I SA/Wa 1848/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska - Jaroszewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu adwokata K.S. od postanowienia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 sierpnia 2016 r., sygn. akt I SA/Wa 1848/15 odmawiającego przyznania wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną z urzędu w sprawie ze skargi T.G. na zawiadomienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie przekazania pisma postanawia: zmienić zaskarżone postanowienie w ten sposób, że przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata K.S. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 36,90 (trzydzieści sześć i 90/100) złotych, w tym tytułem opłaty kwotę 30 (trzydzieści) złotych, tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 6,90 (sześć i 90/100) złotych. T.G., pismem z dnia [...] września 2015 r., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na zawiadomienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie przekazania pisma. Jednocześnie skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. Postanowieniem z dnia 27 listopada 2015 r., sygn. akt I SA/Wa 1848/15 wydanym przez referendarza sądowego, przyznano skarżącej prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu. Na pełnomocnika skarżącej wyznaczony został adwokat K.S. W dniu [...] kwietnia 2016 r. do Sądu wpłynęło pismo, w którym wyznaczony z urzędu pełnomocnik skarżącej sprecyzował przedmiot złożonej skargi oraz wniósł o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oświadczając, że koszty pomocy prawnej nie zostały zapłacone ani w całości ani w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 29 lipca 2016 r., wydanym na posiedzeniu niejawnym, odrzucił skargę. Postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2016 r. starszy referendarz sądowy odmówił przyznania wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Zdaniem referendarza trudno uznać, że pełnomocnik ustanowiony w ramach prawa pomocy udzielił stronie w postępowaniu w pierwszej instancji rzeczywistej pomocy prawnej. Jak wskazano skarga, wniesiona osobiście przez stronę, została odrzucona, a pełnomocnik ograniczył się do przejrzenia akt sprawy i wystosowania pisma, w którym wskazał przedmiot skargi. Sprzeciw od postanowienia z dnia 11 sierpnia 2016 r. wniósł adwokat K.S., zaskarżając je w całości oraz wnosząc o jego zmianę poprzez przyznanie wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W uzasadnieniu sprzeciwu wskazał, że w przedmiotowej sprawie zlecił aplikantowi sfotografowanie akt sprawy, przeanalizował akta sprawy, spotkał się z ze skarżącą celem omówienia przedmiotu sprawy oraz przygotował i wysłał do Sądu pismo procesowe z dnia [...] kwietnia 2016 r. Ponadto w dalszym ciągu pozostaje w telefonicznym kontakcie ze skarżącą, przekazując jej informacje o bieżącym stanie sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), powoływanej dalej w dalej jako "p.p.s.a.", rozpatrując sprzeciw od zarządzenia i postanowień referendarza sądowego, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a. (w tym od postanowień o przyznaniu wynagrodzenia adwokatowi za zastępstwo prawne wykonywane na zasadzie prawa pomocy na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a.), sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Wniesienie sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 250 § 1 p.p.s.a, wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W uzasadnionych przypadkach, sąd może obniżyć wynagrodzenie, o którym mowa w § 1 (§ 2). Obecnie obowiązującą regulacją określającą stawki opłat i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1801), które weszło w życie z dniem 1 stycznia 2016 r. Jednakże zgodnie z § 22 ww. rozporządzenia do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. W przedmiotowej T.G. wniosła skargę w dniu [...] września 2015 r., zatem odnośnie kosztów postępowania przed sądem pierwszej instancji, znajdują zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Stosownie do § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia z dnia 22 września 2002 r., stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w "innej sprawie", to jest takiej, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna, albo adwokata nie sporządził skargi i nie brał udziału w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego, wynosi 240 zł. Ponadto w myśl § 2 ust. 3 rozporządzenia, opłatę za czynności adwokata ustanowionego z urzędu podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. W ocenie Sądu zakres czynności podjętych przez pełnomocnika uzasadniał przyznanie mu wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Z uwagi na powyższe za zasadny należało uznać jego wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Stosownie do powołanych wyżej przepisów ustalono, że należna pełnomocnikowi z urzędu opłata wynosi 30 zł i powinna być podwyższona o kwotę 6,90 zł, stanowiącą podatek od towarów i usług, który wynosi 23%, co łącznie stanowi kwotę 36,90 zł. Sąd biorąc pod uwagę nakład pracy pełnomocnika, który polegał na sfotografowaniu i przeanalizowaniu akt sprawy, spotkaniu ze skarżącą celem omówienia sprawy oraz wniesieniu jednego pisma procesowego w sprawie, uznał za zasadne zastosowanie art. 250 § 2 p.p.s.a. oraz obniżenie należnego pełnomocnikowi wynagrodzenia do wskazanej w sentencji kwoty zł. Sąd wziął pod uwagę również fakt, że postanowieniem z dnia 9 września 2016 r. pełnomocnik otrzymał już w niniejszej sprawie wynagrodzenie w kwocie 120 zł., powiększone o należny 23 % podatek VAT, za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd uznał, że zaskarżone sprzeciwem postanowienie starszego referendarza sądowego należy zmienić. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 250 § 1 i 2 oraz art. 260 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.