I SA/Wa 1845/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Sędzia WSA - Dariusz Chaciński po rozpoznaniu w dniu 4 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Województwa M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Ministra Rolnictwa i Rozowju Wsi z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w sprawie ze skargi Województwa M. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozowju Wsi z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie reformy rolnej postanawia: - wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji - Województwo M. reprezentowane przez radcę prawnego G. P. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozowju Wsi z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Wojewody M. z dnia [...] lutego 2011 r. stwierdzającą, że zespół pałacowo-parkowy w [...], gmina [...], powiat [...], wchodzący w skład nieruchomości ziemskiej "[...]", stanowiące przed przejęciem na rzecz Skarbu Państwa własność E. L. nie podpadały pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej. Wraz ze skargą strona złożyła również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, iż skarżący jest właścicielem nieruchomości, której dotyczy przedmiotowe postępowanie i nabył je na realizację swoich zadań zgodnie z art. 14 ust. 1 pkt 2 ustawy o samorządzie województwa. Przedmiotowa nieruchomość znajduje się w użyczeniu wojewódzkiej osobie prawnej – SPZOZ Szpitala [...] w [...]. Zdaniem skarżącego niebezpieczeństwo spowodowania przez wykonanie decyzji trudnych do odwrócenia skutków może zaistnieć w szczególności jeżeli wnioskodawcy (wnioskujący także o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej Wojewody M. z dnia [...] stycznia 2001 r.) - zwrócą się do sądu o uzgodnienie treści księgi wieczystej nieruchomości z rzeczywistym stanem prawnym. W sytuacji zmiany stanu w księdze wieczystej co może skutkować usunięciem z nieruchomości obecnego użytkownika – samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej to nawet w przypadku pozytywnego zakończenia dla Województwa M. postępowania w niniejszej sprawie powrót do stanu poprzedniego może być poprzedzony długim i kosztownym procesem cywilnym. Wedle skarżącego o tym, że zagrożenie jest realne świadczy postępowanie toczące się przed Sądem Rejonowym dla [...] polegające na wpisie w księdze wieczystej ostrzeżenia o zakazie zbywania i obciążania nieruchomości. Na powyższe skarżący przedstawił wydruk z działu III ksiąg wieczystych przedmiotowej nieruchomości. Podsumowując swój wniosek skarżący wskazał, iż poprzez niewstrzymanie zaskarżonej decyzji, mogą zaistnieć skutki powodujące istotną zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Wobec powyższego zważywszy, że przedmiotowa decyzja może wywołać niekorzystne skutki dla Województwa poprzez zagrożenie możliwości dalszego wykonywania jego ustawowych zadań skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zasadą wynikającą z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) zwanej dalej P.p.s.a., jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 P.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podnieść należy, iż w P.p.s.a. brak jest definicji pojęcia "uprawdopodobnienie", stąd przyjąć należy, że ustawodawca miał na względzie jego potoczne rozumienie. W doktrynie przyjmuje się, iż uprawdopodobnienie jest niższym stopniem pewności i mamy z nim do czynienia wówczas, gdy istnieją podstawy do przyjęcia pewnego stanowiska, mimo nieusuniętych wątpliwości. Wypowiadając się w powyższym przedmiocie Sąd Najwyższy w orzeczeniach z dnia 19 czerwca 1951 r., sygn. akt C 398/51 (OSN 1951, nr 3, poz. 89), z dnia 9 września 1961 r., sygn. akt 4 CZ 54/61 (OSPiKA 1962, nr 11, poz. 289) i z dnia 13 lipca 1966 r., sygn. akt II CZ 74/66 (OSPiKA 1967, nr 3, poz. 68) stwierdził, że sąd może uznać jakieś twierdzenie za uprawdopodobnione tylko wtedy, gdy nabierze przekonania, iż prawdopodobnie tak właśnie było lub jest. Stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu okoliczności podane we wniosku uprawdopodobnia stwierdzenie, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować wystąpienie trudnych do odwrócenia skutków, a więc okoliczności o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Mając na względzie, iż trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków, uzasadnione w niniejszej sprawie jest zastosowanie środka ochrony tymczasowej i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.