działaniu ustawy z 10 maja 1990 r. -Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych. Natomiast stwierdzenie nabycia prawa własności w stosunku do mienia, które dacie komunalizacji nie stanowiło własności ogólnonarodowej, stanowi rażące naruszenie art. 5 ust. 1 cyt. ustawy. Minister wskazał ponadto, że z akt sprawy wynika, iż nieodwracalnym skutkiem prawnym decyzji Wojewody [...] z 1994 r. było przeniesienie przez Miasto P.na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w P. prawa użytkowania wieczystego nieruchomości stanowiących działki nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] i nieodpłatne przeniesienie własności budynków i urządzeń w trybie ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, na mocy 2 Sygn. akt I SA/Wa 1837/11 umowy zawartej w formie aktu notarialnego w dniu [...] marca 2001 r. (Rep. [...]). Następnie, na mocy umowy zawartej w formie aktu notarialnego w dniu [...] lipca 2008 r. (Rep. A. [...]), Miasto P. sprzedało dotychczasowemu użytkownikowi wieczystemu tj. Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w P., nieruchomości powstałe z dawnych działek nr [...],[...],[...],[...] i [...] (obecnie nr [...] i nr [...]). Reasumując Minister wskazał, że w następstwie wydania decyzji komunalizacyjnej Wojewody [...] z [...] listopada 1994 r. nastąpiła zmiana podmiotu uprawniona do rozporządzania przedmiotowymi nieruchomościami, a sama decyzja wywołała bezpośredni skutek prawny w sferze prawa cywilnego. Skutek ten nie podlega natomiast uchyleniu czy zniesieniu aktem administracyjnym. Z wnioskami o ponowne rozpatrzenie spraw wystąpili: Miasto [...] oraz Drukarnia [...] Sp. zo.o. z siedzibą w P. Miasto P. zarzuciło zaskarżonej decyzji naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 156 § 1 kpa. Drukarnia [...] Sp. zo.o. zarzuciła natomiast naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez bledną wykładnię polegającą na przyjęciu, że ustanowienie na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej [...] prawa użytkowania wieczystego nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako obręb Chartowi i nieodpłatnie przeniesienie własności budynków i urządzeń znajdujących się na przedmiotowych działkach, wywołało nieodwracalny skutek prawny. W wyniku rozpatrzenie powyższych wniosków, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy i wskazał, że wnioski te nie zawierają żadnych nowych, istotnych dla sprawy argumentów, ani nie przedstawiają nowych okoliczności (popartych dowodami), które mogłyby czynić zasadnym uchylenie wydane w sprawie rozstrzygnięcia. Ustosunkowując się natomiast do argumentów zawartych we wnioskach o ponowne rozpatrzenie niniejszej sprawy organ wyjaśnił, że skoro na podstawie decyzji Ministra Gospodarki z [...] czerwca 2007 r. została stwierdzona nieważność orzeczeń, na podstawie których Skarb Państwa przejął na własność Fabrykę [...] "[...]" firmy Drukarnia [...] Sp. zo.o., a stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej wywołuje skutki ex tunc tzn. od dnia wydania aktu administracyjnego, to należy uznać, że decyzja komunalizacyjna w istocie rzeczy została wydana w stosunku do mienia, które nigdy nie stanowiło własności Skarbu Państwa. Wskazał ponadto, że w postępowaniu nieważnościowym organ administracji ma obowiązek 3 Sygn. akt I SA/Wa 1837/11 ustalić nie tylko, czy badana decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa ale również zbadać, czy nie zachodzą w sprawie okoliczności określone w art. 156 § 2 kpa, które wyłączają możliwość stwierdzenia nieważności decyzji. Nieodwracalnym skutkiem prawnym decyzji Wojewody [...] z 1994 r. było przeniesienie przez Miasto P. na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" prawa użytkowania wieczystego nieruchomości stanowiącej działki Ne [...],[...],[...],[...] i [...] i nieodpłatne przeniesienie własności budynków i urządzeń w trybie ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, na mocy umowy zawartej w formie aktu notarialnego w dniu [...] marca 2001 r. Następnie, na mocy umowy z dnia [...] lipca 2008 r. Miasto P. sprzedało dotychczasowemu wieczystemu użytkownikowi nieruchomości stanowiące obecnie działki nr [...] i [...]