I SA/Wa 1844/10

Referendarz sądowy Grzegorz Antas Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi E. M., H. K., R. K., B. Ś., S. Ś., B. Ś., E. T., R. S., Z. Ś., Z. L., M. J., W. O., K. K., M. K., M. B., M. S., W. S., G. S. i W. D. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia nieruchomości pod drogi publiczne postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. W związku z oddaleniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 24 lutego 2011 r. skargi na decyzję Ministra Infrastruktury z [...] czerwca 2010 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia nieruchomości pod drogi publiczne, skarżący E. M., wnosząc skargę kasacyjną na powyższy wyrok, wystąpił jednocześnie o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku oraz w oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach sporządzonym na urzędowym formularzu PPF wnioskodawca podał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z żoną. Dochody gospodarstwa domowego pochodzą z otrzymywanych przez obojga świadczeń emerytalnych w łącznej wysokości [...] zł. Skarżący wskazał, że posiada mieszkanie o powierzchni [...] m². Ze złożonego oświadczenia wynika jednocześnie, że skarżący ze względu na stan zdrowia żony ponosi znaczne wydatki (rehabilitacja, leki). Koszty stałe gospodarstwa, jak wskazano, wynoszą ok. 800 zł. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważyć należało, co następuje: W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym jest możliwe wówczas, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Oceniając wyrażony powyżej warunek zasadności wniosku o przyznanie prawa pomocy, stwierdzić należy, że żądanie wnioskodawcy nie może zostać uznane za usprawiedliwione. Spowodowane jest to uznaniem, że wysokość uzyskiwanych przez skarżącego oraz jego żonę dochodów umożliwia stronie wygospodarowanie środków finansowych pozwalających uiścić wymagane w niniejszej sprawie koszty sądowe. Należy zauważyć, że ocena sytuacji finansowej, w jakiej znajduje się skarżący nie jest dokonywana abstrakcyjnie. Odnosi się ona do wymagań finansowych, jakie nałożone zostały na stronę w konkretnym postępowaniu sądowym, w ramach którego ubocznemu rozważeniu podlega wniosek strony o przyznanie prawa pomocy. Mając na uwadze powyższe zastrzeżenie, zwrócić uwagę trzeba zatem na to, że w rozpoznawanej sprawie, na obecnym jej etapie (odwoławczym), zobowiązanie finansowe, jakie ciąży aktualnie na skarżącym, nie odnosi się do uiszczenia wpisu od skargi i innych opłat sądowych, lecz jedynie wpisu od skargi kasacyjnej. Ciężar finansowy tego zobowiązania, znajdującego swoją podstawę prawną w § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), ma charakter szczególny z tego względu, że stanowi ułamek (1/2) kwoty uiszczanego wpisu od skargi. Jeżeli uwzględnić tę okoliczność, niezależnie od przedstawionych we wniosku okoliczności, wskazujących na konieczność ponoszenia przez skarżącego wydatków wyższych aniżeli przeciętne, nie może ulegać wątpliwości możliwość partycypowania przez stronę w kosztach prowadzonego postępowania sądowego, polegająca na uiszczeniu wpisu od skargi kasacyjnej w wysokości 100 zł. Na niemożność pokrycia kosztów sądowych nie wskazuje bowiem przede wszytskim przebieg czynności procesowych dokonanych w ramach toczącego się postępowania sądowego. Wyrazem dysponowania przez skarżącego określonymi środkami finansowymi było zastosowanie się do wezwania do uiszczenia wpisu od skargi (kwota 200 zł wpłacona we wrześniu 2010 r.) oraz opłaty kancelaryjnej (kwota 100 zł). Dopełnienie powyższych czynności wskazuje na to, że skarżący, nawet jeżeli nie ma możliwości zgromadzenia znaczących oszczędności, może tak gospodarować bieżącymi wydatkami, by być w stanie samodzielnie uiścić wpis od skargi kasacyjnej, skoro odnosi się on do opłaty, która jest znacząco niższa od kwot dotychczas przez stronę jednorazowo pokrywanych. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 258 § 2 pkt 7, orzeczono jak w sentencji postanowienia.