I SA/Wa 1860/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt Sędziowie WSA Jolanta Dargas WSA Elżbieta Lenart (spr.) Protokolant starszy referent Tomasz Noske po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustanowienia prawa użytkowania wieczystego oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]. decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. - po rozpatrzeniu odwołania J. S. od decyzji Prezydenta [...]. z dnia [...] marca 2015 r. odmawiającej ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do części gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...]- utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Decyzja powyższa wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Nieruchomość położona w [...]. przy ul. [...], ozn. hip. [...] objęta została działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50 poz. 279) – dalej jako "dekret warszawski" i z dniem 21 listopada 1945 r. stała się własnością gminy m.st. Warszawy a później własnością Skarbu Państwa. Następnie z dniem 27 maja 1990 r. przeszła na własność Dzielnicy-Gminy [...], co zostało potwierdzone decyzją Wojewody [...] z dnia [...] lipca 1993 r. nr [...]. Wniosek o ustanowienie prawa własności czasowej w trybie art. 7 dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy do ww. nieruchomości nie został złożony przez dawnych właścicieli hipotecznych. W dniu [...] lipca 1985 r. M. K. złożył wniosek o odszkodowanie "w oparciu o ustawę z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (...)", za " przejęty przez Państwo na cele publiczne plac po zburzonym domu w czasie działań wojennych (...)". Pismem Urzędu Dzielnicowego [...] z dnia [...] listopada 1985 r. M. K. został poinformowany, że uprawnienia odszkodowawcze wynikające z dekretu z dnia 26 października 1945 r., o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy z mocy samego prawa wygasły z dniem 1 sierpnia 1985 r. oraz, że wniosek zgłoszony przed datą wejścia w życie ustawy z dnia 29 kwietnia 1985r, o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości nie może być pozytywnie rozpatrzony wobec faktu, iż zapowiedziane w dekrecie przepisy wykonawcze, które miały dotyczyć zasad ustalenia odszkodowań stanowiących rekompensatę za przejęte nieruchomości nie zostały wydane. Dlatego nie ma możliwości wypłacenia odszkodowania. M. K. pismem z dnia [...] listopada 1985 r. wniósł odwołanie od wskazanego wyżej pisma do Naczelnika Urzędu Dzielnicy [...]. Pismem z dnia [...] grudnia 1985r. Zastępca Naczelnika Dzielnicy [...] podtrzymał stanowisko w sprawie. Na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego dla [...] z dnia [...] grudnia 1987 r. spadek po zmarłym w dniu [...] września 1987 r. M. K. nabyła w całości J. S., która pismem z dnia [...] grudnia 1988 r. poinformowała Wydział Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicowego [...], ze prawo własności do działki położonej przy ul. [...] nabyła w drodze dziedziczenia – w związku z tym wnosi o "uregulowanie spraw związanych z wywłaszczeniem i wypłacenie należnej kwoty". Następnie w piśmie z dnia [...] stycznia 1998 r. J. S. wniosła o ponowne rozpatrzenie wniosku o ustalenie wysokości odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość wraz z przyległym placem, znajdującą się w [...]. przy ul. [...] nr hip. [...] a zniszczoną podczas działań wojennych. Do pisma załączona została kopia potwierdzenia przyjęcia wniosku w sprawie rejestracji szkód wojennych z dnia [...] listopada 1945 r. W kolejnym piśmie z dnia [...] lipca 1990 r. J. S. zwróciła się do Urzędu Dzielnicy [...] z wnioskiem o przekazanie jej wniosku o odszkodowanie za nieruchomość położoną przy ul. [...] nr hip. [...] według właściwości, tj. do Starosty. W związku z tym, przy piśmie Urzędu Dzielnicy [...] z dnia [...] sierpnia 1999 r., akta sprawy dotyczącej odszkodowania za dawną nieruchomość [...] położoną przy ul. [...] zostały przekazane do rozpatrzenia zgodnie z właściwością do Starostwa Powiatu [...] Zaś w piśmie z dnia 1 lutego 2002 r. J.S. - w nawiązaniu do wniosku z dnia [...] grudnia 1988 r. - wniosła o zwrot nieruchomości położonej przy ul. [...]. W związku z powyższym, przy piśmie z dnia [...] lutego 2002r. akta sprawy zostały przekazane przez Starostwo Powiatowe do Urzędu Gminy [...] do rozpatrzenia zgodnie z właściwością. W następnym piśmie z dnia [...] marca 2007r. skierowanym do Urzędu [...]