. Nastąpiła zmiana podmiotu uprawnionego do rozporządzenia tymi nieruchomościami, co w konsekwencji powoduje, iż nie jest możliwe dopuszczalne stwierdzenie nieważności decyzji ocenianej w postępowaniu nadzorczy, w tym zakresie, jaki dotyczy przeniesienia prawa użytkowania wieczystego. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wskazał ponadto na przepis art. 156 § 1 pkt 2 kpa oraz powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych w zakresie instytucji stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Na decyzję powyższą skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyło Miasto P. oraz Drukarnia [...] w P. reprezentowana przez pełnomocnika adw. A. M. Miasto P. zarzuciło w skardze Ministrowi spraw Wewnętrznych i Administracji, naruszenie przepisu art. 7, art. 77 § 1, art. 127 § 3 i art. 156 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. -Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191). Drukarnia [...] w P. zarzuciła natomiast naruszenie art. 156 § 2 kpa poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż ustanowienie na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w P. prawa użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości wywołało nieodwracalny skutek prawny. Odpowiadając na skargi Minister Spraw Wewnętrznych wniósł o ich oddalenie oraz podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. 4 Sygn. akt I SA/Wa 1837/11 Na rozprawie sądowej w dniu 29 maja 2012 r. skargi niniejsze zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2012 r. poz. 270). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargi nie są uzasadnione. W pierwszej kolejności, wskazać należy, że postępowanie zakończone zakwestionowaną decyzją toczyło się w trybie nadzwyczajnym przewidzianym w art. 156 § 1 Kpa. Przedmiotem rozpoznania była decyzja Wojewody [...] z dnia [...].11.1994r r. orzekająca o nabyciu na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. z 1990 r. Nr 32, poz. 191 ze zm.) z mocy prawa nieodpłatnie przez Miasto P. prawa własności szeregu nieruchomości położonych w P. oznaczonych w ewidencji gruntów, w obrębie [...] , arkusz.[...], opisanych w karcie inwentaryzacyjnej nr [...]. Ostatecznie w zaskarżonej decyzji organ podtrzymał własne stanowisko wyrażone w decyzji z dnia [...].02.2011., w której stwierdził nieważność wymienionej wyżej decyzji Wojewody [...] z dnia [...].11.1994r., w części odnoszącej się do nieruchomości oznaczonej nr [...], w obrębie [...], ark. [...], opisanej na karcie inwentaryzacyjnej nr [...], zaś w części odnoszącej się do działek oznaczonych w ewidencji gruntów , w obrębie [...], arkuszu [...] jako działki [...],[...],[...],[...],[...] i [...] (obecnie nr [...],[...],[...],[...], i [...]) - stwierdził jej wydanie z naruszeniem prawa. Decyzja komunalizacyjna wydana została w oparciu o art. 5 ust. 1 i art. 18 ust. 1 ustawy z 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych. W myśl art. 5 ust. 1 ustawy z 10 maja 1990 r. mienie ogólnonarodowe (państwowe) należące do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego staje się w dniu wejścia w życie ustawy (tj. w dniu 27 maja 1990 r.) z mocy prawa mieniem właściwych gmin. Stosownie do treści art. 18 ust. 1 tej ustawy, wojewoda wydaje decyzje w sprawie stwierdzenia nabycia mienia z mocy prawa, w sprawie jego przekazania - w zakresie unormowanym ustawą. 