I SA/Wa 1843/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Gabriela Nowak, Sędziowie sędzia WSA Jolanta Dargas, sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.), Protokolant starszy specjalista Dorota Stromecka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa w [...] na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa własności nieruchomości oddala skargę I SA/Wa 1843/18 U Z A S A D N I E N I E Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. , nr [...], po rozpatrzeniu odwołania Gminy S. D. uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] i stwierdził nabycie z mocy prawa, z dniem 1 lipca 2000 r., przez Gminę S. D., prawa własności nieruchomości obejmującej działki ewidencyjne nr [...],[...] i [...] o łącznej powierzchni 81,2 ha, położonej w obrębie ewid. S., gmina S. D., dla której Sąd Rejonowy [...] w G. III Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr [...]. Powyższa decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wójt Gminy S. D. wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2014 r. wystąpił do Wojewody [...] o stwierdzenie nabycia przez Gminę S. D., na podstawie art. 13 ust. 2 i 4 w związku z art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (Dz. U. Nr 57, poz. 299 ze zm.), prawa własności szeregu nieruchomości Skarbu Państwa, w tym m.in. opisanej wyżej nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr [...],[...] i [...] położone w obrębie ewid. S. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez Gminę S. D. prawa własności w/w nieruchomości uznając, że w sprawie nie zostały spełnione wszystkie przesłanki określone w powołanej wyżej ustawie.  Gmina S. D. wniosła odwołanie od powyższej decyzji. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi rozpoznając sprawę uznał, że stanowisko organu pierwszej instancji jest wadliwe. Organ odwoławczy wskazał, że podstawę materialnoprawną decyzji z dnia [...] kwietnia 2015 r. stanowił art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu aktualnym na dzień 1 lipca 2000 r., opisane w nim nieruchomości stały się w tym dniu z mocy prawa własnością gmin, na terenie których były położone. Objęcie konkretnej nieruchomości dyspozycją art. 13 ust. 2 uzależnione było od spełniania przez tę nieruchomość na dzień 30 czerwca 2000 r. następujących przesłanek: 1) nieruchomość stanowiła mienie Skarbu Państwa, 2) była położona na obszarze przeznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na cele gospodarki rolnej, 3) stanowiła nieruchomość rolną w rozumieniu Kodeksu cywilnego, tj. nieruchomość, która była lub mogła być wykorzystywana do prowadzenia działalności wytwórczej w rolnictwie w zakresie produkcji roślinnej i zwierzęcej, nie wyłączając produkcji ogrodniczej, sadowniczej i rybnej oraz 4) nie została przekazana do Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa ostateczną decyzją, o której mowa w art. 16 ust. 3, lub nie została przekazana Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa (obecnie Krajowemu Ośrodkowi Wsparcia Rolnictwa) ostateczną decyzją, o której mowa w art. 17 ust. 1. Ustosunkowując się do pierwszej przesłanki Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wskazał, że jej spełnienie potwierdza zawarty w aktach administracyjnych wypis z rejestru gruntów dla działek nr [...],[...] i [...] według stanu na dzień [...] lipca 2000 r. (załącznik do pisma Gminy S. D. z dnia [...] kwietnia 2014 r.), z którego wynika, że jako właściciel omawianego gruntu ujawniony był wówczas Skarb Państwa, w imieniu którego prawo własności wykonywało K. Przedsiębiorstwo Produkcji Wikliniarskiej "[...]". Zdaniem organu odwoławczego na zrealizowanie drugiej w/w przesłanki jednoznacznie wskazuje treść pisma Gminy S. D. z dnia 9 kwietnia 2014 r., z którego wynika, że działki nr [...],[...] i [...], zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla obszaru Gminy S. D., uchwalonym przez Radę Gminy w S. D. uchwałą z dnia [...] listopada 1994 r., na dzień [...] czerwca 2000 r. posiadały funkcję: RP - teren upraw polowych. Za spełnieniem trzeciej przesłanki przemawia natomiast treść wypisu z rejestru gruntów, uwzględniającego stan na dzień 1 lipca 2000 r., zgodnie z którym