-, wyjaśniła, że wniosek o zwrot nieruchomości został złożony w dniu [...] lutego 2002r., natomiast wnioski o odszkodowanie zostały złożone w 1985 r. przez właściciela M. K. oraz jego spadkobierczynie J. S. w 1998r. W piśmie z dnia [...] października 2008r. skarżąca ponowiła wniosek o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości położonej przy ul. [...] na podstawie art. 214 ustawy o gospodarce nieruchomościami, wchodzącej w skład działki ewidencyjnej nr [...] albo - w razie braku możliwości uwzględnienia wniosku w tym trybie - o przyznanie odszkodowania za nieruchomość na podstawie art. 215 ust. 2 tej ustawy. Kolejnym pismem z dnia [...] marca 2009 r. J. S. oświadczyła, że cofa wniosek złożony w dniu [...] października 2008 r. w trybie art. 214 ustawy o gospodarce nieruchomościami w ustanowienie użytkowania wieczystego do nieruchomości położonej przy ul. [...], alternatywnie o przyznanie odszkodowania za nieruchomość w oparciu o art. 215 ust. 2 tej ustawy w części dotyczącej ustanowienia użytkowania wieczystego. Jednocześnie podtrzymała wniosek w części dotyczącej przyznania odszkodowania. Zaś pismem z dnia [...] czerwca 2009 r. cofnęła wniosek złożony dnia [...] lipca 1985 r. w trybie art. 214 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Pismem z dnia [...] września 2009 r. J. S. wniosła o rozpoznanie wniosku złożonego dnia [...] lipca 1985 r. o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu w trybie art. 214 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Prezydent [...] - po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] września 2009 r. o rozpatrzenie wniosku z dnia [...] lipca 1985 r. - decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] odmówił ustanowienia prawa użytkowania wieczystego przedmiotowego gruntu. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że w dniu wejścia w życie dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy tj. w dniu 21 listopada 1945r. grunt nieruchomości położonej przy ul. [...] nie był zabudowany budynkiem, o jakim mowa w art. 214 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, co potwierdzają: karta "Rejestracja nieruchomości", w której widnieje opis stanu technicznego budynku posadowionego na nieruchomości jako "stosy gruzów". Również M. K. potwierdził we wniosku z dnia [...] lipca 1985r., że na nieruchomości nie znajdował się żaden budynek mieszkalny "(...) składam wniosek o odszkodowanie za przejętą przez Państwo w 1945r. na cele publiczne nieruchomość zburzoną podczas działań wojennych". Na skutek wniesionego przez J. S. odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]. decyzją z dnia [...] października 2010 r. nr [...] uchyliło tę decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu Kolegium podało, że organ pierwszej instancji powinien ustalić, czy w dniu wejścia w życie dekretu warszawskiego nieruchomość ta była zabudowana budynkiem, o którym mowa w art. 214 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Ponownie rozpoznając sprawę Prezydent [...] decyzją z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] odmówił J. S. i Skarbowi Państwa ustanowienia prawa użytkowania wieczystego gruntu nieruchomości oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...] położonej przy ul. [...] odpowiadającej nieruchomości hipotecznej nr [...] położonej przy ul. [...] – stanowiącej obecnie część boiska sportowego przy Zespole Szkół nr [...] przy ul. [...]. W uzasadnieniu wskazał, że wniosek z dnia [...] lipca 1985 r. o odszkodowanie za przejętą dekretem warszawskim nieruchomość należy rozpatrzeć na podstawie art. 9 w zw. z art. 7 ust. 5 dekretu i zakończyć postępowanie administracyjne w sprawie odszkodowania – czego dotychczas nie uczyniono. Wyjaśnił, iż w toku postępowania o odszkodowanie następca prawny poprzedniego właściciela nieruchomości – J. S. złożyła wniosek o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do gruntu na podstawie art. 214 ustawy o gospodarce nieruchomościami – po terminie do złożenia takiego wniosku, który jest terminem prawa materialnego. Oznacza to w konsekwencji, że wniosek nie mógł zostać uwzględniony. Od decyzji powyższej odwołanie złożyła J. S. W odwołaniu wskazała, że we wniosku dołączonym do pisma z dnia [...] grudnia 1988 r. zwracała się o uregulowanie spraw związanych z wywłaszczeniem nieruchomości, tj. oddaniem jej w użytkowanie wieczyste bądź – jeśli to nie jest możliwe – wypłaceniem odszkodowania za utraconą nieruchomość. Wyjaśniła, iż w toku postępowania sporządzona została opinia biegłego, co do spełnienia przesłanki z art. 214 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami tj. ustalenia jakim domem była zabudowana nieruchomość w dniu wejścia w życie dekretu warszawskiego. Sporządzony i zatwierdzony został również podział działki wynikający z postanowienia Sądu. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]. decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu powołało treść art. 214 ustawy z dnia [...] sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami wskazując, że w przepisie tym zawarte zostały dwa warunki, których spełnienie jest konieczne dla uwzględnienia wniosku o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste. Pierwszym z nich jest termin w jakim należy wystąpić z przedmiotowym wnioskiem tj. do dnia 31 grudnia 1988 r. Drugi natomiast odnosi się do stanu nieruchomości. Zwrot może bowiem dotyczyć jedynie działek zabudowanych domami jednorodzinnymi, małymi domami mieszkalnymi i domami, których liczba izb nie przekracza dwudziestu oraz domami, w których przed dniem 21 listopada 1945 r. została wyodrębniona własność poszczególnych lokali, a także domami, które stanowiły przed tym dniem własność spółdzielni mieszkaniowych. W ocenie Kolegium w sprawie niniejszej nie zostały spełnione ww. warunki. Z akt wynika, że we wniosku z dnia 3 lipca 1985 r. M.K. zwrócił się o odszkodowanie za przejętą nieruchomość zburzoną podczas działań wojennych. Pismem Urzędu Dzielnicowego [...] z dnia [...] listopada 1985 r. poinformowano go, że uprawnienia odszkodowawcze wynikające z dekretu warszawskiego wygasły z mocy prawa z dniem 1 sierpnia 1985 r. oraz, iż wniosek złożony przed datą wejścia w życie ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości nie mógł być pozytywnie rozpoznany z uwagi na brak przepisów wykonawczych dotyczących ustalenia odszkodowań na podstawie ww. dekretu. Kolegium wskazało, że J. S. pismem z dnia [...] grudnia 1988 r. zwróciła się o "uregulowanie spraw związanych z wywłaszczeniem i wypłaceniem należnej kwoty" a w piśmie z dnia 4 stycznia 1998 r. wniosła o ponowne rozpatrzenie wniosku o ustaleniem wysokości odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość. Następnie w piśmie z dnia 1 lutego 2002 r. w nawiązaniu do swojego wniosku z dnia [...] grudnia 1988 r. wniosła o zwrot nieruchomości położonej przy ul. [...]. W piśmie z dnia 9 października 2008 r. wniosła o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do przedmiotowej nieruchomości na podstawie art. 214 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zaś pismem z dnia 30 marca 2009 r. cofnęła ten wniosek. Następnie pismem z dnia 4 czerwca 2009 r. cofnęła wniosek złożony w trybie art. 214 ugn podtrzymując wniosek o przyznanie odszkodowania za przejętą nieruchomość. Pismem z dnia [...] września 2009 r. J. S. wniosła o rozpoznanie wniosku z dnia [...] lipca 1985 r. Zdaniem Kolegium z powyższego wynika, że żądanie zgłoszone przez M. K. w dniu [...] lipca 1985 r. oraz przez J. S. w piśmie z dnia [...] grudnia 1988 r. dotyczyło przyznania odszkodowania w formie pieniężnej za nieruchomość położoną przy ul. [...]. Z żądaniem zwrotu przedmiotowej nieruchomości J. S. wystąpiła dopiero w piśmie z dnia [...] lutego 2002 r. - a więc po upływie terminu, o którym mowa w art. 214 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wyjaśniło, iż termin określony w ww. przepisie jest terminem zawitym prawa materialnego, którego upływ powoduje wygaśnięcie uprawnień do uzyskania prawa użytkowania wieczystego. Ponadto również druga przesłanka warunkująca przyznanie tego prawa nie została spełniona. Analiza materiału dowodowego wykazała bowiem, że w dniu wejścia w życie dekretu warszawskiego grunt przedmiotowej nieruchomości nie był zabudowany budynkiem, o którym mowa w art. 214 ust. 2 ugn, bowiem istniejący na przedmiotowej nieruchomości budynek został zburzony podczas działań wojennych, co potwierdzają m.in. protokoły oględzin z 1945 r. i 1946 r. oraz karta "rejestracja nieruchomości" z dnia [...] listopada 1948 r. Okoliczność ta wynika również z treści wniosku M. K., w którym podniósł, że przedmiotowa