5 Sygn. akt I SA/Wa 1837/11 W świetle art. 5 ust. 1 wskazanej wyżej ustawy z 10 maja 1990 r. nie ulega wątpliwości, że Gminie przekazane mogło być jedynie mienie ogólnonarodowe (państwowe), a więc mienie, którego właścicielem był Skarb Państwa. W przedmiotowej sprawie prawomocną decyzją Ministra Gospodarki z [...] czerwca 2007 r. stwierdzono nieważność decyzji nacjonalizacyjnej z dnia [...] sierpnia 1949 r. oraz orzeczenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia [...] listopada 1975 r. Powyższe oznacza, że orzeczenia te zostały wyeliminowane z obrotu prawnego, z mocą wsteczną (ex tunc), a zatem ukształtowany nimi stan prawny uznaje się za nieistniejący. W rozpoznawanej sprawie oznacza to, że w stosunku do nieruchomości wchodzącej w skład mienia przedsiębiorstwa Fabryka [...] "[...]" , należącego do firmy Drukarnia [...] sp. z o. o. w P. , nastąpiło przywrócenie stanu prawnego istniejącego przed ich wydaniem, tak jakby nacjonalizacja nigdy nie miała miejsca (restitutio in integrum), a więc stanu w którym własność tej nieruchomości nadal przysługuje dawnemu właścicielowi. Powyższe oznacza, że w dacie wejścia w życie ustawy z 10 maja 1990 r. skomunalizowana nieruchomość była mieniem prywatnym, a co za tym idzie nie mogła podlegać komunalizacji. Przedstawiony powyżej pogląd znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Z ich treści jednoznacznie wynika, że komunalizacja - niezależnie od przyjętej podstawy (w tym wypadku był to art. 5 ust. 1) - zawsze może dotyczyć tylko takiego mienia, które w dniu wejścia w życie ustawy komunalizacyjnej z 10 maja 1990 r., czyli w dniu 27 maja 1990 r., stanowiło składnik mienia ogólnonarodowego (państwowego), co nie miało miejsca w rozpatrywanej sprawie. W konsekwencji należy zgodzić się z organem, że w przedmiotowej sprawie zachodziła podstawa do stwierdzenia nieważności wymienionej wyżej decyzji Wojewody [...] z dnia [...].11.1994r. , w części odnoszącej się do nieruchomości oznaczonej nr [...] , w obrębie [...], ark. [...], opisanej na karcie inwentaryzacyjnej nr [...]. Istota sporu między organem a Drukarnią [...] sp. z o. o. w P. sprowadza się wyłącznie do oceny przyjętej przez organ nadzorczy wykładni art. 156 § 2 kpa, w zakresie dotyczącym zaistnienia nieodwracalnych 6 Sygn. akt I SA/Wa 1837/11 skutków prawnych , jakie zdaniem organu wystąpiły w niniejszej sprawie w części odnoszącej się do działek oznaczonych w ewidencji gruntów w obrębie [...], arkuszu [...] jako działki [...],[...],[...],[...],[...] i [...] ( obecnie nr [...],[...],[...],[...], i [...]) odnośnie, których organ uznał za uzasadnione stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa. Wbrew stanowisku skarżącego, należy zdaniem sądu uznać , że nieodwracalnym skutkiem omawianej decyzji Wojewody [...] z dnia [...].11.1994r. było przeniesienie przez Miasto P., na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w P. prawa użytkowania wieczystego nieruchomości stanowiących działki nr [...],[...],[...],[...],[...] i [...] i nieodpłatne przeniesienie własności budynków i urządzeń w trybie ustawy z dnia 21.08.1997r. o gospodarce nieruchomościami , na podstawie umowy zawartej w formie aktu notarialnego w dniu [...].03.2001 r. Następnie na mocy umowy zawartej w formie aktu notarialnego , z dnia [...].07.2008r. Miasto P. sprzedało użytkownikowi wieczystemu - Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w P. w/w działki, które oznaczono nowymi numerami [...] i [...]. W wyniku opisanych czynności prawnych zaistniały konsekwencje w sferze prawa cywilnego w tej postaci, że nastąpiła zmiana podmiotu uprawnionego do rozporządzania sporną nieruchomością Należy zaznaczyć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym , decyzja administracyjna obarczona ciężkimi wadami wymienionymi w art. 156 § 1 kpa wywołuje skutki prawne, lecz nie takie, jakie powinna powodować decyzja prawidłowa, ale dotknięta ułomnością o charakterze podmiotowym i przedmiotowym. Te ułomne skutki prawne decyzji nie są uznawane przez prawo i w celu ich cofnięcia eliminuje się taką decyzję z obrotu prawnego przez stwierdzenie jej nieważności. Zasadniczy sens tej instytucji prawnej polega na tym, że w każdym wypadku decyzja dotknięta