na nieruchomości składającej się z w/w działek grunty orne obejmowały powierzchnię 41,38 ha, grunty zadrzewione i zakrzewione - 24,95 ha, natomiast pastwiska trwałe - 8,64 ha. Przy takim ukształtowaniu użytków możliwe było zatem prowadzenie na wskazanych gruntach działalności wytwórczej w rolnictwie, a w konsekwencji omawiana nieruchomość stanowiła nieruchomość rolną, w rozumieniu art. 46¹ k.c. Odnosząc się do czwartej z wymienionych wyżej przesłanek Minister wskazał, że art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 19 października 1991 r. odnosił się do decyzji wydawanej przez właściwego miejscowo starostę, którą to decyzją organ ten stwierdzał wygaśnięcie dotychczasowego użytkowania nieruchomości rolnej Skarbu Państwa, przysługującego określonym podmiotom oraz orzekał o przekazaniu tej nieruchomości do Zasobu. Zgodnie z kolei z art. 17 ust. 1 tej ustawy, określone w nim nieruchomości, niestanowiące składników majątku państwowych przedsiębiorstw gospodarki rolnej, podlegały przekazaniu AWRSP w drodze decyzji właściwego miejscowo wojewody. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi zaznaczył, że z analizy zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że wprawdzie działki nr [...],[...] i [...] zostały przekazane przed dniem [...] lipca 2000 r. na rzecz AWRSP, jednak nie odbyło się to w drodze wydania decyzji, o których mowa w art. 16 ust. 3 i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 19 października 1991 r. Treść pisma Agencji Nieruchomości Rolnych - Oddział Terenowy w G. z dnia [...] września 2014 r. wskazuje, że wyłączną podstawą przekazania był protokół zdawczo-odbiorczy z dnia [...] grudnia 1998 r., sporządzony pomiędzy syndykiem masy upadłości, przeprowadzającym likwidację K. Przedsiębiorstwa Produkcji Wikliniarskiej "[...]", jako stroną przekazującą, a AWRSP jako stroną przejmującą. Stanowisko Agencji znajduje ponadto oparcie w treści sprawozdania syndyka z [...] grudnia 1998 r. skierowanego do Sądu Rejonowego we W. - Wydział V Gospodarczy, w którym syndyk podniósł, że omawiany protokół został sporządzony na skutek zakończenia negocjacji prowadzonych z AWRSP, mających na celu przekazanie tej instytucji gruntów o łącznej powierzchni 164,52 ha, w skład których wchodziły także działki nr [...],[...] i [...]. Organ podkreślił ponadto, że decyzje, o których mowa w art. 16 ust. 3 oraz art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 19 października 1991r. nie zostały złożone do akt księgi wieczystej nr [...], prowadzonej aktualnie dla nieruchomości obejmującej wskazane działki. Przekazanie w/w działek na rzecz AWRSP nie nastąpiło zatem na skutek wydania decyzji, o których mowa w art. 16 ust. 3 lub art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 19 października 1991 r., lecz odbyło się w ramach postępowania upadłościowego dotyczącego K. Przedsiębiorstwa Produkcji Wikliniarskiej "[...]". W sprawie spełnione zatem zostały wszystkie przesłanki określone w powołanym wyżej art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 19 października 1991 r. Minister zaznaczył także, że w sprawie brak jest podstaw do odwoływania się do instytucji rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych, bowiem w dacie [...] lipca 2000 r. nieruchomość w ogóle nie posiadała urządzonej księgi wieczystej. Księga wieczysta nr [...] została założona dopiero w dniu [...] lutego 2013 r. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa w W. Skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 5 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece poprzez uznanie, że rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych nie znajduje zastosowania w przedmiotowej sprawie oraz art. 13 ust. 2 i 4 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa poprzez stwierdzenie nabycia z mocy prawa z dniem 1 lipca 2000 r. przez Gminę S. D. prawa własności opisanej wyżej nieruchomości. W uzasadnieniu skargi przytoczył argumenty na poparcie podnoszonych zarzutów podkreślając w szczególności, że zaskarżona decyzja jest sprzeczna ze stanowiskiem przyjętym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, określającym zasadę związania organów administracji zapisami księgi