nieruchomość była zburzona podczas działań wojennych. Niezależnie jednak od powyższego, budynek zlokalizowany na ww. działce nie należał do żadnej kategorii wymienionej w art. 214 ust. ustawy o gospodarce nieruchomościami. Okoliczność tę potwierdza znajdująca się w aktach opinia biegłej z dnia [...] września 2012 r. sporządzona na zlecenie Urzędu [...], w której stwierdzono, iż na terenie obejmującym omawianą nieruchomość dominowały domy z większą ilością lokali. Z Ogólnego Planu Zabudowania [...] wynika ponadto, że nieruchomość znajduje się w strefie V oznaczonej kolorem niebieskim, przeznaczonym w planie pod zabudowę zwartą o 5 kondygnacjach i 70% powierzchni zabudowania. Odnosząc się do powyższej opinii biegłej Kolegium wskazało, iż nie podzieliło jej końcowego wniosku, że na dzień 21 listopada 1945 r. istniał dom, w którym łączna ilość izb nie przekraczała dwudziestu. Ponadto fakt wykorzystywania na cele mieszkalne pozostałości budynku zburzonego w wyniku działań wojennych, nie daje podstaw do uznania, że w dniu 21 listopada 1945 r. nieruchomość ta była zabudowana domem spełniającym warunki z art. 214 ust. 2 ugn. Kolegium uznało zatem, że wobec niespełnienia warunków przewidzianych w ww. przepisie - brak jest podstaw do przyznania J. S. w tym trybie prawa użytkowania wieczystego. Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu, J. S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zarzuciła organowi: - naruszenie art. 6, 7, 8, 12, 77 § 1, 80, 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, brak rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć wpływ na wynik sprawy oraz błędne uzasadnienie decyzji poprzez jedynie przytoczenie przepisów prawa i stwierdzenie, że organ nie podziela opinii biegłego; - naruszenie art. 7 i 8 kpa poprzez nieustosunkowanie się do podniesionych zarzutów odwołania, poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla oceny legalności orzeczenia; - rażące naruszenie prawa materialnego poprzez niezastosowanie oraz błędną wykładnię przepisu art. 214 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej "ppsa"). Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów stwierdzić należy, że skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu. W niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]. decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2015 r. odmawiającą przyznania J. S. i Skarbowi Państwa ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do części gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...], objętej przepisami dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.s.t Warszawy. Sąd podzielił w całości stanowisko organów, zawarte w uzasadnieniach wydanych w sprawie decyzji, iż wniosek J. S. z dnia [...] września 2009 r. - dotyczący rozpatrzenia wniosku z dnia [...] lipca 1985 r. złożonego przez M. K. o odszkodowanie za przejętą na cele publiczne nieruchomość położoną w [...]. przy ul. [...] - nie mógł zostać uwzględniony. Przede wszystkim wskazać należy, że stosownie do treści art. 214 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzednim właścicielom, których prawa do odszkodowania za przejęte przez państwo grunty, budynki i inne części składowe nieruchomości, przewidziane w art. 7 ust. 4, 5 i 8 dekretu warszawskiego wygasły na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127, ze zm.), jeżeli zgłosili oni lub ich następcy prawni w terminie do dnia 31 grudnia 1988 r. wnioski o oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste, może zostać zwrócona jedna nieruchomość. Zgodnie zaś z ust. 2 powołanego wyżej przepisu zwrot nieruchomości przysługuje poprzednim właścicielom działek zabudowanych domami jednorodzinnymi, małymi domami mieszkalnymi i domami, w których liczba izb nie przekracza 20, oraz domami, w których przed dniem 21 listopada 1945 r. została wyodrębniona własność poszczególnych lokali, a także domami, które stanowiły przed tym dniem własność spółdzielni mieszkaniowych. Z powyższego wynika zatem, że aby możliwym było przyznanie prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości warszawskiej konieczne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: złożenie wniosku w tym przedmiocie przed dniem 31 grudnia 1998 r. oraz fakt zabudowania działki domem jednorodzinnym, małym domem bądź domem, w którym liczba izb nie przekracza