wadami wymienionymi w art. 156 § 1 kpa powinna być wyeliminowana z obrotu prawnego, a tym samym powinny być zniesione skutki prawne, które decyzja taka wywołała. Wyjątek od tej zasady, polegający na tym, że nie stwierdza się nieważność decyzji, gdy wywołała ona nieodwracalne skutki prawne unormowany jest w treści art. 156 § 2 kpa. 7 Sygn. akt I SA/Wa 1837/11 Odstąpienie od stwierdzenia nieważności decyzji i ograniczenie się do stwierdzenia wydania jej z naruszeniem prawa oznacza pozostawienie w obrocie prawnym wadliwej decyzji i prowadzi do utrzymania skutków prawnych, które decyzja wywołała. Dlatego też w każdej sprawie, w której zaistnieje możliwość zastosowania tej negatywnej przesłanki, konieczne jest szczególnie wnikliwe rozważenie, jakie skutki prawne wywołała kwestionowana decyzja.(vide uchwała 7 s. NSA z dnia 20.03.2000 r. sygn. OPS 14/99 ONSA z 2000 r., Nr 3, poz. 93). W orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że nieodwracalność skutków prawnych oznacza sytuację, w której poprzedni stan prawny nie może zostać przywrócony, gdyż przestał istnieć przedmiot którego prawo dotyczyło, lub też podmiot, któremu prawo przysługiwało utracił zdolność do zachowania tego prawa, albo wygasła instytucja stanowiąca źródło prawa (vide wyrok NSA z dnia 25 listopada 1987 r. I SA 1406/86, ONSA 1987/281, uchwała siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 28.05.1992 r. sygn. akt III AZP 4/94, OSNCP 1992, Nr 12 poz. 211). Przyjmuje się, że odwrócenie skutku objętego normami prawa cywilnego nie mieści się w ustawowo określonych kompetencjach organu administracji. Jeżeli więc cofnięcie, zniesienie, odwrócenie skutków prawnych decyzji wymaga takich działań, do których organ administracji publicznej nie ma umocowania ustawowego, czyli nie może zastosować formy aktu administracyjnego indywidualnego, to wtedy właśnie skutek prawny decyzji będzie nieodwracalny. Tak przyjął Sąd Najwyższy w powołanej wyżej uchwale składu 7 sędziów z dnia 28 maja 1992 r. Teza ta jest także przyjęta i konsekwentnie kontynuowana w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Należy jednak wziąć pod uwagę, że - jak podkreślił Sąd Najwyższy w cyt. uchwale -"nie jest to nieodwracalność absolutna, że mamy do czynienia, z totalną niemożnością przywrócenia poprzedniego stanu prawnego w ramach całego porządku prawnego. Jest to nieodwracalność skutku prawnego względna, w tym znaczeniu, że "odwrócenie" tego skutku jest prawnie niedostępne dla organu administracji publicznej działającego w granicach obowiązywania norm prawa publicznego, w formach prawnych właściwych dla tej administracji i w trybie postępowania przypisanym tejże administracji". Dokonując wykładni art. 156 § 2 kpa należy uwzględnić art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, który stanowi, że Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości 8 Sygn. akt I SA/Wa 1837/11 społecznej oraz preambułę do Konstytucji, w której odwołano się do takich m.in. wartości jak poszanowanie sprawiedliwości i umocnienie uprawnień obywateli. Powyższe stanowisko Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela uznając, iż w całości znajduje ono zastosowanie w przedmiotowej sprawie. W rozpatrywanej sprawie podjęte zostały czynności prawne w ramach, których Miasto P. przeniosło rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w P. prawo użytkowania wieczystego nieruchomości stanowiących działki nr [...],[...],[...],[...],[...] i [...] , nieodpłatnie przeniosło własność usytuowanych na nich budynków i urządzeń w trybie ustawy z dnia 21.08.1997r. o gospodarce nieruchomościami , na podstawie umowy zawartej w formie aktu notarialnego w dniu [...].03.2001 r. Następnie na mocy umowy zawartej w formie aktu notarialnego z dnia [...].07.2008r. Miasto P. sprzedało użytkownikowi wieczystemu - Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w P. w/w działki, które oznaczono nowymi numerami [...] i [...]