wieczystej i jednocześnie wskazującym na właściwość sądu powszechnego dla podważenia istniejącego wpisu w księdze wieczystej. Zdaniem skarżącego organ błędnie ponadto ustalił, że w sprawie spełnione zostały wszystkie przesłanki określone w art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 19 października 1991 r., w tym nieprzekazania przedmiotowych działek gruntu w trybie art. 16 ust. 3 lub art. 17 ust. 1 tej ustawy. Skarżący podkreślił, że w jego ocenie brak jest podstaw do powoływania się na art. 16 w/w ustawy, bowiem w niniejszej sprawie przejęcie nieruchomości nastąpiło w trybie art. 14 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 19 października 1991 r., na co w swojej decyzji wskazał organ pierwszej instancji stwierdzając zgodnie z w/w przepisem, że w odniesieniu do państwowych przedsiębiorstw gospodarki rolnej wykreślenie przedsiębiorstwa z rejestru przedsiębiorstw państwowych następuje z dniem podjęcia przez organ założycielski decyzji o likwidacji przedsiębiorstwa, a organ założycielski przekazuje Agencji mienie oraz wierzytelności i zobowiązania po zlikwidowanym przedsiębiorstwie - według stanu na dzień wykreślenia przedsiębiorstwa z rejestru z wyjątkiem zobowiązań przedsiębiorstwa wobec Skarbu Państwa, które wygasają z dniem podjęcia decyzji o likwidacji. Przekazanie to, zgodnie z art. 14 ust. 4 w związku z art. 19 ust. 1 ustawy, następuje protokołem zdawczo - odbiorczym sporządzonym przez podmiot przekazujący i Agencję, co w przedmiotowej sprawie miało miejsce w protokole zdawczo-odbiorczym z dnia 29 grudnia 1998 r. podpisanym przez Syndyka masy upadłości K. Przedsiębiorstwa Produkcji Wikliniarskiej "[...]" w upadłości z Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa. W sprawie brak było zatem również podstaw do zastosowania art. 17 powołanej ustawy. W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonując kontroli sprawy niniejszej Sąd zbadał, czy organ administracji, wydając decyzję, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi. Stosownie do treści art. 13 ust. 2, 3 i 4 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (Dz. U. Nr 57.poz. 299 póżn. zm.), nieruchomości rolne w rozumieniu Kodeksu cywilnego stanowiące własność Skarbu Państwa, położone na obszarach przeznaczonych w planie zagospodarowania przestrzennego na cele rolne, nieprzekazane do Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa ostatecznymi decyzjami, o których mowa w art. 16 ust. 3 ww. ustawy, lub nieprzekazane Agencji ostatecznymi decyzjami, o których mowa w art. 17 ust. 1 ww. ustawy - w terminie do dnia 30 czerwca 2000 r., stały się z mocy prawa własnością gmin, na terenie których są położone. Aby zatem dana nieruchomość stała się własnością gminy, na mocy ww. przepisów muszą być spełnione łącznie następujące przesłanki : 1) działka musi stanowić własność Skarbu Państwa 2) działka musi stanowić nieruchomość rolną w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego, oraz 3) działka musi być położona na obszarze przeznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na cele gospodarki rolnej , jak również 4) działka nie może być przekazana do Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa ostatecznymi decyzjami, o których mowa w art. 16 ust. 3 ww. ustawy, lub też przekazana Agencji ostatecznymi decyzjami, o których mowa w art. 17 ust. 1 ww. ustawy - w terminie do dnia 30 czerwca 2000r. W sprawie niniejszej poza sporem jest i wynika z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji, że Minister - z aprobatą Skarżącego uznał, iż spełnione zostały trzy przesłanki, których zrealizowanie było niezbędne do stwierdzenia nabycia przez gminę, z dniem 1 lipca 2000r., własności nieruchomości z mocy prawa na podstawie art. 13 ust. 2 w/w. ustawy z dnia 19 października 1991r. Nieruchomość ta stanowiła bowiem w dniu 30 czerwca 2000r. mienie Skarbu Państwa, była położona na obszarze przeznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na cele gospodarki rolnej oraz stanowiła nieruchomość rolną w rozumieniu Kodeksu cywilnego. Skarżąca zaprzecza jedynie stanowisku Ministra, że sporna nieruchomość nie została do dnia 30 czerwca 2000r. przekazana do Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa ostateczną decyzją, o której mowa w art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 19 października 1991 r., jak również nie została przekazana Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa ostateczną decyzją z art. 17 ust. 1 tej ustawy. Zarzuca ponadto zaskarżonej decyzji naruszenie art. 5 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece , poprzez uznanie, że w sprawie nie znajduje zastosowania rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych. Wskazane zarzuty nie zasługują zdaniem Sądu na uwzględnienie. W odniesieniu do ostatniego z nich Sąd , w składzie orzekającym w sprawie niniejszej, nie znajduje uzasadnionych podstaw do przyjęcia za prawidłowe stanowiska , że zaskarżone rozstrzygnięcie pozostaje w sprzeczności z orzeczeniami sądów administracyjnych , które określają zasady związania organów administracji publicznej zapisami widniejącymi w księdze wieczystej nieruchomości i wskazującymi na wyłączną właściwość postępowania przed sądem powszechnym w odniesieniu do podważenia wpisu w księdze wieczystej. Sąd nie podziela także poglądu, że wobec ujawnienia w dziale [...] KW nr [...] Agencji Nieruchomości Rolnych - poprzednika prawnego Skarżącej - jako podmiotu wykonujący prawo własności w odniesieniu do spornych działek nr [...],[...] i [...] , to zaskarżona decyzja narusza rękojmię wiary publicznej ksiąg wieczystych w zakresie ujawnionej na jej rzecz własności tych działek. W pierwszej kolejności zaznaczyć bowiem należy, że będąca przedmiotem sporu nieruchomość w dniu [...] lipca 2000r. nie posiadała urządzonej księgi wieczystej. Wydruk z księgi wieczystej nr [...] dokumentuje , że wskazana księga została założona w dniu [...] lutego 2013r. jako pierwsza i jedyna dla objętego nią obszaru. Niezależnie od powyższego Sąd w pełni akceptuje stanowisko Ministra , że nawet w przypadku stwierdzenia. że działki o numerach [...],[...] i [...] posiadały w dacie [...] lipca 2000r. urządzoną księgę wieczystą, okoliczność ta nie mogłaby wpływać na treść rozstrzygnięcia Ministra podjętego w trybie art. 13 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa. Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece , rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych nie chroni rozporządzeń nieodpłatnych. Z kolei w myśl art. 7 pkt 1 tego aktu , rękojmia nie działa przeciwko prawom obciążającym nieruchomość z mocy ustawy. Mając na względzie treść przytoczonych przepisów wypada zauważyć, że pierwotne przejęcie przez Agencję Własności Rolnej Skarbu Państwa nieruchomości obejmującej m. in. działki o numerach [...].[...] i [...] miało charakter czynności nieodpłatnej, co wynika z protokołu zdawczo-odbiorczego z dnia [...] grudnia 1998 r. Ponadto nabycie przez określoną gminę własności nieruchomości na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa następuje z mocy samego prawa, zaś decyzja stwierdzająca tę okoliczność, wydawana przez właściwy organ na podstawie art. 13 ust. 4. ma jedynie charakter deklaratoryjny. Sąd nie znajduje także podstaw do uwzględnienia zarzutu skargi , iż organ wadliwie ocenił, że omawiana nieruchomość nie została przed dniem 1 lipca 2000r. przekazana do Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa w drodze ostatecznej decyzji, o której mowa w art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 19 października1991 r., jak również nie została przekazana Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa ostateczną decyzją z art. 17 ust. 1 tej ustawy. Zdaniem Skarżącego , przejęcie przez Agencję opisanej wyżej nieruchomości miało bowiem miejsce w trybie art. 14 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 19 października 1991r., w ramach procedury likwidacji przedsiębiorstwa państwowego. Brak jest zdaniem sądu podstaw do twierdzenia, że minister naruszył art.13 ust.2 w/w ustawy. |Podkreślenia wymaga , że zgodnie z ratio legis ustawy z dnia 19 października 1991r. , z woli ustawodawcy wszystkie nieruchomości Skarbu | |Państwa, o jakich mowa w art. 1 i 2 tej ustawy miały zostać przekazane do Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa – art. 12 ust. 1 ustawy – | |którym dysponuje Agencja (art. 12 