I SA/Wa 1844/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] w przedmiocie uznania świadczenia za nienależnie pobrane i zobowiązania do jego zwrotu postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Pismem z [...] lipca 2013 r. R. S. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] maja 2013 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. z [...] marca 2013 r., nr [...] uznającą za nienależnie pobrane świadczenia z funduszu alimentacyjnego i zobowiązującą R. S. do zwrotu kwoty [...] zł wraz z ustawowymi odsetkami. Jednocześnie ze skargą R. S. złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W treści wniosku skarżąca podała, że sama wychowuje [...] małoletnich dzieci. Jej zarobki wynoszą ok. [...] zł miesięcznie. Dodała, że nieustannie korzysta z pomocy finansowej rodziny, by móc utrzymać dzieci. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej zwanej "p.p.s.a.") wniesienie skargi do sąd administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z kolei art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie ze stanowiskiem utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2008 r., sygn. akt II OZ 418/08, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 grudnia 2007 r., sygn. II SA/Kr 655/07, orzeczenia dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl) oraz w doktrynie (zob. T. Woś [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 295-297), żądanie wstrzymania wykonania dotyczyć może wyłącznie tych zaskarżonych do sądu aktów administracyjnych, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny nadaje się do tak rozumianego wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. Kwestia wykonalności aktów administracyjnych dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy lub zakazy określonego zachowania oraz aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje uprawnienie, którego realizacja może powodować bezpośrednie skutki w postaci naruszenia praw innych osób. Jakkolwiek skutków, o których mowa wyżej, nie wywołuje decyzja o ustaleniu wysokości nienależnie pobranego świadczenia alimentacyjnego, gdyż nie podlega ona wykonaniu w postępowaniu egzekucyjnym, to wejście do obrotu prawnego jednej decyzji uznającej świadczenie za nienależnie pobrane oraz zobowiązującej do jego zwrotu powoduje skutki określone w treści art. 61 § 3 p.p.s.a. w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, w tym w szczególności bezpośrednich niekorzystnych skutków finansowych. Ma to szczególne znaczenie w realiach niniejszej sprawy, gdyż skarżąca sama wychowuje [...] nieletnich dzieci, utrzymując się z wynagrodzenia w wysokości [...] zł miesięcznie. W związku z powyższym za uzasadniony Sąd uznał wniosek R. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.