. Skutku zaistniałego w wyniku powyższego, organ w ramach posiadanych kompetencji odwrócić nie może. Wskazana argumentacja przesądza, że twierdzenia skargi są chybione, nie zasługują na aprobatę gdyż nie odnoszą się do stanu faktycznego zaistniałego w niniejszej sprawie. Także skarga Miasta P. podlega oddaleniu. Z przyczyn wskazanych powyżej stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej z dnia [...].11.1994r. w zakresie objętym treścią tej decyzji nie budzi wątpliwości. Wskazać należy ,że właścicielem działek nr [...] i [...] jest SM "[...]" w P., która funkcjonuje w obrocie prawnym w oparciu o przepisy ustawy prawo spółdzielcze i do , której nie ma zastosowania regulacja przywołanego w skardze art. 7 ust.1 pkt. 12 ustawy z dnia 08.03.1990r o samorządzie gminnym. Tym samym Miasto P. nie może na tej nieruchomości realizować żadnych własnych zadań. W konsekwencji, wbrew twierdzeniom skarżącego, brak jest także uzasadnionych podstaw do przyjęcia, iż wydając zaskarżoną decyzję organ winien zważyć na fakt, że na skomunalizowanym gruncie działek nr [...] i [...] znajduje się obecnie park osiedlowy . Okoliczność ta, w kontekście ustalenia , że nie stanowią one obecnie własności ani Skarbu Państwa ani jednostki samorządu terytorialnego , nie 9 Sygn. akt I SA/Wa 1837/11 usprawiedliwia w żadnym razie twierdzenia Miasta P., że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji powinien umorzyć postępowanie administracyjne w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji komunalizacyjnej z dnia [...].11.1994r., w części , w której ta decyzja się do nich odnosi. Cytowane w skardze orzeczenia sądów administracyjnych nie znajdują, zdaniem sądu orzekającego , zastosowania w niniejszej sprawie. Odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego naruszenia art. 127 § 3 Kpa, wskazać należy, że do postępowania wywołanego wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy ma zastosowanie przepis art. 24 § 1 pkt 5 kpa, mówiący o wyłączeniu pracownika organu, a więc upoważnionego przez organ pracownika, który wydał decyzję objętą wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. W przedmiotowej sprawie pierwotna decyzja wydana została przez G. Z. - Dyrektora Departamentu Administracji Publicznej w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji, zaś zaskarżona decyzja przez A. T. pełniącego funkcję Zastępcy Dyrektora Departamentu Administracji Publicznej w MSWiA. Jak wynika z akt sprawy (m. in. imiennych pieczęci na zaskarżonych aktach), każdy z wyżej wskazanych pracowników organu, działał w sprawie z bezpośredniego upoważnienia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, a zatem w ramach samodzielnych kompetencji do wydawania (podpisywania) decyzji w imieniu organu. W ocenie Sądu nie można więc przyjąć, że zaistniały okoliczności nakazujące wyłącznie pracownika organu, gdyż dopiero wydanie decyzji przez tę samą upoważnioną przez Ministra osobę, która brała udział w wydaniu wcześniejszego orzeczenia stanowiło by istotne naruszenie przepisu art. 24 § 1 pkt 5 kpa. W kwestii zarzutu naruszenia przez organ treści art. 156 § 2 kpa, Sąd stwierdza, że organ w swoim rozstrzygnięciu odniósł się do zagadnienia nieodwracalnych skutków prawnych, których wystąpienie w sprawie uniemożliwia stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej, a swoje stanowisko uzasadnił wyczerpująco stosownie do treści art. 107 §3 Kpa. Wobec powyższego zarzut skarżącego dotyczący naruszenia art. 156 § 2 Kpa należy uznać za chybiony. 10 Sygn. akt I SA/Wa 1837/11 W tej sytuacji należało uznać, że w niniejszej sprawie, wbrew argumentom strony znajduje oparcie w zgromadzonym w aktach materiale dowodowym, a zarzuty naruszenia przez organ art. 7, art. 77 § 1 i art. 156 § 2 kpa oraz art. 5 ust. 1 ustawy komunalizacyjnej nie znajdują potwierdzenia. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , orzekł jak w sentencji. 11