dwudziestu. Jak słusznie uznały organy orzekające w niniejszej sprawie oraz, co wprost wynika z akt sprawy, wniosek J. S. złożony został z przekroczeniem ww. terminu. Uchybienie to z kolei spowodowało wygaśnięcie roszczenia skarżącej o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do przedmiotowej nieruchomości - co skutkowało odmową uwzględnienia tego wniosku. Jak wyjaśniły to w sposób wyczerpujący organy obu instancji i co ewidentnie wynika z akt sprawy, pismo skarżącej z dnia [...] grudnia 1988 r., na które powołuje się w skardze, nie stanowi wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego. Z jego treści wynika, że wnosiła ona o "uregulowanie spraw związanych z wywłaszczeniem i wypłaceniem należnej kwoty". Sformułowanie "wypłacenie należnej kwoty" nie pozostawia, zdaniem Sądu, żadnych wątpliwości, iż jego celem było uzyskanie odszkodowania pieniężnego za przejętą nieruchomość - a nie, jak twierdzi skarżąca, ustanowienie użytkowania wieczystego. Prawidłowo sformułowany wniosek o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego złożony został dopiero w piśmie z dnia [...] września 2009 r. i to on został rozpoznany przez Prezydenta [...] decyzją z dnia [...] marca 2015 r. Zatem już tylko ta okoliczność stanowi o zasadności podjętych w sprawie rozstrzygnięć. Niezależnie jednak od powyższego, w sprawie nie została spełniona również druga z przytoczonych wcześniej przesłanek umożliwiających przyznanie użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości [...]. Przepis art. 214 ustawy o gospodarce nieruchomościami - poza dochowaniem terminu złożenia wniosku - wymaga bowiem, by w dacie wejścia w życie dekretu z 1945 r. tj. w dniu 21 listopada 1945 r. nieruchomość była zabudowana jednym z rodzajowo określonych przez ustawodawcę budynków. Tymczasem, jak wynika z akt sprawy, grunt nieruchomości położonej przy ul. [...] nie był zabudowany budynkiem, o którym mowa w art. 214 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wbrew twierdzeniom skarżącej okoliczność tę potwierdza już tylko wniosek M. K. z dnia [...] lipca 1985 r., w którym wprost wskazał, że ubiega się o odszkodowanie za nieruchomość "zburzoną podczas działań wojennych". Brak budynku potwierdzają też powołane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze protokoły z oględzin dokonanych na nieruchomości oraz załączonego do decyzji Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...] września 1952 r. wykazu budynków do rozbiórki. Także treść sporządzonej w dniu [...] listopada 1948 r. karty "rejestracji nieruchomości" potwierdza, iż na przedmiotowej nieruchomości znajdowały się jedynie stosy gruzów. Również sporządzona na zlecenie organu opinia biegłego rzeczoznawcy majątkowego wprost wskazuje, że wg mapy zniszczeń stwierdzono, że na dzień [...] kwietnia 1945 r. budynki przy ul. [...] "były całkowicie zburzone", a środkowy budynek "wypalony doszczętnie" (karta 14 opinii). Podkreślić w tym miejscu należy, że z powołanego wcześniej art. 214 ustawy o gospodarce nieruchomości wynika, iż stan zabudowania nieruchomości ocenia się na dzień wejście w życie dekretu warszawskiego tj. na dzień 21 listopada 1945 r. Podnoszone zatem w skardze okoliczności i dowody, w tym powoływanie się na zdjęcie z 1937 roku, nie mają znaczenia dla oceny wystąpienia przesłanki umożliwiającej przyznania prawa użytkowania wieczystego do gruntu tej nieruchomości. Również zarzuty dotyczące braku uwzględnienia sporządzonej przez biegłą opinii nie zasługują na aprobatę. Organ miał bowiem prawo dokonania własnej oceny sporządzonej w sprawie opinii i na jej podstawie do wyciągnięcia wniosków, również takich które byłyby odmienne od wniosków rzeczoznawcy sporządzającego tę opinię. Przy czym wnioski te, w ocenie Sądu, zostały logicznie i wyczerpujące uzasadnione. Tym samym Sąd nie dopatrzył się wskazanych w skardze naruszeń prawa tak procesowego jak prawa materialnego. Podsumowując stwierdzić należy, że organy orzekające w sprawie wnikliwie i wszechstronnie rozpatrzyły stan faktyczny sprawy oraz szczegółowo wyjaśniły motywy, jakimi się kierowały przy rozstrzyganiu sprawy. Uzasadniły przekonująco swoje decyzje, nie naruszając przy tym granic swobodnej oceny dowodów i zyskując całkowitą aprobatę Sądu. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. , poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.