ust. 3 i art. 5 ust. 1). Przekazanie na rzecz Agencji mienia, o jakim mowa w art. 1 i 2, miało różną formę. W | |odniesieniu do zlikwidowanych przedsiębiorstw gospodarki rolnej przekazanie odbywało się w drodze protokołu zdawczo – odbiorczego, pomiędzy | |organem założycielskim a Agencją (art. 14 ust. 3 i 4 w zw. z art. 19 ustawy). Z mocy zaś art. 17 ust. 1 ustawy pozostałe nieruchomości Skarbu | |Państwa, o jakich mowa w art. 1 i 2, niestanowiące majątku PGR, podlegały (gdyż art. 17 został uchylony z dniem 6 lutego 2003r.) przekazaniu | |Agencji w drodze decyzji wojewody, z zastrzeżeniem art. 16, 18 i 33. | |Końcowy termin przekazania nieruchomości w drodze decyzji wojewody (w trybie art. 17 ust. 1) był wielokrotnie przesuwany . Ostatecznie miało to | |nastąpić do dnia [...] czerwca 2000r., pod rygorem , że nieprzekazane Agencji do tego dnia nieruchomości stają się z mocy prawa własnością gminy, | |na terenie której są położone (art. 13 ust. 2 ustawy). | |Przekazanie Agencji mienia w drodze decyzji wojewody, na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy, nie dotyczyło jednak mienia, którego dotyczyły | |zastrzeżenia zawarte w tym przepisie. | |Pierwsze z nich odnosiło się do nieruchomości rolnych Skarbu Państwa znajdujących się w użytkowaniu spółdzielni, osób fizycznych, a także innych| |niepaństwowych jednostek organizacyjnych, i pozostających nadal w ich władaniu na dotychczasowych warunkach (art. 16 ust. 1). W przypadku odmowy| |zmiany dotychczasowych warunków użytkowania w terminie określonym w art. 13 ust. 1 ustawy, użytkowanie wygasało (ust. 2), a nieruchomość mocą | |decyzji starosty była przekazywana do Zasobu (ust. 3 art. 16). Tu zatem przekazanie do Zasobu, którym dysponuje Agencja, następowało w drodze | |decyzji starosty i na innej podstawie prawnej. | |Drugie zastrzeżenie, odsyłające do art. 18, odnosiło się do nieruchomości rolnych dopiero przejmowanych na rzecz Skarbu Państwa, na podstawie | |przepisów szczególnych. Do nieruchomości rolnych przejmowanych na rzecz Skarbu Państwa na podstawie przepisów szczególnych siłą rzeczy nie mogła| |odnosić się regulacja zawarta w art. 17 ust. 1 i art. 13 ust. 1 ustawy, gdyż oba te przepisy odnosiły się do nieruchomości, które już były | |własnością Skarbu Państwa (art. 1 i 2) w dniu wejścia w życie ustawy. Tak więc nieruchomości nabyte na podstawie przepisów szczególnych | |podlegały, z nakazu zawartego w art. 18, przekazaniu do Zasobu w trybie art. 19 ustawy, czyli na podstawie protokołu zdawczo – odbiorczego. | |Trzecie zastrzeżenie, odsyłające do art. 33 ustawy, dotyczyło nabywania nieruchomości rolnych na rzecz Skarbu Państwa przez państwowe jednostki | |organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej. | |Mając to na uwadze uznać należało, że wbrew sugestii Skarżącego treść protokołu zdawczo – odbiorczego z dnia 29 grudnia 1998 r nie może | |stanowić dowodu, że sporna nieruchomość składająca się z działek o nr [...],[...] i [...] , została skutecznie przekazana do Zasobu AWRSP na | |podstawie ostatecznej decyzji o której mowa w art. 16 ust.3 lub art. 17 ust.1 ustawy z dnia 19 października 1991r. Trafnie zatem organ II | |instancji uchylił decyzję organu wojewódzkiego odmawiającą Gminie S. D. nabycia prawa własności spornych nieruchomości i stwierdził ich nabycie| |przez tą Gminę, z mocy samego prawa z dniem 1 lipca 2000r. na podstawie art.13 ust.2 ustawy z dnia 19 października 1991r. o gospodarowaniu | |nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa. | |Wydając zaskarżoną decyzję Minister opierał się na jednoznacznym brzmieniu art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 19 października 1991r., zgodnie z którym| |własnością gmin stają się z mocy prawa nieruchomości rolne nieprzekazane do Zasobu bądź Agencji ostatecznymi decyzjami. o których mowa w art. 16| |ust. 3 oraz art. 17 ust. 1 tej ustawy. Trafnie zatem organ uznał, że twierdzenie przez Skarżącego, iż w analizowanej sprawie przy przekazywaniu| |nieruchomości na rzecz Agencji zastosowanie znajdował art. 14 ust. 1 i 3 powołanej ustawy oznacza w istocie przyznanie racji w tym zakresie | |Ministrowi. | Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.